mevt.

rüzgâr tenini okşuyor.

üşüyorsun, belli etmiyorsun.

içindeki ateş dindirir mi bu ayazı,

yoksa körükler mi?

etrafında evler var sözde,

dört duvar ayakta ama yuva çoktan yıkılmış.

çatılar göğe uzanıyor belki,

fakat altında kalanlar enkazdan farksız.

sokaklar dolu insanlarla,

yine de sesin yankı bulmuyor.

ailen var deniyor sana,

ama en kalabalık sofrada bile

yapayalnız oturuyorsun.

ve anlıyorsun;

insanı üşüten ayaz değil bazen,

kendine ait hissedemediği bir dünyanın

senin bıraktığın yerde değil—

ama tam da sustuğumuz anın içinde.

kokusu yoktu,

çünkü bazı çiçekler

senin dediğin gibi

kokularını değil, eksik kalan vedaları taşır.

ben o vedayı içimde büyüttüm.

toprağa değil, zamana gömdüm seni;

ne çürüdün

ne de tamamen kaldın.

aramızdaki o ince cam

bir gün kırılır sandım—

meğer biz

iki ayrı aynada çoğalan

aynı uzaklıkmışız.

sen zambağı başucuma bıraktın,

ben gölgeni kalbime.

yarısı senin, yarısı yokluğun—

ikisi de aynı kadar ağır.

şimdi biri sorarsa

“bitti mi?” diye,

susarım.

çünkü bazı hikâyeler

ölmez—

sadece kendine

terk edilmiş tutkuları, alev alev yanan ruhların bağlılığın küle dönüşmesi. çiçeğin rengi kandır, imkansız olanın peşinden harcanmış ömrün sessiz çığlığıdır.

kırmızı zambak; içten içe biten hikayeyi kulağına fısıldar.

aramızdaki mesafe bir cam kadar ince, bir mezar kadar derin. kırmızı zambaklar önümde açsa da, gözlerim aynadaki o uzak hayalin kokusuna tutsak.

derdi çiçek açanlar, sevdiklerini toprakta değil, kokuların izinde bulurlarmış. bir zambak bıraktım başucuna; yarısı ölüm, yarısı sonsuz sevgim.

bazı çiçekler kokularını değil, yaşayamadıkları mevsimlerin yasını bırakırlar toprağa.

ben ise sana değdiği an çoğalan bir günah.

sana yaklaşınca içimdeki karanlık konuşuyor,

uzaklaşınca yokluğun.

gözlerin huzuru hatırlatıyor bana,

ben ise huzuru en son hangi gecede kaybettim, bilmiyorum.

belki mesele aşk değil;

belki ben,

ilk kez cennete benzeyen bir şeye

gecenin en sessiz yerinde açan

dokunulsa incinecek kadar narin,

ama bakınca insanı susturacak kadar derin

ben o zambağı koruyan hançerim,

parlaklığım senden değil,

sana doğrulmuş tüm karanlıklardan

geri çevirdiğim gölgelerden

iki ruhuz,

aynı hikâyeye düşmüş

ama farklı satırlarda kaybolmuş

yakınız aslında,

nefes kadar yakın

ama aramızda görünmeyen bir kader var

her adımda biraz daha keskinleşen

sana dokunsam

zararın ben olurum

senden uzak dursam

yarım kalırım

ve biz,

birbirine ait gibi duran

ama asla tam anlamıyla kavuşamayan

herkesi

iki duble ertesi