μην το λέτε,

πείτε κάτι άλλο πείτε το "θα δούμε"

το "ελπίζω"

το "δεν ξέρω" πείτε αυτό ανάθεμα.

Γιατί το "για πάντα" πονάει

Και το αγόρι από τα 15 είναι μια μακρινή ανάμνηση από τα 17 μου. Και στα 18 γνώρισα έναν άνθρωπο που είναι ακόμα η ζωή μου. Και ελπίζω να είναι για καιρό. Κι ας δεν έχω σκοπό να παντρευτώ σύντομα. Αν το επέλεγα κάποτε σύντομα, μαζί του θα ήταν. Και με άντεξε στα δύσκολα όταν εσύ, που έλεγες τόσα, έφυγες. Και πολύ καλά έκανες όπως αποδείχθηκε. Δεν ήθελα να ζήσω εμπειρίες στο πανεπιστήμιο. Ούτε αυτός θα γίνει γιατρός σαν εμένα. Κι ας είναι πιο έξυπνος απο ‘μένα κι ας με βοηθάει στη σχολή. Δεν ήταν αυτό αυτό που με έκανε να μείνω. Δεν θέλω μόνο σοβαρότητα, θέλω τρέλα. Δεν θέλω καλογυμνασμένο σώμα, θέλω δυο χέρια να με παίρνουν αγκαλιά ακόμα και χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος. Να ‘μαι πριγκίπισσα όχι με ρούχα ή δώρο, με αισθήματα. Και όλα αυτά ο άνθρωπός μου τα κάνει υπέροχα, χωρίς να το σκεφτεί πολύ. Και υπόσχεται μόνο ό,τι μπορεί να τηρήσει.

Και το αγόρι από τα 15 μου αρκέστηκε σε ένα “Χρόνια πολλά ότι επιθυμείς”. Και ο μέχρι πέρσυ άνθρωπός μου έχει επιλέξει να μην κρατήσουμε επαφή και με το δίκιο του. Και συνειδητοποιώ πως, άθελά μου ή μη, έχω πληγώσει τους περισσότερους ανθρώπους που πέρασαν απ'τη ζωή μου και προσπάθησαν να σταθούν δίπλα μου, φίλοι ή μη. Τους κάνω να φύγουν όσο πιο μακριά μου γίνεται. Έτσι, επέλεξα να αλλάξω, να αντέχω εγώ τον εαυτό μου πρώτα, να μην χρειάζομαι κανέναν. Εγώ είμαι ξεκάθαρη και οποίος το αντέχει καλοδεχούμενος. Δεν κάνω σχέδια για το μέλλον πλέον. Κι ας είμαι με έναν άνθρωπο. Δεν λέω “σε σχέση”, με φοβίζουν τα κουτάκια, φοβάμαι ότι θα τον πληγώσω. Στα 21 μου αποφάσισα να επιλέγω τους ανθρώπους δίπλα μου πολύ προσεκτικά και πάντα να κρατάω αποστάσεις, να με προστατέψω και να τους προστατέψω από εμένα. Να περνάω όσο καλύτερα μπορώ, να εξελίσσομαι.

Μεγάλωσα. Νιώθω πως είμαι γεμάτη εμπειρίες και αναμνήσεις και ανθρώπους που με έχουν σημαδέψει. Αλλά δεν είμαι αφελής.

Το αγόρι από τα 15 μου γύρισε 6 χρόνια μετά να μου πει πως μόνο εμένα αγάπησε ποτέ. Και εγώ το βρήκα τουλάχιστον αστείο, μιας και είχε φύγει τόσο εύκολα, προκαλώντας τόσο πόνο. Αυτός δεν γέλασε. Μιλάμε που και που, σαν δύο γνωστοί άγνωστοι. Μια κάποια επιβεβαίωση ότι “όλα καλά”, γιατί της το είχα υποσχεθεί. Κι ας δεν μου λέει πάντα την αλήθεια. Δεν είμαστε πλέον παιδιά, δεν του κρατάω κακία για τίποτα, απλά δεν θέλω να μπλέκεται στη ζωή μου. Ο μελλοντικός πατέρας των παιδιών μου συνεχίζει να είναι ο πιο υπέροχος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Του αξίζει να γελάει, συνέχεια. Του αξίζει να νιώθει. Αλλά δεν γίνεται να είμαστε μαζί ξανά. Η τελευταία μου σχέση έληξε όμορφα, συνειδητοποιώντας κάπως καθυστερημένα πόσο διαφορετικοί άνθρωποι ήμασταν εν τέλει. Έτσι τα 22 μου με βρήκαν μόνη μου, μόνη από σύντροφο, γεμάτη από ανθρώπους που δειλά δειλά αρχίζω να θεωρώ αληθινούς. Ήρεμη πλέον, το πιο σημαντικό. Σε καραντίνα. Σίγουρη για τις επιλογές μου, ασυμβίβαστη. Πιο δεμένη με την οικογένειά μου και τον εαυτό μου από ποτέ. “Οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε ανθρώπους”, είχα πει, και τώρα νιώθω αυτή τη φράση να με χτυπάει ακόμα πιο βαθιά.

Και ο κόμπος στο στομάχι ίδιος κάθε χρόνο, καθώς αξιολογώ τον εαυτό μου. Με κατατάσσω στους καλύτερους χειρότερους ανθρώπους. Η ζωή μου πριν ένα χρόνο φαντάζει τόσο μακριά. Κλισέ. Μα ο απολογισμός μου ήταν μία συλλογή από αλλαγές, ένα διαφορετικό εγώ, προτεραιότητες, όρια, αυτοεκτίμηση ± αυτοβελτίωση.

