Paglalakbay sa buhay

Ako nga pala si Vradly, 17 years old, oo bata pa ako pero may mga naranasan at natutunan na din ako sa 17 years kong buhay dito sa mundo at sana madagdagan pa ang mga ito :). Gusto ko lang i share baka sakaling makatulong ako :D Ano ba talaga ang ibig sabihin ng buhay?, bakit tayo nabubuhay? ano nga ba talaga ang dahilan kung bakit tayo binigyang ng buhay? Bakit kailangan nating makaranas ng mga pagsubok,hirap,sakit o kahit ano na nakapagbibigay lungkot sa ating damdamin, ung mga bagay na nagiging dahilan kung bakit tayo nag dadalawang isip at kung ano ano ang tinatanong natin tungkol sa ating buhay. Minsan kasi sa sobrang lungkot at sakit na nadanas o dinaranas natin sa buhay, natatanong natin sa sarili natin o SIYA(si God) kung bakit kailangan natin tong maranasan, kung bakit kailangan nating masaktan, kung bakit hindi natatapos ang mga problema, kung bakit ka niya binigyan ng mga pagsubok na sa sobrang hirap na tanging pagsuko na lang ang naiisip mong gawin. Minsan nga masasabi mo na lang, "bakit mo pa ako binigyan ng buhay kung ganito lang din naman mararanasan ko" Hindi ibig sabihin ayaw mong makaranas ng hirap at lungkot, nasasabi mo yan dahil hindi mo na talaga kaya ang mga bagay bagay. Tingnan naman natin ang mga bagay na nakapagpapasaya satin kahit na hirap na hirap na tayo. Yung pamilya mo na handang makinig at laging nandiyan para sayo, yung mga tunay na kayibgan mong parang pamilya na ang turingan, yung aso mo na laging sasalubong sayo sa pag uwi mo, yung girlfriend mo na kahit abnormal napapasaya ka o boyfriend na sobrang mapagmahal, yung mga mahal mo sa buhay. Oo talagang mahihirapan tayo, masasaktan, malulungkot, at kung ano pang negatibo na mararanasan natin sa buhay, pero hindi na dapat binibilang kung ilang beses ka nalungkot, nasaktan, o ano, dahil ang mahalaga.. ay ung mga bagay na nakakapagpasaya sayo na nakakapagpalimot sayo ng mga problema at lungkot na nararanasan mo. Lahat tayo nakakaranas ng hirap sa buhay, hindi porke't mayaman ka ay wala ka ng problema, hindi porke't mahirap ka e puro problema na. Wag ka mag iisip ng negatibo, may problema ka na nga mag iisip ka pa ng negatibo, wag ganon, lalo ka lang matatalo ng mga problema mo, mag isip ka ng positibo at wag kang susuko, problema lang yan, hindi ka bibigyan ni God ng problema kung alam niyang hindi mo kaya, kumapit ka lang sakanya, maniwala ka sakanya, wag na wag kang magdadalawang isip sa kakayahan nya, dahil minsan kapag walang wala na tayo, siya lang ang nandiyan para sayo. Kung patuloy kang mag iisip ng negatibo sa buhay, hindi ka makakaraos sa kung ano ang sitwasyon mo ngayon, wag kang magpapatalo, nasa saiyo yan, kung pano mo ihahandle ung problema, kaya wag mong isipin na hindi mo na kaya. Tayo ang may hawak sa buhay natin. Nasasaatin kung paano tayo mabubuhay sa buhay na pinahiram saatin. Wag mo ng isipin ung nakaraan, wag kang mag alala sa kung anung mangyayari kinabukasan, isipin mo yung ngayon dahil yung ngayon yung mahalaga, yung ngayon yung kung ano ka dahil sa nakaraan mo, at yung ngayon yung bubuo sa kinabukasan mo. Oo nandyan ung mga problema, sakit, lungkot. Hindi naman mawawala yan e, sa totoo lang.. yan pa ang nag papalakas sa atin, yan ang nakakatulong sa atin sa kinabukasan. Kung naiisip mong hindi mo na talaga kaya, kumapit ka lang kay Lord, hindi ka niya pababayaan.

