Leżę dumna, jak infantka zmarła… Teraz wreszcie po zabawie odpocznę. Czyjaś ręka włos mi z głowy zdarła. Na ziemi przy mnie leżą moje gałki oczne.

Już mnie nie całują, nie trzęsą, nie targają za jedwabne pukle. Patrzę pustką oczodołów, uwieńczonych rzęsą, jak przystało porzuconej kukle,

wprost przed siebie, w godziny bezradnością zalane, i pytam się: co to znaczy? Czyż cierpiałam za wiele, jak na porcelanę, i żyć zaczynam z rozpaczy?

Usta twoje się snują, usta twe się wodzą, Jak dwa ptaki różowe, po mnie lekko chodzą, Jak dwa światła natchnione, oczu dotykają, Usta twe mnie zabrały, usta twe mnie mają.

Jak wyznania wstydliwe, jak szepty szalone, Powtarzam w ustach twoje usta niezliczone, Od uśmiechu w kącikach do smaku języka - Usta twoje całują i świat cały znika.