rin

bilirsən, qəlbin aynası olsaydı, sənin qəlbini çərçivələdib asmaq istərdim həyat divarımdan.

qəlbimdə dərin bir yara, döyünmür amma sızlayır. içimdəki bu sızı gerçək deyil. bəli, bir ölüyəm amma hələ tökəcək göz yaşım var.

yalnızlıqdan öldü o. yalnızlıq soyuqdan daha soyuqdur. indi, həqiqətən, bəzi kəlmələrin onu isidə biləcəyini düşünürsünüzmü?

bəzən yerdən alsın deyə bir şey düşürdürdüm, beləcə əllərimiz görüşürdü.

indi sən bilməzsən. mənim sənə toxunmadan sarılmışlığım var.

nə sadə bir sevgini yaşayacaq qədər asan biriyəm, nə də səni sadə bir sevgiyə məmulat edəcək qədər hər hansı biri.

nə bilim füsun, indi aramıza divar hörsən, qalxıb ən sevdiyin rəngə boyayaram.

bütün imkansızlıqları ağlında bitirmişdi.

öz-özünə əylənmək, acılarını unutmaq üçün özünü roman oxumağa verən insanlar vardır.

yalnızlıqdan öldü o. yalnızlıq soyuqdan daha soyuqdur. indi, həqiqətən, bəzi kəlmələrin onu isidə biləcəyini düşünürsünüzmü?

yoxdur pəncərədən baxanda sevə biləcəyim şəhər.

illər sonra hansısa albomdakı kağız parçaları kağız parçaları olacağımıza inana bilmirəm. o qədər az qalıb ki.

çox şey arxasınca qaçıb azı itirməkmi yaxşıdır?

ayrılıq," dedim. "insanın içini tökməkdən əl çəkməsi."