Zamanı geri alabilmeyi isterdim. Eskisi gibi sevebilmeyi isterdim. Kolumun kırılacağını öngörebilmeyi ve bir şeyleri değiştirebilmeyi isterdim. Olmuyor ama. Bütün klişeler, bütün büyük cümleler, bütün tecrübeler tek bir okta birleşmiş hep aynı noktayı gösterdiğiniz halde olmuyor. Yapamadığımda ise suçlayan gözlerinizi gezdiriyorsunuz üzerimde. Yapmak değil de “-mış gibi davranmak” belki de asıl istediğiniz. Kalbimle yaşadığımın farkında değilsiniz. Kalbimi ellerimle saramadığımın farkında değilsiniz. Kalplerine kulaklarını tıkamış, klişeleri yaşamakla meşgul, algısı tembel beyinlersiniz. Hepiniz.

Kendimi sorgulamaktan yorulduğum onca gecenin, onca sancılı sürecin hatrına kuruyorum bu cümleleri. Sırf kolum diye çabucak yaralarımı saramadığım için. Sevmek, affetmek, fedakarlık gösterebilmek eylemleri zaman istediği için.

“Sen benim ömrümce en azından bir makbûl iyiliğimin karşılığı gibisin. Aldığım anne-baba duâsının hatrınasın belki. Belki benim tüm samimiyetimle en ince detayına kadar dile döktüğüm duâmsın. Secdelerimi uzun tutuşumsundur ya da.”

Eğer ben bu söylediklerimde samimiysem ve seni Allah için çoktan çok sevdiysem; ben nefsimi senin hatrının önüne mi koyacağım?

Sen olmasan ve tüm insanlar nefsimin arzu ettiği şekilde bilse beni. Kapılsam bir girdaba ama bir ömür arayıp dursam seni. Ne büyük elem Allah’ım…

Söyle ruhum, insan ne için yaşar?

O vakit öyle yaşasın.