dicle

Hayatım şu andan ibaret, Tuttum mu, avucumda mı, Sıktım mı ,özgür mü, Parmak uçlarımdan sıyılıp gitti mi,yoksa? Fark etmez, yenisi gelir… Yosunların tutunması gibi, Midyelerin taşı benimseyip- yapışıp çoğalması gibi, Çer çöp denizin üstü-gibi böyle olsun… Kendini paklar o demesi gibi, hafifim, Sakinim. Ama delilik baki… Hiç değilse komşumun kurumuş sarduyası değildim. Küçük kevser sularından … Büyük cehennem ateşlerinden, Kumlardan, Ve taşlardan… Yani yine yağmur boşanır üstümüze; Sıkıntı mı bu şimdi, Dert mi yani? Çabucak toparlarız içimizi; Yakut,zümrüt, kehribar, Ve  biraz da ay ışığı- Yolculuğa böyle çıkarız… Kumlardan ve taşlardan söz ederken. Pasaklı denizin edebinden Çığlıklar yükselirken… Ben imdadına övünçler sunarım; Alır koynuma bi güzel de sevişirim, Olur biter. Zira ömrüm şu andan ibaret; Tuttum mu, avucumda mı, Sıktım mı ,özgür mü? Parmak uçlarımdan sıyılıp yitti mi,yoksa? Fark etmez, yenisi gelir… Ben imdadına yine övünçler sunacağım. Alıp koyuma yine bi güzel sevişeceğim. Olacak ve bitecek- Nihayetinde içtenliğimdir…

“Karşımızdakini olduğu gibi görmeyip onu Tanrılaştırmak, sonra da sanki böyle bir Tanrı olabilirmiş de olmuyormuş diye ona kızmak. Bana biraz haksızlık etmiyor musun?”