με τεράστια παράθυρα στο σαλόνι
και έναν καναπέ που γίνεται κρεβάτι
ακούγοντας σε βινύλιο Lana
βλέποντας τις αλλαγές του μπλε σε κόκκινο ανάμεσα από σύννεφα
και εγώ να γράφω το βιβλίο μου
στο μπλε τετράδιο που βρήκα στη σοφίτα
και γλάροι να προσγειώνονται απαλά στο μπαλκόνι μου
και να με παίρνει ο ύπνος
χαζεύοντας τα φώτα και τις ανθρώπινες σκιές στις απέναντι πολυκατοικίες
Και λίγο χιόνι το πρωί να έχει στρωθεί στη σκεπή του καμπαρέ, πλέον κλαμπάκι, απέναντι
Η ουτοπία μου είναι εγώ μόνη, χαρούμενη
ή ένα δωμάτιο με τους αγαπημένους μου ανθρώπους
να παίζουμε παιχνίδια χωρίς νόημα που μόλις δημιουργήσαμε
να μιλάμε για τα σχολικά μας χρόνια,
να τους μοιράζω αυτοσχέδια μαρτάκια
να μην καούν από τον ήλιο
είναι το τελευταίο τραπέζι σε εκείνο το ουζερί
με εκείνους τους ανθρώπους
εκείνο το τέλειο καλοκαίρι
μπροστά στο κύμα και τους ψαράδες
που έγινε πολύ μεγαλύτερη και πολύ ομορφότερη στη συνέχεια
και ο ουρανός να είναι πάλι κόκκινος
και εμείς να μιλάμε για στιγμές που μας σημάδεψαν
που, στο υπόσχομαι, θα είναι υπέροχο