Sapere Aude!

Jedną z najpiękniejszych postaci zadośćuczynienia od życia jest sytuacja, kiedy człowiek z całego serca stara się pomóc drugiemu, a równocześnie pomaga samemu sobie.

Założyć ogród, to uwierzyć w jutro.

Smutek jest płochliwy i napada na tych tylko, co nie umieją obronić się, załamują ręce i głowę pochylają na piersi, z daleka jednak obchodzi tych, co go oczekują odważnie i z pogodnym czołem. Trzeba tylko strasznie, z całej siły wierzyć, że będzie lepiej, a będzie lepiej. Radość jest sprawiedliwa, chociaż nierychliwa.

No i już cichną strzały. Coś z pozoru tylko ważnego minęło, ale nic istotnego się nie zdarzyło. Jak zwykle było to oczekiwanie na cud (...). Puknęło i zgasło, jak te żałosne sztuczne ognie na Służewcu, a jutro dzień jak co dzień.

Będąc sobą skazujemy się na wygnanie przez wiele osób. Jeżeli jednak dopasowujemy się do woli innych ludzi, skazujemy się na wygnanie przez nas samych.

Poczuła, jak gdzieś w głębi piersi - może w płucach, a może w sercu - narasta od dawna nie zaznane uczucie radości, oczekiwania i nadziei. Tak jakby te pędzące chmury pachnący śniegiem wiatr miały jej przynieść jakąś wielką radość.

Prawda, czasy nie najlepsze. Tylko ci powiem, gdybyś tak wszystkich spytał, co dotąd żyli, nikt by ci nie powiedział, że żył w dobrych czasach. Czasy miej, stary, gdzieś. Żyj, jak ci pozwalają, tego i tobie, i sobie życzę.

Gdziekolwiek się znalazłaś, tam był dom. Kogo kochałaś, ten miał dom w tobie.