Dostum Dostoyevski

“yan yana yattık; başını koluma dayadı. hiç bu kadar mutlu olduğumu hatırlayamıyordum. hayır, mutluluk değil miydi yoksa bu? daha büyük, daha karanlık bir şeydi…”

“kendi kendisiyle anlaşamaz, ama kendi kendisiyle konuşmayı bitirmeyi de başaramaz.”

“yerle gök arasında neredeyse ezilmiş, güçlerin önünde çaresiz, unufak, yamyassı, aklım yola çıkmadan önceki kendimde, dönüşte rastladığım.”

“aynı tek başınalık, aynı boş gurur, aynı umursamazlık herkes gibi yarattıklarımdan biri olmamamın umarsızlığı. onlar benim ışığımda yaşıyorlar, bense karanlığın dayanılmaz parıltısında yaşıyorum.”

“ardında maskeler var. içinde hiçbir şey yok . yaşama arzusu. ölme arzusu. bir boşluk hissi, hoyrat bir anlayışsızlık . ya sonra ?”

"BEN BİR KEDİYİM. Henüz bir adım yok. Nerede doğduğumu da bilmiyorum. Hatırladığım tek şey; hayatımda ilk kez bir insan gördüğümde nemli ve karanlık bir yerde miyavlıyor olduğum. Sonradan işittim ki, türünün en gaddar üyelerinden biriymiş bu insan."

"Anlayışsızlığınız bizi keskinleştiriyor."

“biri çıkıp “sıyrılın artık bu kaygılardan, onu çoktan yitirdiniz” diyebilmeli.”

“o düş. bunca yıldır peşini bırakmıyor.”

Korkaklıktan sevmediğimiz, sevemediğimiz insanlara gülümsüyoruz.

"Ben gerçekten kötü bir insan değilim. Ne aksi bir adamım ne de uysal biriyim. Ne namuslu ne alçak ne de onurlu biriyim. Ne bir kahramanım ne de bir korkak. Ben, hiçbir şey olamadım."

Göklerin denizine açılmıştı bile; şarkılar söyleyerek gümüş oltasıyla balık tutuyordu. Teknesi ıtırlı ağaçlardan yapılmıştı, kürekleri beyaz kanatlar gibi ışıldıyordu; yarım ay biçiminde kesilmiş yelkeni açık mavi atlastandı...

“o bir rüya idi, geçti…”

“ormanda iki yol belirdi önümde, ve ben daha az yürünmüş olanı seçtim, bütün fark buradaydı işte.”

“sen yoksun yeryüzünün en güzel şehirlerinden biri boşaldı içinden elini çektiğin bir eldiven gibi boşaldı söndü artık seni görmeyen aynalar nasıl sönerse”