carpe diem

omggg hiiii, after how many months ngayon lang ulit me nakapag open tumblr. sobrang nostalgic huhu

kahapon naggrocery kami ng fam ni Jovi and super nakakahappy kasi habang naggrocery, lahat ng kinukuha nila tita na pagkain idinadamay ako. laging "eto para pag nasa bahay si Karla may ganito sya", pati yung fave ko graham bumili si tita kasi sabi nya gagawin nya lang daw yun kapag umuuwi ako sa kanila huhu. small things pero super nakakakilig kasi palagi na akong kasama sa mga plano nila sa buhay na pamilya huhu super part of the fam yung feels

minsan nalulungkot na lang ako para sa sarili ko kasi may mga bagay akong gustong gawin, itry or bilhin kaso mas nauuna palagi yung "no, may ibang priority pa". feeling ko sobrang left behind nako kasi til now di ko pa rin sobra maspoil sarili ko. pero syempre alam ko naman na may magandang kinalalagyan din lahat ng pinagtatrabahuhan ko. sad thoughts lang paminsan.

di ko pala msyado nakkwento here si Jovi. weird hahaha pero ayon ganon ata talaga pag happy sa relasyon parang di mo need ipaalam lahat sa socmed yun nangyayari sa inyo, tho mahilig ako magstory pag magkasama kami pero it doesn't mean na buong nangyayari samin alam ng everyone. wala lang, sarap sa feeling na at peace ka sa lovelife mo. sobrang chill lang namin, sabay na inaabot mga pangarap namin. minemake sure na may time sa isa't isa after ng mga nakakapagod na araw. hayyy ily bebi

hello tumblr, i'm back. i'm sad. napakahirap ng adulting lately.. more likely napakahirap mag adjust simula nung mawala si papa. everything seems fine pero deep inside ang sakit, ang hirap. pakiramdam ko wala nakakaappreciate sa lahat ng effort ko na uwian at alagaan si mama kahit nahihirapan nako sa byahe from work to bahay. pakiramdam ko maling mag-unwind at magsaya paminsan. di ko alam hanggang kelan ko 'to mararamdaman. nakakaubos. no choice nga lang, kailangan tuloy ang buhay. laban lang sa life. sino ba naman ang tutulong sakin kundi sarili ko lang din. *pats self*