c l i c h é

this year i’m expecting something so big. hinintay ko ‘to eh. wala ako pinagsabihang iba na ggraduate na’ko (last January) aside sa family ko and close friends. hindi rin ako nag-upload kasi hinihintay ko na makapasa muna ako. nalaman nalang din ng iba since di ko napigilan magpost sa ig story at shinare ko sa fb. nadala ako sa moment. hindi ko rin sinabing nagrereview na’ko to prepare for my board exam this April. abang na abang ako sa month na ‘to.

nagsinungaling ako to try to hide everything. kasi ayoko ng expectations. pero sa totoo lang, mas ayoko ng disappointments. hindi ako confident. napuno ng takot at doubts yung pagkatao ko pero gigil na gigil na din ako. atat na atat na’ko maging lisensyado.

pero nawala yung moment. nawala lahat nung nagsimulang magkaganito. tumigil lahat pati yung mundo ko. napahinto ako. na-stuck nanaman ako. na-hurt ako. parang yung unti-unti ko nang nabubuong pangarap, dinurog ng sitwasyon. ang dami kong tanong. anong nangyayari? bakit ngayon? akala ko ba ito na yung pagkakataon? hindi pa rin ba ito ang tamang panahon? akala ko mapapalitan ko na rin yung prof pic ko ng grad pic ko. pero hindi pa pala.

nag-start yung review January 3 agad-agad. naeexcite ako and at the same time gusto ko umatras. kasi alam ko hindi pa ako 100% confident at alam kong tamad na tamad nako. pero as i was attending lectures and doing Pitch for two to three and a half months marami-rami na rin akong natutunan at naaral. hindi man ako 100% ready, alam ko at sigurado ako na kaya ko naman lumaban kahit papaano. nag-iba yung naramdaman ko. from feeling bobo, andon na yung gigil ko na makapasa na ng boards kasi gusto ko na matapos ‘to. pero wala. wala na. wala nang board exam na magaganap this April. potangina – yun nafeel ko nung nag-announce ang PRC na postponed ang boards. hindi ko alam kung matutuwa ba ako kasi more time para makapagreview. pero syempre alam ko din namang malaki ang possibility na di ko pa rin maaaral lahat at kung mag-aaral ba talaga ako dito sa baba. kasi sino ba naman ang niloloko ko? makikipaglokohan lang ako sa sarili ko. pero sure ako right at that time nung nalaman ko yung announcement, gusto ko sumigaw. di ko alam kung dahil somehow i’m relieved or dahil alam kong mas burden yun para sa akin. pero wala naman ako magagawa. tanggapin nalang natin kahit labag sa kalooban natin.