P./25

Czasem jestem w takim nastroju, że chętnie spaliłbym cały świat.

Żeby zbudować relację, trzeba się otworzyć, co wiąże się z ryzykiem. Za pierwszym razem jest stosunkowo łatwo je podjąć. Z każdym kolejnym boisz się nawet uchylić drzwi do swojego serca.

Był tak po prostu wart moich starań, rozumiesz? Moje pokłady miłości i zaangażowania mogły się wylewać, a ja wiedziałam, że się w nich nie utopię. Wszystko, co robiłam, było odwzajemnione. Dbano o mnie tak, jak ja dbałam. Wspierano mnie tak, jak ja wspierałam. Kochano mnie tak, jak sama kochałam. Do tego mogłam na nim zawsze polegać. Zawsze. Wiedziałam, że zawsze odbierze ode mnie telefon. Wiedziałam, że zawsze znajdzie czas. Wiedziałam, że zrobi wszystko, by pomóc mi poczuć się lepiej, jeśli akurat było mi źle. Nie znikał i nie zmieniał zdania. Był. Po prostu był. Dla niektórych były to kwestie kompletnie niezrozumiałe. "To tak można?" - pytali. To tak można być z kimś, kto nie jest dla ciebie? Kto cię nie wspiera? Na kim nie można polegać? Można. Niestety. Dlatego podwójnie doceniałam teraz to wszystko, co wiedziałam już, że powinno być podstawą. Doceniałam to, że czułam się bezpiecznie. Doceniałam to, że szanował mnie nawet wtedy, gdy się ze mną nie zgadzał. Doceniałam to, że nie musiałam prosić się u uwagę. Doceniałam to, że nie musiałam błagać o miłość. Nie musiałam. Ona prostu tu była i mogłam sięgnąć po nią zawsze, gdy tego potrzebowałam.

Łatwiej jest chować się za gniewem i używać go jako tarczy, niż przyznać się do tego całego bólu.

Czasami chciałbym złapać powietrze w płuca bez zmartwień. Poczuć wraz z nim brak lęku, szybkiego bicia serca. Może kiedyś nadejdzie taki noc lub poranek w którym zaczerpnę oddech a ciało będzie przećpane spokojem.

Nie wiem jak żyć

“Nie lubię się zwierzać innym. Trzymam ten cały szajs w sobie i czekam aż sam zdechnie.”

" Może kiedyś znowu się spotkamy i przeżyjemy razem życie, które dzisiaj nas przerosło. "