#10jaartrix

David Nauwelaers kocht de voorbije 10 jaar de meeste concerttickets bij TRIX! Daarnaast schrijft hij gepassioneerd over muziek. De voorbije jaren deed hij dat voor muziekmagazine MotherLoveMusic. 

Hoe ben je in Trix terecht gekomen? Ik ben een fervente concertganger maar ik kan me het eerste concert dat ik in TRIX zag niet meer voor de geest halen. Enfin, toen ik hoorde dat de nieuwe zaal opende ben ik veel naar optredens beginnen komen. Daarvoor kwam ik ook best veel naar Hof Ter Lo.

Welk moment is er je het meest bijgebleven? Er zijn mij een heleboel dingen bijgebleven maar als ik er één moet uitkiezen ga ik voor het optreden van Das Racist (Amerikaanse alternatieve hip hop). Dat was best speciaal omdat er vooraan een aantal Waalse of Brusselse dames extreem uitbundig stonden rond te springen en te dansen. Op een bepaald moment verdwenen ze naar de benedenverdieping en niet veel later kwamen ze de concertzaal binnen gereden in een winkelkar. Die winkelkar is dan uiteindelijk mee op het podium beland en dat is een moment dat mij toch altijd is bijgebleven.

 Welk concert vond je het meest memorabel? Moeilijke vraag. Ik ben een grote liefhebber van het werk van Primus en ik vond het heel tof dat zij in de zaal stonden. The Rapture vond ik ook heel goed maar ik hou er ook wel van om beginnende bands aan het werk te zien. Zoals The K, die ik tijdens We are Open aan het werk zag. Zij doen me denken aan een soort van Vlaamse Nirvana. Silver Apples (electronica) heeft mij ook weten te verbazen. Hoe hij aan allerlei knopjes draait en dan van alles uit zijn ‘bakskes’ tovert. Charles Bradley vond ik ook schitterend. Maar goed, je hebt groepen die live beter zijn dan op de plaat en omgekeerd. Daarom ga ik ook zo vaak naar optredens. Zo is de plaat van Das Racist me wat tegen gevallen, maar live vond ik ze dan weer verrassend goed.

Welke bands heb je ontdekt in TRIX? Meestal als ik naar een groep kom kijken, heb ik die op voorhand al wel eens beluisterd, dus pure ontdekkingen zijn er weinig. Op festivals zijn er wel bands die mij weten te verrassen, zoals op We are Open. Daar ontdekte ik Stacks (80’s pop ontmoet hedendaagse synthpop), een Belgische band. Steengoed. Van The K en Condor Gruppe had ik uit de beschrijving al gezien dat het mij kon aanstaan en dat was effectief zo. Van Anika (Britse heavy post punk dub) kende ik één nummer en dat is mij enorm bevallen. Met producer Geoff Barrow van Portishead en enkele muzikanten van Beak dook zij de studio in. Dat is echt mijn ding.

Nabilla Ait Daoud is schepen voor jeugd in Antwerpen. We laten haar graag een licht schijnen op 10 jaar Trix.

Wat betekent muziekcentrum Trix voor Antwerpen, en daarbuiten? Trix is een ontmoetingsplaats geworden voor muzikanten en muziekliefhebbers. Een plek waar vernieuwende projecten, dynamisch overleg, communicatie en uiteraard muziek centraal staan. Trix is ondertussen een begrip in Antwerpen en ver daarbuiten. Ik kan het eigenlijk niet beter omschrijven dan hoe het ooit in Gazet van Antwerpen stond ‘nergens anders krijgt ontluikend talent zo veel kansen en begeleiding’.

Welke artiest zou absoluut eens in Trix moeten komen spelen (en waarom)? Roosbeef! Geen idee of ze ooit al in Trix gespeeld hebben. Indien dit het geval zou zijn, mogen ze gerust nog eens langskomen! Ze brengt Nederlandstalige muziek met een twist. Een behoorlijk gekke twist in dit geval, maar je merkt wel dat er behoorlijk wat talent in deze groep zit. Heerlijk om naar te luisteren met een behoorlijke dosis waarheid in de teksten, maar ook een behoorlijke dosis drama en humor. Wat heeft muziek meer nodig?