Eto ulit ako :) Kasulukuyan akong Grade 11 sa DLSUD, 34 kami sa klase, pero hindi ko pa ka close lahat, as in ung CLOSE, Noong 1st day ng school, nahihiya pa ko HAHA pero buti na lang may kakilala ako kaso isa lang sa mga kaklase ko, kaso pag break time, magisa lang ako, oo inaamin ko hindi pa ako nakakarecover sa mga nangyari dati, kaya malaking pag aadjust ang ginagawa ko ngayon, minsan na lang talaga ma oop(out of place) ka, hindi ka makarelate sa iba, Pero tumagal tagal may mga naging ka close na ako. Salamat sa inyo, kilala nyo na kung sino sino mga tinutukoy ko dito, Shape Buddies HAHAHA! pero alam kong may mga nauna kayong kaybigan pero para sakin, kayo ang una kong kaybigan, salamat sainyo dahil may naging kaybigan ako :) salamat dahil sainyo nawawala kaba ko sa school, salamat dahil sainyo nakakalimutan ko mga problema ko pansamantala, maraming salamat talaga, natutuwa akong nakilala ko kayo, ewan ko basta gusto kong mag pasalamat sainyo, pasensya kung minsa sumosobra na ako sa pang aasar sainyo, asarin nyo na lang din ako HAHAHA, pero wag niyo ako aasarin tungkol sa blog ko, walang ganyanan HAHAHA :) Tama na nga masyado ng madrama HAHA! Pero kung kailangan ninyo ako, nandito lang ako mga pre, :) hindi lang para sa shape buddies yan, sama nyo na ung tatlong pugo at iba pa wala pa akong nababansag na pangalan sa mga grupo nyo next time na lang HAHAHAHA Siguro nga, may mga tao talagang aalis sa buhay mo, gaya nga ng sabi ko, walang permanente sa mundo, hindi mo mapipigilang umalis sila sa buhay mo, let go mo lang, kung tapos na talaga part nila sa storya ng buhay mo, tanggapin mo na lang, Kung mag mumukmok ka pa dahil wala na sila sa buhay mo, walang mangyayari sayo, tanggapin mo na lang at humanda ka sa mga bagong taong paparating sa buhay mo.

Ako nga pala si Vradly.. oo 17 years old pa lang ako at alam kong masyad pa kong bata, pero sa 17 years na pamumuhay ko sa mundong ito, madami na kong na experience at natutunan dito, Oo bully ako, oo malakas ako mang asar, oo tarantado ako, pero maniwala kayo o sa hindi, may pusong mamon to HAHA! May mga pangarap at matino din mag aral :). Hindi ko alam pero simula noong nag Grade 7 ako ang laki ng pinagbago ko, siguro mas naging mulat lang ako, nagkaroon lang ako ng pake sa mga bagay bagay. Sige isama nyo na yung playboy ako "DATI". At sa tingin ko nung nakilala ko tong babaeng to dun nag umpisa yung pagbabago ko. Oo nung una, niloko ko siya, (HEHE) pero sa mga sumunod na araw dahil sa kaklase ko siya, araw-araw ko siyang nakikita. Gabi gabi siyang nasa isip ko, gulong gulo ako noon kung bakit hindi siya mawala sa isip ko. Hanggang sa mag christmas party kami at siya ang una kong nakita. Hindi ako nakapagsalita o nakagalaw non, ewan ko basta gandang ganda ako sakanya noong mga panahon na yun, edi shempre, Llamas e, lam na this, pinormahan ko nanaman HAHA! 7 months kaming naging MU(Mutual Understanding) at dumating na sa puntong naging mag girlfriend at boyfriend na talaga kami. Grade 8, seryoso na talaga ako sakanya. Oo inaamin ko sa dinami dami ng naging girlfriend ko noon, siya lang ang sineryoso ko, bata ko pa diba? HAHA(SORRY NA). Grade 8, unti lang kami sa classroom mga 15 lang pero may mga naging kaybigan ako na