Παιδί που επιστρέφει σπίτι του. Αυτό ήμουν φέτος. Με κάθε έννοια που έχει αυτή η λέξη, «σπίτι». Και η οικογένειά μου μίκρυνε, γιατί οι άνθρωποι μεγάλωσαν και βρίσκουν δικά τους μόνιμα σπίτια, ψηλά στον χάρτη ή/και ψηλά στον ουρανό. Και με πολλούς ανθρώπους χάθηκα, καθισμένη στη γωνία μου, να δω αν θα με ψάξουν. Γνώρισα καινούργιους, που πάλι έδιωξα κι ας δεν το άξιζαν πάντα.

Και στη συνέχεια της ταινίας με τίτλο το όνομά μου, κι ίσως και κανά 3-4 αντρικά, μου ζητήθηκε να προσθέσω τα γεγονότα του Σαββάτου, εννιά πρώτου του είκοσι εικοσιένα (ολογράφως). Μα δεν έχει νόημα.

Επίσημα 23. Τόσα χρόνια μου πήρε να βάζω πιο πάνω απ’ όλους τον εαυτό μου.

Επίσημα ήρεμη. Πάντα δενόμουν υπερβολικά και άτσαλα με τους ανθρώπους. Πάει καιρός όμως που έχω να ασχοληθώ με το παρελθόν.

Γυρνάω κάθε χρόνο εδώ, να δω πως άλλαξα. Και φέτος χαίρομαι λιγάκι παραπάνω με την εξέλιξη του εγώ μου. Κι ίσως σιγανά να με χειροκροτώ.

"όταν κάποιος σε θέλει πραγματικά φαίνεται και δεν σου αφήνει ούτε ελάχιστες αμφιβολίες" γιατί έχω δεχτεί την δικαιολογία «σ'αγαπώ αλλά η έννοια της σχέσης με πιέζει», έχω θεωρήσει φυσιολογικό ο άλλος να θυμάται να μου στείλει/απαντήσει κάθε 3η+ μέρα

"πάνω απ'όλα και απ'όλους είναι η (ψυχική σου) υγεία, να βάλεις τον εαυτό σου τόσο ψηλά ώστε να μη μπορεί κανείς να σε μειώσει" γιατί έχω μετανιώσει τα πρησμένα από το κλάμα μάτια, μεσημέρια που δεν έτρωγα γιατί η καθημερινότητα μου φαινόταν αδιάφορη χωρίς εκείνον και περιφερόμουν αντί να απολαμβάνω τις στιγμές

"να μη φοβάσαι να φεύγεις από ανθρώπους που δεν ηρεμούν πλέον το μέσα σου" γιατί έχω περάσει ενάμιση υπέροχο χρόνο με έναν υπέροχο άνθρωπο, συνειδητά αγνοώντας εν τέλει πόσο διαφορετικοί ήμασταν εξ αρχής

ένα φωτεινό σπίτι

με τεράστια παράθυρα στο σαλόνι

και έναν καναπέ που γίνεται κρεβάτι

(ιδανικά με γωνία)

να ξαπλώνω

ακούγοντας σε βινύλιο Lana

βλέποντας τις αλλαγές του μπλε σε κόκκινο ανάμεσα από σύννεφα

και ελαφρά βροχή

και ουράνιο τόξο

και εγώ να γράφω το βιβλίο μου

στο μπλε τετράδιο που βρήκα στη σοφίτα

και γλάροι να προσγειώνονται απαλά στο μπαλκόνι μου

και να με παίρνει ο ύπνος

χαζεύοντας τα φώτα και τις ανθρώπινες σκιές στις απέναντι πολυκατοικίες

Και λίγο χιόνι το πρωί να έχει στρωθεί στη σκεπή του καμπαρέ, πλέον κλαμπάκι, απέναντι

ή λίγο θάλασσα στο πλάι

ή και τα δυο

Η ουτοπία μου είναι εγώ μόνη, χαρούμενη

ή ένα δωμάτιο με τους αγαπημένους μου ανθρώπους

να παίζουμε παιχνίδια χωρίς νόημα που μόλις δημιουργήσαμε

να μιλάμε για τα σχολικά μας χρόνια,

όσους αγαπήσαμε

και όσους πληγώσαμε

1η Μαρτίου,

να τους μοιράζω αυτοσχέδια μαρτάκια

να μην καούν από τον ήλιο

ή τους ανθρώπους

Ή τέλος,

ουτοπία

είναι το τελευταίο τραπέζι σε εκείνο το ουζερί

με εκείνους τους ανθρώπους

εκείνο το τέλειο καλοκαίρι

μπροστά στο κύμα και τους ψαράδες

μετά από μία μεγάλη μέρα

που έγινε πολύ μεγαλύτερη και πολύ ομορφότερη στη συνέχεια

και ο ουρανός να είναι πάλι κόκκινος

και εμείς να μιλάμε για στιγμές που μας σημάδεψαν

και για το μέλλον

που, στο υπόσχομαι, θα είναι υπέροχο

Παίρνω το χρόνο μου, γύρισα στο σπίτι μου, βρίσκω τον εαυτό μου (ξανά).

Πρέπει να φεύγεις από όπου νιώθεις πως η απουσία σου δε θα έκανε δα και τόσο μεγάλη διάφορα,

κι ας έχεις ήδη ερωτευτεί τον τρόπο που σου χαϊδεύει τα μαλλιά, σαν να είναι το πολυτιμότερο πράγμα που άγγιξε σήμερα.

Πρέπει να σηκώνεσαι να φεύγεις, νωρίς.

Γιατί ή νιώθεις πεταλούδες ή όχι. Τα ενδιάμεσα είναι πλέον ανιαρές καταστάσεις στις οποίες βαριέμαι κιόλας να μπλέκω.