Çikolatalı Salam

Ben aslında optisyenlik mezunuyum ve okulumu bitirdiğim ay iş bulmuştum ve başladım yaklaşık 3 3.5 sene çalıştım ve bir gün yine çalışırken bir video önüme çıktı ve biri hafızlık hikayesini anlatıyordu. Karşı tarafın muhtemeldir ki ihlaslı olmasından ki o gün başlama kararı aldım nasıl yaparım yolu nedir hiç bilmiyorum ama sadece başlamak istiyordum. Eve geldim hemen anneme söyledim dersimi sen dinler misin diye tamam dedi ama zaten bırakır çalışarak nasıl olacak diye düşündüğü için çok inanmadı. O hafta çarşamba günü başladım sabah 9da dükkanı açıyorum 7.30 kapatıyorum eve gidip yemek yiyip derse başlıyorum sonra uyuyorum sabah yine aynı.... ama o kadar yorgundum ki iş olarak zaten stresli bir işim vardı birde hafızlığım için kimse bana yol göstermiyordu bende bişey sormaya korkar olmuştum zaten. Bu süreçler böyle geçti uzun zaman sonra ben anladım ki böyle olmuyor hafızlık sadece bir şey istiyor ne okul ne iş ne başka bişey tabiki yapabilenlere saygım çok fazla ama bir tanıdığımında dediği gibi hafızlık kuma kabul etmiyordu. benim bir karar vermem lazım ama nefsime çok ağır geliyor işim var birikim yapıyorum aileme yardım ediyorum nasıl çıkacağım işten uzun mücadeleler ağlamalar sonucunda elhamdülillah çıktım. 4 ay sonra bir medrese buldum ve başladım. kursa başladığımda ise korkum bir ilerleme kaydettim ya beni baştan başlatırsalar ve kursa gittim pazartesi hoca kaçıncı dönüştesin oku dedi bende aniden ben baştan başlamak istiyorum dedim 🤦🏻‍♀️ sonra tabi iyi ki dedim ama o an neden yaptım bunu demiştim. neyse medrese ortamı alışma 3 hoca değişikliği kursta hocalardan bile yaşımın bile büyük olması falan derken 6 ay geçti ve korona başladı sonra kurs kapandı ve ben hocamla (Allah ondan razı olsun) telefonla devam ettim. Kurs bu süreçte açıldı kapandı açıldı kapandı hocalar değişti derken ben bu süreçleri yaşamamak için çoğunluk karşıda çıksa hocamı değiştirmemek için devam ettim. Bu süreçte taşınma gibi bir kaç şey oldu ve kendimi sıksam da herkesten gizli ağlasam da devam etmek zorundaydım çünkü yaşım 25 olmuştu. Çevremde bana inanan moral veren bir avuç insan vardı.(Allah onlardan razı olsun) inanmayanlar ise çok ağır konuştu nefsim vesvesem yetmez gibi onlara da ağladım. Bana yine bu yolda Kuran-ı Kerimim arkadaş oldu o ne güzel bir dostluk Allahım. Ve 2 sene 3 ayın sonunda Ayasofya camiinde son dersimi verdim Elhamdülillah 😪