KW

“Potem doszło do mojego mózgu, że nigdy w twoim mózgu nie było takiej konstelacji jak ty ze mną, jak „my”, „nas” czy „nami”. Taką odmianę zaimków tylko ja stosowałam, myśląc o tobie. Poczułam się wtedy tak, jakby w środku mnie pękł przegięty kij z bambusa. Miałam wrażenie, że usłyszałam trzask i natychmiast rozpadłam się tam w środku na kawałki. Nie chciało mi się płakać, nie chciało mi się oddychać. Nic mi się nie chciało. Budziłam się w nocy i drżałam na całym ciele. Miałam autentyczne drgawki, jak w delirium. Budziłam się rano i nie znajdowałam w sobie siły ani, co gorsza, powodu, by wstać. Ale przecież musiałam pójść się wysikać. Więc gramoliłam się z łóżka, szłam te kilka metrów do łazienki i wydawało mi się, że brodzę w zastygającym betonie pod parkietem mojej łazienki.”

“są ludzie, którym pozwolimy wracać zawsze”

“Chciałabym się teraz tak w ciebie wtulić powiedzieć co jest nie tak.”

“Już cztery razy przestałem Cię kochać i zacząłem na nowo.”

“Nadal nie wierzę, że w tak krótkim czasie stał się dla mnie cholernie ważny”

"Napewno chociaż raz w jakiejś chwili zadałeś sobie pytanie 'po co tu jestem i czy w ogóle jest tu ktoś kto mnie potrzebuje?'. Myślę, że nie musisz się długo nad tym zastanawiać, ponieważ są osoby, które Ciebie kochają, lecz nieraz po prostu trudno jest nam dostrzec, że jest się dla kogoś ważnym.."

Słowa nie przychodzą mi łatwo, jak mam sprawić, abyś zrozumiał, że cię kocham?

Ile jeszcze muszę zmarnować dla Ciebie