bazen, neden yaptığımı inan hiç bilmiyorum, bazen interneti açıp adını soyadını yazıp aratıyorum. İnsanın kendisine acı çektirmeyi sevmesinden mi yoksa gözlerimi kapattığımda artık yüzünün gözümün önüne gelememesinden doğan korkuyu silip atmak için mi bilmiyorum, ama bazen yapıyorum bunu. Eğer biraz fazla cesaretim varsa son anlarının videosunu izliyorum. Sen yerde yatarken, doktorlar başında, göğsün inip kalkıyor, nefes alıp veriyorsun. İşte o an, tam da o an ben gerçeklik algımı yitiriyorum. Çünkü nefes alıp veriyorsun ben bunu görüyorum. Senin ölmüş olduğun gerçeği o an tüm anlamını yitiriyor, beynimdeki gerçekler doğrular birbirine giriyor. Ne garip şey değil mi beyin, inanmak istemediği şeyleri ısrarla reddediyor. 7 sene geçti. Bir saniye bile olsa gerçekleri kabul etmedim.
