V O L K A N

Anonim: herkes mi aşık herkes mi birine platonık bağlı acı çeker arkadaş

baypoe: Öyle olmak çok daha iyi, hayatla kendini soyutlaştırıyorsun ve yalnızlığa mahkum olmanın acısını çekiyoruz. İnsan bazen aşık olmak istiyor, sevmek istiyor, tuhaf duygular uğruna yaşayıp gidiyoruz. Ben, ben biri nasıl sevilir bilmiyorum bile.

Anonim: bazen düşünüyorum sevmek ki pehh insanlar bunu hak etmiyo ki diye ama bakıyosun bu hayatta hiçbir şey yalnız yapılmıyor be arkaya dönüp bişeyler anlatacağın insan olmayınca insana acı veriyor bu durum ama insanlar da hak etmiyo be yalnzım ve evet kendi isteğimle kendimi insanlardan soyutluyorum çünkü acı çekmekten yoruldum bilmiyorum be adam

baypoe: Bak ben karanlığın içinde çok kaldım, geceleri zifiri karanlık odamın köşesine çökmüş kendimi düşünürken çok buldum, insan bazen hayatında ışık olsun istiyor. Yolumu bulamıyorum artık, geceleri çökeceksek bile yanında biri olsun istiyor.

Anonim: inan bende çok buldum kendimi kafamın içindeki zifiri karanlıklarda .. ama ebediyet diye bişey yok karşındaki insan sevgisiyle bi o kadar seni o karanlıktan kurtarırken bi o kadarda derine batırıyo

baypoe: Doğanın dengesini sikiyim.

Anonim: insanların hatası bu

Anonim: herkes karşısındakini istediği kişiliğe büründürüp sevmiyo mu sonra aslında istediği kişi olmadığını görüp ayrılıklar acılar yaşamıyo mu

baypoe: O lise yılları için geçerli bana göre, izlediğin filmlerde veya dizilerde, hatta ve hatta okuduğun ve aşık olduğun bir kitap karakterini dünyadaki bir insana aşılıyorsun içten içe, zaman geçtikçe öyle olmadığını anlıyorsun ve hayallerin suya yıkılıyor. Ama yaşın ilerledikçe, aradığın kişiyi bulma isteğin azaldığı gibi bulduğunda bile elinden bir şey yapmak gelmiyor.

Anonim: yaş ilerledikçe umut tükeniyo bu da asla ruh eşini bulamayacağı korkusu yaratıyo evet

Anonim: ne aciz varlıklarız be .. her şeye sahipmiş gibi davranıp aslında hiçbir halt elde edemeyen aciz varlıklar

baypoe: Biz, arzuyla istediğimiz bir şeye sahip olduktan sonra şımarıklığımız sayesinde ondan tekrar vazgeçen insanlarız. Ve o kadar yüzsüz varlıklarız ki, bir zamanlar sahip olduğumuz şeyleri kaybettikten sonra anlıyoruz değer kavramının nasıl bir şey olduğunu.

Anonim: değer bilmez kıymetten güzel şeylerden sevgiden anlamaz yüzsüz varlıklarız biz neyden anlarız ki zaten aşk desen hak getire sevgi bağlılık güven içimiz pis hep şüphe hep kötü niyet sonra da neden sevilmiyoruz diye yakınırız sanki çok hak ediyoruz

baypoe: Özlüyorum, çocukken bir an önce büyümek için sabahları erken kalkardım hep, erken kalkarsam eğer günün çabuk geçeceğine inanırdım. Çocukluk işte, büyüdük, çocuk kalmak için herşeyimizi vereceğimiz bir yapıda olmayı öğrendik.

baypoe: Böyle konuları da konuşmanın anlamı yok, birine en son ne zaman güvendin? Gözlerini kapattığın zaman kendini güvende ne zaman hissettin? Elinden tutup özgürce nasıl yürüdün sevdiğim dediğin insanla?

baypoe: Uzun zaman önce mi? Tahmin etmiştim.

baypoe: Aşk, insanın karşısına iki kez çıkar diye bir şeye inandırdım kendimi yıllar önce.

baypoe: Birincisi 17 yaşında, ikincisinin ise tarihi belirsiz.

