W teatrze niemych lalek

Jak długo mam jeszcze cierpieć? Może czas to w końcu zakończyć?

Nienawidzę milczenia, nie odzywania się do siebie, nie pisania. To jest gorsze niż zakończenie znajomości.

I wtedy dotarło do mnie, że już nie jestem taki ważny, jaki byłem.

To cholernie trudne codziennie zmuszać się do wyjścia z domu, do jakichkolwiek słów do ludzi. To cholernie trudne, żyć tu, kiedy nie chce się żyć wcale.

krzyczę, że umieram ale nikt nie słyszy

Wiem jak to jest gdy żyjesz bez chęci do życia Wstajesz rano i z bólem oddychasz

Bezsenne noce, normalna rzecz dla milionów.

W życiu nie ma powrotów, czas przecież nigdy nie zawraca

Dlaczego siedzisz do północy znów mały? Dlaczego męczysz oczy i otwierasz wszystkie rany? Ciemną nocą, to jakaś autoagresja. Nie szukasz wyjścia, budujesz labirynty.

Nawet jeśli milczę, gdy trzeba krzyczeć, Nawet kiedy krzyczę, gdy powinienem milczeć, sumienie da mi znać, popiół mam zawsze przy sobie i nie musisz mi pomagać, sam wysypię go na głowę.

To tylko krok, by pomyśleć i się cofnąć, zatrzymać w gardle słowo, które może kogoś dotknąć. Czasem nie wolno odpuścić i stanąć z boku, bo w życiu są sprawy dużo ważniejsze niż spokój.

Mylisz się, wybierasz źle jak każdy z nas Od losu kiedyś wszyscy dostają w twarz.

Polał szklankę wódki, odpalił papierosa Znowu zniknął, oczy pokryła rosa, taka noc.

Rozczarowanie. Jedno z najgorszych uczuć.

Nie lubię jak ktoś kłamie. Jak nie dotrzymuje słowa, jak zawodzi. Nie lubię jak się zaczynam pozytywnie nastawiać po to, by za chwilę stwierdzić, że każda historia kończy się tak samo…