Gönül yorgunluğu ne, biliyor musun? Ölümün, yaşarken hüküm sürmesi insanda.

Kendime bile anlatamadığım şeyleri başkalarına nasıl anlatayım?

Bugün çok güzel bir söze denk geldim. Diyor ki; “Eğer beni hayatında istiyorsan, beni hayatında bir yere sen koyacaksın. Ben kendime senin hayatında yer bulmak için savaşmayacağım.”

Evet ön yargılarım var ve hepsi tam isabet.

Sakin bir kabulleniş içindeyim. Gelen giden, olan biten her şeye “olur böyle şeyler” diyorum. Benim insanlarla ve birçok şeyle savaşım çoktan bitti.

İnsanlara “boşver” demeyi çok seviyorum çünkü kendime hiçbir çözümüm yok.

Ben yine kesinleşmemiş bir şeyi anlatıp nazar değdirdim şimdi de niye olmadı diye düşünüyorum.

Belki de sosyal anksiyeten değil aşırı farkındalığın vardır…

‘Sen,’ dedi, ‘kötü şeyler olmasın diye iyi şeylerden bile kaçıyorsun.’

Pencereyi açan ben iken, ortalığı dağıttığı için rüzgarı nasıl suçlayabilirim?

Üzülmemek için üzüyor ya insanlar birbirlerini.

Herkes gitmeyi öğrendi, ben kendimde kalmayı.