Anonim: gerçekten güvendin mi birine diye sorsan daha mantıklı cevap alırdın .. ah o 17 yaş.

Anonim: nasıl bi mekanizmamız var ki herhangi birinin ardından insan tüm hislerini ve duygularını kapatabilir ki

Anonim: düşünmeyi engellersin peki ya sevmeyi neden başkasını sevemezde aynı kişide sayar durur verdiği değerin karşılığı alamadığı için mi bunların hepsi

Anonim: anlamıyorum neden böyleyiz

Anonim: sanırım bir gün cidden kafayı sıyırıcam bu “neden” sorusuna cevap alamamaktan

Anonim: normal olmadığımı da düşünüyorum zaten

Anonim: çevreme göre farklıyım da bunu söyleyebiliyorum çünkü tek derdim giyinmek biriyle çıkmak ya da gezmek değil bugün hangi ruju sürsem mantığında olmadım hiç

Anonim: sanırım birazda ondan kafayı yedim

Bunu en son açıklayacak kişileriz. Aşkı tanımlamak saçmadır.

Eğer okur yazar biriyseniz bunu fark etmişsinizdir. Aşk, herkes için değişen bir şeydir. Kimi yazarlara göre aşk, herkesin tatması gereken bir duygudur ama kimilerine göre sadece incitmekten başka bir şey yapmaz. Kimisine göre güç ister, cesaret ister. Kimisine göre, güvenin önüne geçemez.  Gabriel Garcia Marquez'e göre, “İnsan aşktan vazgeçerse yaşlanır.” Cemal Süreya'ya göre ise, “Annesinden dayak yediği halde, yine ’‘Anne” diye ağlayan bir çocuktur aşk.“ Charles Bukowski'ye göre ise, ’'Herkes aynı sevmez, kimileri gururunun yettiği kadar sever, kimileri ömrünün yettiği kadar.” Jean Paul Sartre'ya göre; “Birini sevmeye koyulmak başlı başına bir iş, bir girişimdir. Güç ister, yürek ister, körlük ister. Hatta başlangıçta öyle bir an vardır ki uçurumun üstünden sıçramak ister; düşünmeye kalkarsan aşamazsın onu.” Ya da kimisine göre de, aşk basittir. Ya da onu basitleştiren bizlerizdir.

Asıl konu, gerçek aşkı hiç bir yazar, hiç bir şair tam olarak anlatamamasına rağmen, yaşamışızdır. Ama bir şeylerin farkında değilizdir.

Anneler çocuklarına aşık. Zenginler paralarına aşık. Güzel insanlar kendilerine.

Aşk değişen bir şey.

Sen neye/kime aşıksın? Yoksa sadece bir hoşlantı mı? İlk gördüğümüz erkeğe aşığım deriz. Hoşlantıyla aşkı karıştırırız. Aşkım için her şeyi yaparım, deriz. O kadar salağızdır ki, ölmeyi bile göze alırız. Peki ya sadece bir hoşlantıysa?

Aşkı kimse tanımlayamaz, ama hoşlantı ve sevmek tanımlanabilecek kavramlardır. Aşk, farklıdır. Hoşlantı, sadece beğenmektir. Eğer ki çok fazla beğeniyorsan işte bunu aşk ile karıştırırsın. Sevmek ise, kendi iradenle karar veremediğin bir şeydir. Kalbinin söz geçtiği yerdir. Hayır, hayır.. sevgiyi aşkla karıştırma. Anneni seversin, teyzeni seversin. Peki onlara aşık mısındır?

Belki de aşk, kablinin yerinden çıkarcasına pompalanmasını sağlayan birine olan bir histir. Ya da iliklerine kadar acı hissetmektir. Ya da sadece, sözde bir şeydir.

Gerçek aşk var mıdır?

Bence yok ama bir çok şaire göre var. Kimi şaire göre yok. Bir çok yazara göre var ama bir çok şarkıcı / söz yazarına göre yok.