Fazla beklentin olmasın

Yine bir pazar günüydü. Bilmem hatırlar mısın? Hiçbir şeyi hatırlamaz gibi yaptıklarını sokağında esen rüzgarlara sor güzelim. Giderken “elimde koca bavulla otobüslerde bıraktın, bir yolcu edemedin beni” demişliğinle içimize oturan “neyi düşünüyoruz be kardeşim, varsa yaşanacak bir şey, bekleme, hayat kısa” düşüncemiz bir pazar sabahında kahvaltıya oturtmuştu ikimizi. Hep böyle olurum ben, galiba sana sarılmak istiyorum dediğim anda kilitlenir cümlelerim, muhabbetin önüne koca bir duvar örer zaman ve ben saçmalamanın dibine vururum ansızın. İnce belli bardakta çayımı yutkunurken sen geçersin boğazımdan, salatanın suyuna bandığın ekmeği bana uzattığın günden sonraki ikinci resmi geçişindi bu halin. Uygun adım cümleler dökmek istedim sana ve sonrasında fütursuzca koşup sarılmak doyasıya. Susmak ve gözlerimizde kaybolmak.

Çayı çok severim ben güzelim. Salaştır yalnızlığım, orta direk memurun ömrünü döktüğü düşünceler yalnızlığıdır iki şekerin bardakta erimesi. İçimiz hep sıcak, çözünürlüğümüz şairlik makamında. Bir içten gülüşüne bakar. 

Pazarları çok severim ben güzelim. Sonbaharın rüzgarları çalmışssa pencereni, havada yagmur bulutları dolanıyorsa, yanında da bin söz döküp hazır ola geçmek  istediğin bir kadının varsa, en güzel gündür pazarları. 

Yİne bir pazar günüydü. Bilmem hatırlar mısın? Çayımız bitti. Televizyonda ne izlediğimi bilmediğim, sadece izliyormuş gibi yaptığım, aklımın sana sarılmakta ısrar ettiği ve fakat cesaret edemediği saatlerde… “Sen rahat et, bu tarafa geçmezsin şimdi ben demesem” diyecek kadar beni tanıyan haline şükrettiğim zamanlar silsilesi. 

Yine bir pazar günüydü. Omzuma yasladın başını usulca. Saçlarını kokladım. Parmaklarım, sol yanağına istemdışı bir iç çekti. İsmini fısıldadım sonra. Gözlerimiz yangın yeri, ne desek boş, söylenememiş aşklar çıkmazı. Dudaklarında verdim giyotini yalnızlığıma. Geri dönüşü yok, bi kere gitti mi dönüşü yoktur yalnızlığın, fazla gururludur, ya çok mutlu olacaksındır bundan sonra ya da geceleri belgesellere konu olacaktır hallerin, tükenmek mecbur.

Yine bir pazar günüydü, dudaklarımızda döküldük denizlere, sarıldığın an yıkılmıştı bütün duvarlar. Berlinden Beyruta, ordan Gazzeye…