Ερωτευσου. Αφεσου. Δωσε την ψυχη σου. Κι ας μεινουν συντριμια. Εκεινα τα λεπτα ευτυχιας που θα νιωσεις οσο εισαι ερωτευμενος δεν ξαναρχονται. Αυτη η αναμονη να δεις απλα το προσωπο του. Να τον δεις απο μακρια να πλησιαζει και εσενα το χαμογελο να ξεπερναει τα αυτια σου. Αυτο το τρεμουλο σε καθε σκεψη του. Αυτη η τσχυπαλμια οταν τον βλεπεις απροσμενα. Αυτο το σφιξιμο στο στομαχι που δεν φευγει οσο κι αν προσπαθεις. Αυτη η μαγεια οσο τον κοιτας στα ματια και νιωθεις την αφη του. Κι ας σε σκοτωσει μετα. Εσυ θα ξερεις οτι δοθηκες. Οτι αγαπησες με ολο σου το ειναι. Οτι εδωσες και το τελευταιο χιλιοστο του κορμιου σου, το 1000% της ψυχης σου. Αυτο μενει στο τελος. Μπορει να δινεις τοσα, αλλα ακομα κι αν πληγωθεις, παντα φευγεις πιο γεματος. Απο εμπειριες, απο μαθηματα, απο αγαπη, απο πληροτητα. Σαγαπω.