Olympus would be that way.

گوگل‌مپ رو باز می‌کنم تو خیابون‌های مون‌پلیه می‌چرخم درمورد زندگی‌ای که ندارم خیال می‌بافم. ازش می‌پرسم تو کدوم کافه نشسته چرت می‌زنه منتظرِ موعد قطارش ه؟ خونه‌ی جدیدش کجا ست؟ دانشگاه چی؟ تو نوار باریک بغل صفحه اسم و آدرس جاها رو سرچ می‌کنم تماشا می‌کنم که آدم‌های خیابون با شلوارک و بلوز نخی‌شون تو قدم‌زدن ابدی‌شون منجمد شده‌ن و چهره‌هاشون محو شده. درِ ساختمون‌ها رو تماشا می‌کنم. درِ خونه‌ش رو. تو خیابون اصلی می‌گردم می‌بینم پنجره‌ش به دیوار کوتاهی باز می‌شه که با شاخه‌های یه جور گیاه رونده‌ی -لابد-رطوبت‌پسند پوشونده شده. رطوبت خنکشون رو از فاصله‌ی خیلی نزدیک نفس می‌کشم. کافه‌ای که توش نشسته یکی از این فضاهای کار اشتراکی داره که چند سال ه تو کافه‌های تهران هم اومده؛ میزهای درازی که صندلی‌های شکل هم دوطرفش صف کشیده‌ن و جابه‌جا پریز برق داره برای مک‌بوک‌های جوانان. چراغ‌هاش تو روز هم روشن. صدای وزوز تهویه رو می‌شنوم. وسایلم رو جمع می‌کنم لپ‌تاپ رو از برق می‌کشم چایی‌م رو حساب می‌کنم برمی‌گردم خونه، درِ سنگین قهوه‌ای-قرمز رو هل می‌دم باز می‌کنم.

شبیهِ اون روباه قرمز که از ناکجا می‌افته پهلوی این خواب‌زده‌ی بی‌خبر.

دلم می‌خواست همیشه، و هنوز هم می‌خواد، که کلمه پیدا کنم برای وصف احساساتم نسبت به این آهنگ. نمی‌شه ولی. بوی تابستون می‌ده و بوی همه‌ی سال‌های نوجوونی (انگار که اسملز لایک تین اسپیریت، هه‌هه) و اون طعم شوری-تلخیِ اشک رو دوباره و چندباره نوک زبونم احساس می‌کنم، انگار اشک‌ها از رو مژه‌ها لغزیده‌ن اومده‌ن پایین‌تر و رو گونه‌ها خط انداخته‌ن و سُر خورده‌ن اومده‌ن تا حوالیِ دهن و عین قورباغه‌ای که زبون می‌کشه تا طعمه‌ش رو بگیره، وسط گریه به این فکر کرده‌م که «یعنی شوریِ اشک دقیقن چه مزه‌ای می‌ده؟» و زبونم رو آورده‌م بیرون اشک‌های دمِ در رو چشیده‌م و باز از تلخیِ ته‌مزه‌ش تعجب کرده‌م و از تصور قیافه‌م در اون لحظه، سرخ و پف‌آلود و اندوهگین و دلتنگ و با همه‌ی این‌ها زبون-بیرون-از-دهن و کنجکاو، خنده‌م گرفته وسطِ زاری.

«استخون‌های تو» برام تجسّدِ همچین تصویری ه، بدون این که هرگز باهاش گریسته باشم. اون‌جایی که زاری و دلتنگی و اندوه اوج می‌گیره و همین‌جور بی‌اختیار اشک‌ها می‌ریزن بدون این که حتا دلیل گریه‌ درست یادت باشه؛ اون‌جایی که اشک‌ها بند می‌آن و گره می‌خورن به خنده‌ی بی‌ربط؛ اون ملودی سامرتایم که چسبیده تهِ آهنگ و معلوم نیست با چه سازی.

از پلی‌لیست هیجده‌سالگی یافتمش اولین بار و هنوز یاد عشق‌ها و رابطه‌ها و دوستی‌های هیجده‌سالگی (هم) می‌افتم باهاش،