Mh★

گاهی فکر می‌کنم که چند صباح دیگه، تک‌تک اعضای وجودم دست و پا در میارن و فرار می‌کنن! حالا من به وضوح می‌دونم مدتیه که ذهنم من رو رها کرده و رفته؛ بعد چشم‌هام دیگه اون نگاه قدیم رو نخواهند داشت، اون‌ها هم می‌ذارن و می‌رن. گوش‌هام هم دیگه صدای آبِ جاری رو زیبا نمی‌‌دونن، پس جلوی در خونه‌شون عنکبوت لونه می‌کنه. بینیم هم دیگه نمی‌تونه عطر خاک رو تسلی‌بخش بدونه، اون هم دیگه امیدی به زندگی نداره. لب‌هام هم که نمی‌تونن از زیبایی‌ها بگن، پس چرا باید حرف بزنن؟ اون‌ها کارکرد اصلیشون رو از دست دادن، پس پژمرده می‌شن، خشک می‌شن و می‌افتن. و در آخر، بعد از همه‌ی این‌ رهاشدگی‌ها، من می‌مونم و یک روح سرگردان که کور شده، کر شده، لال شده و نمی‌تونه فکر کنه؛ چه‌طور باید زندگی کنه؟ آیا اون همین حالا، در حال حاضر نمرده؟!

روزی «ویرانی»، نسیم بهاری را به گروگان گرفت و خود به جای او بر زندگی وزید. چنان با تندی و غرش از خانه‌ها می‌گذشت، از بر پیچش موهای عنابی، از انسان‌های روشن، از پس پروانه‌های کوته‌عمر و شاید از رویاهای شبانه‌ی آدم‌ها. «ویرانی»، به هر کجا که می‌وزید، «تاریکی» می‌تاباند. هر چیز که با ویرانی در ارتباط بود می‌سوخت، می‌مرد، دریده‌می‌شد و هر چه را که هنوز نیمچه جرعتی برای نفس‌کشیدن داشت، به خاموشی مجبور می‌کرد. «ویرانی»، دیوارها را نوازش می‌کرد، آن‌ها فرو می‌ریختند، گلبرگ‌ها را نرم می‌بوسید، پژمرده می‌‌شدند و ما با دیدگانی متحیر مجبور به تماشای مرگ آن چیز که به آن لقب زندگی داده بودیم شدیم. ویرانی آن‌قدر وزید و وزید، چنان غرید و غرید، که سرانجام پذیرفتیم که ویرانی، جای نسیم بهاری را بگیرد.

من دلم می‌خواد بنویسم؛ خیلی بنویسم. رو منحنیِ تن آدم‌ها بنویسم، کف زمین رو از قصه‌ی «الف» و «ز» و باز هم «الف» و «دال» و «ی» پر کنم و رو بال تمام پرنده‌های مهاجر، از آرزوم بنویسم که همه‌ی مردم دنیا امیدوار بودن رو از من یاد بگیرن؛ من می‌خوام وجودم عطر دلپذیر آزادی رو بده و نور خورشید، هر روز به وجودم بتابه و من رو برای امیدوار بودن تشنه‌تر کنه که امیدواری، بزرگ‌ترین نجات‌دهنده‌ست.

Long live IRAN.🕊️

“It gets heavier on your heart and chest, like all the distance between us is a weight pressing down on our hearts…” he said.

مدتی‌ است که نمی‌توانم از غم بنویسم. چهار گوشه‌ی قلبم را گشتم و نیافتمش، لابه‌لای دریچه‌ها رو جست‌و‌جو کردم تا شاید او را در حال کشیدن نقشه‌ی جدید جنگ پیدا کنم، اما نبود که نبود. اما همین که برگشتم، تو را دیدم؛ غم گریخته و دریافتم که بهار بازگشته.

دلم می‌خواهد آن‌قدر برایت بنویسم تا عمرم تمام شود، تا تمام وجودم جوهر پرستشت روی کاغذ شود. آن‌قدر از تو بنویسم که روحم از نوک انگشتانم، قطره‌قطره بر صفحه بچکد، تا آن‌جا که هیچ نوری از من نتابد، جز نام تو.

‌ ‌ ‌ ‌وقتی به آن چشم‌های عمیقِ شب‌زده نگاه می‌کنم، حس می‌کنم که در امتداد خطی نامرئی حرکت می‌کنم، خطی که به آرامی مرا به سوی گرما می‌کشاند. هر چه‌قدر بیش‌تر پیش می‌روم، نور بیش‌تری بر دالان‌های متروکه‌‌ی وجودم می‌تاباند، جاهایی از وجود را روشن می‌کند که تا پیش از آن، فقط سایه و ظلمت مهمان آن‌ها بود؛ فداکاری می‌کند و تاریکی را می‌بلعد تا واقعیت خود را واضح ببینم، همه‌جا را خوب ببینم و گردی از خانه‌ی مطرودم بگیرم تا آن را برای یک زندگی‌ تازه مهیا سازم. نوری که از او می‌تابد تند نیست، سوزان هم نیست؛ شبیه به صبحی‌ست که بی‌صدا وارد اتاق می‌شود، روی پوست می‌نشیند، نوازشت می‌کند و تو نمی‌فهمی چه زمان از خواب بیدار شده‌ای.

من از اون یاد می‌گیرم. یاد می‌گیرم که چطور می‌شه تمام شیره‌ی جون زمان رو گرفت و از تمام خرده‌ریزه‌هاش برای زندگی‌کردن استفاده کرد. یاد می‌گیرم که وقتی دارم توسط زمین بلعیده می‌شم، چطور بدون بال پرواز کنم. من بهش نگاه می‌کنم و می‌بینم با این که خسته‌ست، چطور دست من رو می‌گیره و با رویاهام همراه می‌شه. اون همه چیز رو به «زندگی» تبدیل می‌کنه.

وقتی که ناراحت بودی، دلم می‌خواست تکه‌تکه بشم تا شاید با یک جرعه از لبخندت سیراب بشم.