süveyda

asıl korkunç olan ne biliyor musun bazen bütün yaralarımı hak ettiğimi düşünüyorum.

 Kırık omurgamla dik duramadım. Paslı bedenimi gömmeden kurtulamadım. Zihnimdeki doluluğu raflara sığdıramadım. Bileklerimin kanlandığı mevsimleri yara bantlarıyla atlatamadım. Gönlüm infilak ederken bunu engelleyemedim. Çürümüş ruhuma çözüm bulamadım. Kendimle savaşım sona erdi. Üzgünüm, mağlup ayrıldım. 

Çok dayanırım, savaşırım. Öyle çok savaşırım ki vazgeçemeyeceğime inanırsınız. Ama bir gün gelir karşıma otursanız, ağlasanız, bağırıp çağırsanız duymam. Kahve uzatsanız görmem, kalkıp çarpsam yanmam, acınızı bile duymam. Ben komple silerim, kafamdan yeryüzünden gözümün önünden silerim.

sartre, bulantı'da: “iki kent arasındayım, biri bilmiyor beni, öteki artık tanımıyor.” diyordu. ait olamamak da tam olarak burada başlıyor.

“meyve çaylarına, sokak hayvanlarının bakışlarındaki masumluğa, bir kuşun öpülmek için eğdiği boynuna, begonyalara inanırım ama insana inanmam.”

sanki burası nilgün’ün balkonu. her an bir umut atlayacak, sonsuzluğa kavuşacak.