Raketkanon

Wallace Vanborn

The Me In You

Julian Casablancas+The Voidz, 10 december 2014 - Trix Antwerp

George Ezra - 29 november 2014 - Trix Antwerpen

Cloud Nothings + Ryley Walker, 27 november 2014 - Trix Antwerpen

Foto's: Erwin Evrard

Dans Dans, 28 november 2014 - Trix Antwerpen

Temples, 26 november 2014 - Trix Antwerpen

Bombay Bicycle Club, 24 november 2014 - Trix Antwerpen.

Asgeir, 22 november 2014 - Trix Club, Antwerpen.

Tune-Yards, 2 november 2014 - Trix Club

St. Vincent, 27 oktober 2014 - Trix Zaal

Band Of Skulls, 24 oktober 2014 - Trix Zaal

Ward Zwart is volop bezig aan zijn muurtekening in het Trix Café. We onderbraken hem even om eens te horen waar zijn inspiratie vandaan komt.

"Eigenlijk ben ik gewoon begonnen met wat te schetsen en dan zie ik wat er op de muur past. Deze muur had ik op voorhand nog niet gezien want last minute werd mij een andere muur toegewezen. Ik had wat losse stukken in mijn hoofd die ik dan aan elkaar puzzel. Er komen nog wat bergen op de achtergrond maar hoe ik dat juist ga doen weet ik nog niet.  Op die manier blijft het ook voor mezelf spannend. Anders vind ik het rap saai. En zo ga ik meestal te werk."

Waar put je inspiratie uit?  "Niels vroeg mij iets te maken, hij gaf me carte blanche. “Als er maar wat muziek in zit is het ok”. Dus heb ik er wat muzikanten in verwerkt. Eigenlijk ben ik vanuit de auto vertrokken en toen dacht ik dat het misschien wel leuk zou zijn als er iets zou opstaan. Nu staat er een versterker op gebonden. Soms zitten er enkele foutjes in maar daaruit komen meestal wel goede dingen uit voort en dan ga ik daarop verder."

Is dit een bestaande band die je hier tekende? (op de foto rechts op het schaduwgedeelte van de muur) "Neen. Dit is gebaseerd op foto’s maar hier tekende ik een samengestelde band die niet bestaat."

Maar het is niet zo dat je hier een verhaal mee wil vertellen? "Niet echt. Ik denk dat er wel iets van narratief in de tekening zit, maar dat moeten de mensen vooral zelf kunnen ontdekken. Er zitten wel wat verwijzingen in naar obscure bands."

Ik zie dat je Bart Simpson getekend hebt. "Ja, dat vond ik wel grappig. Zo lijkt het net alsof er achteraf iemand iets heeft bijgetekend. Dat vond ik hier wel passen."

Je bent hier al eens schetsen komen maken tijdens We are Open. Nu is je werk ook al in het TRIX café vertegenwoordigd. Kom je hier wel eens naar optredens kijken? Of welke band heb je met Trix? "Ik kom hier wel graag ja, als er goede optredens zijn. Het laatste wat ik hier zag was Yung Simmie in het voorprogramma van SpaceGhostPurrp. Beide erg sterke donkere hiphop bands. Eigenlijk ga ik niet vaak naar hiphop-optredens kijken maar deze shows waren écht goed. Ik hou wel van die gekke beats."

Zijn er naast die donkere hiphop nog muzikale prikkels die je inspireren? "Jazeker! Ik teken altijd met muziek op de achtergrond. Of dat nu black metal, hardcore, punk, grindcore of hiphop is, voor mij blijft dat hetzelfde. Die ruis op de achtergrond helpt me bij het tekenen, dus in die zin is muziek wel belangrijk voor mij. In het begin tekende ik veel flyers voor bands. Ik heb altijd wel graag in een band willen zitten maar ik beschik niet zo over frontman moves. Maar de anti-frontman moves kunnen misschien ook wel werken…"

Welke 3 woorden zou je gebruiken om je werk te beschrijven? "Moeilijke vraag. (denkt even na) Dierlijk. Donker. En positief."

Wat zijn je toekomstige plannen? "Er ligt net een boek van me bij de drukker en met het tekenen van strips ga ik ook nog even bezig blijven."