tinuring ko na talaga na parang kapatid. Ung kapag kailangan nila ako lagi akong nandyan para sakanila. Ewan ko ba hindi naman ako ganito dati, nung nakilala ko talaga si RR nagbago ang lahat. Hindi ko sila nabibigo kapag may kailangan sila sakin. Hindi ko sila iniiwan. Basta lagi akong nandiyan para sakanila. Nagkahiwalay din kami ni RR ng mga panahon na to pero nagkabalikan din naman, yes forever HAHA. Nagkameron din ako ng interes sa mga bagay na wala naman akong paki dati. Hindi pa ako masyadong nagkakaproblema netong mga panahon na to, sa pag aaral lang HAHA. Grade 9, Naging mas matured ako sobra, oo loko-loko pa din malakas mang asar pero mas lumawak pang intindi ko. Mas naging open ako sa girlfriend at mga kaybigan ko. Mas lalo ko silang minahal kaysa dati. Eto rin ung taon na nag struggle talaga ako sa pag-aaral ko, salamat na lang at sinuportahan ako ng pamilya at girlfriend ko. Eto rin ung taon na lubog na lubog pamilya namin sa kahirapan. Nakakapagpadala pero sakto lang pang bayad ng bills at saktong pagkain. Pero kulang talaga, naiisip ko na nga noon na mag stop sa pag aaral, pero ayaw ni papa, kaya idol ko yun e, hindi nasuko, astig. Oo nga pala, halos 8 years papa ko sa abroad kaya miss na miss ko yun noon e, hindi kasi makauwi, nag nursing kasi yung tatlo kong kuya, naiintindihan ko naman kung bakit hindi siya makauwi :) halos sa kotse na nga lang natutulog yun e tapos dalawa hanggang tatlong oras na lang tulog niya kasi kailangan nyang mag trabaho. Bago mag Grade 10 medyo nakaahon naman kasi may trabaho na sila kuya kaso sa sobrang liit ng sweldo nila dito sa Pilipinas e minsan kulang pa sa pamasahe at pangkaen nila. Grade 10, eto na talaga yung taon na pinakamasakit, at malungkot na naging masaya naman sa huli. Dito nagsabay sabay problema ko. Hinding hindi ko makakalimutan itong taon na to, syempre, hindi naman palaging may pera, lubog nanaman kami, hindi nanaman makapagpadala si papa ng pera, ang masama pa don, pinalayas siya ng sarili niyang mga kapatid sa bahay nila. Hindi ko din alam kung bakit nila yun ginawa, walang matulugan papa ko non, alalang alala ako noon, nahospital pa kuya ko inoperahan walang pambayad sa hospital, iniwan pa ko ng taong mahal ko, yung mga kaybigan na tinuring kong kapatid? wala din. Mga panahon na yun walang wala din talaga ako. Hindi ko alam kung kanino ako lalapit, ayaw ko nanamang dumagdag sa pamilya ko. Oo masyado pa kong bata para mamroblema pero may nararamdaman din ako. Hindi ako robot, Hindi kami pinabayaan ni God, may tumulong kay papa may matuluyan at binigyan ng pera para makapagpayad sa hospital, nagkabalikan din kami ni rr noon, Yung mga kaybigan ko? ... Umpisahan natin sa kung pano ko sila tinrato na parang kapatid, Umpisahan natin sa kung pano hindi ko sila iniwan, Umpisahan natin sa kung panong laging nandiyan ako para sakanila, Isa lang pinamukha nila sakin non.. ako lang ang nag iisip na pamilya na ang turingan namin, Akala ko walang wala na ako, hanggang sa, ginising ako ni Rr sa katotohanang nandiyan siya para saakin. Pagkatapos ng grade 10, nag desisyon na akong lumayo sa mga kaybigan ko, nag desisyon na din akong hindi ko na ituturing kapatid mga kaybigan ko. Dahil tinanggap ko na walang permanente sa mundo.