Opening Trix Café - 19 oktober 2014

David Nauwelaers kocht de voorbije 10 jaar de meeste concerttickets bij TRIX! Daarnaast schrijft hij gepassioneerd over muziek. De voorbije jaren deed hij dat voor muziekmagazine MotherLoveMusic. 

Hoe ben je in Trix terecht gekomen? Ik ben een fervente concertganger maar ik kan me het eerste concert dat ik in TRIX zag niet meer voor de geest halen. Enfin, toen ik hoorde dat de nieuwe zaal opende ben ik veel naar optredens beginnen komen. Daarvoor kwam ik ook best veel naar Hof Ter Lo.

Welk moment is er je het meest bijgebleven? Er zijn mij een heleboel dingen bijgebleven maar als ik er één moet uitkiezen ga ik voor het optreden van Das Racist (Amerikaanse alternatieve hip hop). Dat was best speciaal omdat er vooraan een aantal Waalse of Brusselse dames extreem uitbundig stonden rond te springen en te dansen. Op een bepaald moment verdwenen ze naar de benedenverdieping en niet veel later kwamen ze de concertzaal binnen gereden in een winkelkar. Die winkelkar is dan uiteindelijk mee op het podium beland en dat is een moment dat mij toch altijd is bijgebleven.

 Welk concert vond je het meest memorabel? Moeilijke vraag. Ik ben een grote liefhebber van het werk van Primus en ik vond het heel tof dat zij in de zaal stonden. The Rapture vond ik ook heel goed maar ik hou er ook wel van om beginnende bands aan het werk te zien. Zoals The K, die ik tijdens We are Open aan het werk zag. Zij doen me denken aan een soort van Vlaamse Nirvana. Silver Apples (electronica) heeft mij ook weten te verbazen. Hoe hij aan allerlei knopjes draait en dan van alles uit zijn ‘bakskes’ tovert. Charles Bradley vond ik ook schitterend. Maar goed, je hebt groepen die live beter zijn dan op de plaat en omgekeerd. Daarom ga ik ook zo vaak naar optredens. Zo is de plaat van Das Racist me wat tegen gevallen, maar live vond ik ze dan weer verrassend goed.

Welke bands heb je ontdekt in TRIX? Meestal als ik naar een groep kom kijken, heb ik die op voorhand al wel eens beluisterd, dus pure ontdekkingen zijn er weinig. Op festivals zijn er wel bands die mij weten te verrassen, zoals op We are Open. Daar ontdekte ik Stacks (80’s pop ontmoet hedendaagse synthpop), een Belgische band. Steengoed. Van The K en Condor Gruppe had ik uit de beschrijving al gezien dat het mij kon aanstaan en dat was effectief zo. Van Anika (Britse heavy post punk dub) kende ik één nummer en dat is mij enorm bevallen. Met producer Geoff Barrow van Portishead en enkele muzikanten van Beak dook zij de studio in. Dat is echt mijn ding.

Nabilla Ait Daoud is schepen voor jeugd in Antwerpen. We laten haar graag een licht schijnen op 10 jaar Trix.

Wat betekent muziekcentrum Trix voor Antwerpen, en daarbuiten? Trix is een ontmoetingsplaats geworden voor muzikanten en muziekliefhebbers. Een plek waar vernieuwende projecten, dynamisch overleg, communicatie en uiteraard muziek centraal staan. Trix is ondertussen een begrip in Antwerpen en ver daarbuiten. Ik kan het eigenlijk niet beter omschrijven dan hoe het ooit in Gazet van Antwerpen stond ‘nergens anders krijgt ontluikend talent zo veel kansen en begeleiding’.

Welke artiest zou absoluut eens in Trix moeten komen spelen (en waarom)? Roosbeef! Geen idee of ze ooit al in Trix gespeeld hebben. Indien dit het geval zou zijn, mogen ze gerust nog eens langskomen! Ze brengt Nederlandstalige muziek met een twist. Een behoorlijk gekke twist in dit geval, maar je merkt wel dat er behoorlijk wat talent in deze groep zit. Heerlijk om naar te luisteren met een behoorlijke dosis waarheid in de teksten, maar ook een behoorlijke dosis drama en humor. Wat heeft muziek meer nodig?

Nele Paelinck kennen we als voormalige violiste, glockenspielster, zangeres en podiumbeest bij School is Cool. Ze verliet de band om bij haar lief in Argentinië te gaan wonen. 

Wat is je link met Trix en hoe ben je er terecht gekomen? Dat is heel lang geleden. Er was plots veel veranderd in mijn leven en ik had nood aan een sociaal leven. Ik begon in enkele bandjes  te spelen en zo zijn wij gaan repeteren in Trix. We speelden covers van Nirvana en The Red Hot Chili Peppers, wat uiteraard erg typisch was. Toen de concertzaal open ging, zochten ze nog vrijwilligers om te tappen. Ik dacht bij mezelf:” Dat is wat coole mensen doen!” Uiteindelijk heb ik er stage gelopen, mocht ik veel concerten meepikken en zo is het dan toch beter gelukt met dat sociale leven. Al snel speelde ik in andere bands en stak ik ondertussen wat concertjes in elkaar voor TRIXTRAX. Overdag studeerde ik cultuurmanagement in Brussel. Het was best een gekkenwerk om dat allemaal te combineren. Vier jaar later waren we ineens Artist in Residence met School is Cool. Geleidelijk aan stopte ik met tappen want mijn droom om ooit in Trix te kunnen spelen kwam uit. Dat hebben we uiteindelijk erg vaak gedaan. Vlak voor ik naar Argentinië verhuisde hielden we een groot feest in Trix. Alle bands waar we ooit mee gespeeld hadden waren uitgenodigd. Er zijn die avond 10 bands komen spelen, geloof ik. Dat was een prachtige avond. Alle medewerkers, vrijwilligers en backliners hadden keihard geholpen. Daar eindigde het dan een beetje zoals ik er ooit begonnen was.

Welk moment of welke anekdote is je het meest bijgebleven? Behalve onze eerste optredens –omdat die voor ons zo symbolisch waren- heeft het volgende veel voor mij betekend. In de beginjaren toen ik nog tapte kwam M. Ward spelen. Juist op die avond zat ik aan de ticketbalie waardoor ik niets van het concert zou horen. Eppo Janssen verzorgde toen de programmatie en hij wist dat ik M. Ward heel graag wilde zien. Tijdens één van mijn lievelingsliedjes kwam hij me halen en nam de tickets even van me over. Eigenlijk hielp iedereen elkaar. Ik was in het begin echt nog een verloren nerdy kind en het was fantastisch om te zien dat mensen waar je hard naar opkeek helemaal niet uit de hoogte deden. Voor mij was het fundamenteel om te merken dat ik iets waard was wat mij nadien het vertrouwen gaf om zelf 100% voor de muziek te gaan. Ik heb ook beseft dat muzikanten ook maar mensen zijn. Dat ze doodmoe uit hun camionnetje sloffen en dan heel blij zijn met hun aangeboden pindanootjes. Later als muzikante had ik bijvoorbeeld meer geduld met vrijwilligers. Ik kreeg daar meer begrip voor.

Ik herinner me ook dat ik er een tijdje workshops ‘CD Recording’ aan kindjes gaf. Tijdens de pauzes liet ik ze in de tuin achter de bureaus los zodat ze wat konden spelen. Toen kwam er een collega naar mij die zei “Kijk, geen probleem van die loslopende kindjes maar die meneer die daar zit is Morrissey en is al heel de dag hysterisch omdat hij wil dat niemand weet dat hij hier zit.” En dan zag je al die kindjes verstoppertje spelen rond die man. Dat was keigrappig. De dag erna moesten wij met School is Cool op Les Ardentes spelen en het wilde net lukken dat Morrissey na ons kwam. Hij herkende mij maar kon er niet goed aan uit. De context was zo verschillend. Dat moet verwarrend geweest zijn. (lacht)

Wat is het beste concert dat je er ooit hebt gezien? Jens Lekman (guitar based pop) misschien? Ik was grote fan en gelukkig mocht ik toen tappen. Maar er moeten er nog meer zijn…

Welke bands hebben je nog compleet weten te verrassen?  Dat zullen de bands zijn die ik vooral in de beginjaren van Trix zag. Nadien moest ik meestal zelf spelen. Subtle (Avant hop) blies mij volledig weg. Het grappige was ook dat die witte rappers super beleefd waren.

Eppo Janssen werkt sinds 1999 voor Studio Brussel als muzieksamensteller. Hij is de drijvende kracht achter muziekprogramma's zoals Puls, Radar, Antenna, De Maxx  en Duyster. In 2006 werd Janssen programmator in Muziekcentrum TRIX in Antwerpen en nu programmeert hij voor Pukkelpop.  

Wat is je link met TRIX en hoe ben je er terecht gekomen? In 2006 ben ik er begonnen als programmator van de zaal. Arne Van Petegem (de toenmalige directeur) belde me op omdat hij vond dat ik daar de aangewezen persoon voor was. Op dat moment werkte ik nog bij Studio Brussel. Live muziek is het summum van muziekbeleving, dus programmeren in TRIX sprak mij enorm aan. Toen ik de werf bezocht zag ik het helemaal zitten. Uiteindelijk heb ik er toch een dikke 2,5 jaar gewerkt. Maar dan kreeg ik een aanbieding om vast voor Pukkelpop te komen werken. Pukkelpop is zoiets als mijn kindje. Ik kom er al sinds mijn 11 jaar. Maar dit combineren met TRIX was helaas niet mogelijk.

Welk moment is er je het meest bijgebleven?  Dat zijn er belachelijk veel. Het zijn vooral dingen die met de opstart te maken hebben. Dan gaat er altijd iets mis. In TRIX liep ik vaak rond met positieve stress -wat niet abnormaal was- gezien sommige omstandigheden. Zo waren er bijvoorbeeld tourmanagers die afbelden voor concerten die dezelfde avond plaatsvonden, wc’s van de backstage die ineens overliepen of bandleden die met hun volledige PA vastzaten in de lift…  Ik herinner me nog dat ik –als programmator- zelf de club heb moeten kuisen omdat de poetsdiensten niet kwamen opdagen. The Datsuns kwamen spelen en de avond ervoor ging er een stevig feestje door. Op een zondagochtend zat ik dan een machine met ingebouwde dweilen voort te duwen zodat die jongens toch in een propere zaal konden optreden. En als je denkt dat je alles gehad hebt, dan was er de man van de GB naast ons, die klaagde omdat High On Fire te luid klonk. De voedingswaren daverden  er letterlijk uit de rekken! (lacht) Ook een mooie herinnering heb ik aan het optreden van Joan as Police Woman in de Club. Het podium was veel te laag en zij speelde dan ook nog eens zittend aan haar piano. Niemand zag iets van de show! Het publiek is vanzelf gaan zitten. Later hebben we beslist het podium hoger te maken.  Ik kan je garanderen dat die beginjaren een positief effect hadden op mijn fysiek gestel. ’s Avonds werd dat dan wel ruim gecompenseerd met de nodige pinten.

Wat is het meest memorabele concert dat je ooit in TRIX hebt gezien en waarom? Dat zijn er veel maar als ik er toch één moet opnoemen is het Black Mountain, een band die de psychedelische kant van rock opzoekt. Die gasten kwamen achteraf zeggen dat het de beste show van hun tour was, dat ze uitstekend verzorgd werden en het geluid goed vonden. Voor mij was het de enige show waarbij ik geen stress had. Alles verliep smooth. Ik was aan het wegdromen. Daarvoor heb ik dat zelden ervaren in TRIX. Er kwam altijd behoorlijk wat stress bij te kijken. Nadien nam die groep een vlucht vooruit en speelden ze grotere shows.

Welke ontdekkingen deed je in TRIX? De kruisbestuivingen met verschillende partners brachten me veel nieuwe muziek bij. TRIX mikte in het begin vooral op rock en punk. Dat voornamelijk met partner HeartBreakTunes.Toen de Club af was, wilden de gasten van UNTITLED (nu één van de meest voorname dubstepfeesten in Europa) dubstep programmeren. Ik was toen nog van mening dat dat muziek was voor 14 jarigen maar mijn ogen zijn open gegaan. UNTITLED programmeerde heel vernieuwende dingen met een goeie hoek af, of net heel duistere muziek. Dat was tof, dat samen organiseren. Via Skream, één van de eerste en meest bekende dubstep-producers, konden we Julian Blackmore (ambient-electronica) strikken. Nadien kwam er ook Hiphop binnen gesijpeld in TRIX door samen te werken met Eigen Makelij.