Nele Paelinck kennen we als voormalige violiste, glockenspielster, zangeres en podiumbeest bij School is Cool. Ze verliet de band om bij haar lief in Argentinië te gaan wonen. 

Wat is je link met Trix en hoe ben je er terecht gekomen? Dat is heel lang geleden. Er was plots veel veranderd in mijn leven en ik had nood aan een sociaal leven. Ik begon in enkele bandjes  te spelen en zo zijn wij gaan repeteren in Trix. We speelden covers van Nirvana en The Red Hot Chili Peppers, wat uiteraard erg typisch was. Toen de concertzaal open ging, zochten ze nog vrijwilligers om te tappen. Ik dacht bij mezelf:” Dat is wat coole mensen doen!” Uiteindelijk heb ik er stage gelopen, mocht ik veel concerten meepikken en zo is het dan toch beter gelukt met dat sociale leven. Al snel speelde ik in andere bands en stak ik ondertussen wat concertjes in elkaar voor TRIXTRAX. Overdag studeerde ik cultuurmanagement in Brussel. Het was best een gekkenwerk om dat allemaal te combineren. Vier jaar later waren we ineens Artist in Residence met School is Cool. Geleidelijk aan stopte ik met tappen want mijn droom om ooit in Trix te kunnen spelen kwam uit. Dat hebben we uiteindelijk erg vaak gedaan. Vlak voor ik naar Argentinië verhuisde hielden we een groot feest in Trix. Alle bands waar we ooit mee gespeeld hadden waren uitgenodigd. Er zijn die avond 10 bands komen spelen, geloof ik. Dat was een prachtige avond. Alle medewerkers, vrijwilligers en backliners hadden keihard geholpen. Daar eindigde het dan een beetje zoals ik er ooit begonnen was.

Welk moment of welke anekdote is je het meest bijgebleven? Behalve onze eerste optredens –omdat die voor ons zo symbolisch waren- heeft het volgende veel voor mij betekend. In de beginjaren toen ik nog tapte kwam M. Ward spelen. Juist op die avond zat ik aan de ticketbalie waardoor ik niets van het concert zou horen. Eppo Janssen verzorgde toen de programmatie en hij wist dat ik M. Ward heel graag wilde zien. Tijdens één van mijn lievelingsliedjes kwam hij me halen en nam de tickets even van me over. Eigenlijk hielp iedereen elkaar. Ik was in het begin echt nog een verloren nerdy kind en het was fantastisch om te zien dat mensen waar je hard naar opkeek helemaal niet uit de hoogte deden. Voor mij was het fundamenteel om te merken dat ik iets waard was wat mij nadien het vertrouwen gaf om zelf 100% voor de muziek te gaan. Ik heb ook beseft dat muzikanten ook maar mensen zijn. Dat ze doodmoe uit hun camionnetje sloffen en dan heel blij zijn met hun aangeboden pindanootjes. Later als muzikante had ik bijvoorbeeld meer geduld met vrijwilligers. Ik kreeg daar meer begrip voor.

Ik herinner me ook dat ik er een tijdje workshops ‘CD Recording’ aan kindjes gaf. Tijdens de pauzes liet ik ze in de tuin achter de bureaus los zodat ze wat konden spelen. Toen kwam er een collega naar mij die zei “Kijk, geen probleem van die loslopende kindjes maar die meneer die daar zit is Morrissey en is al heel de dag hysterisch omdat hij wil dat niemand weet dat hij hier zit.” En dan zag je al die kindjes verstoppertje spelen rond die man. Dat was keigrappig. De dag erna moesten wij met School is Cool op Les Ardentes spelen en het wilde net lukken dat Morrissey na ons kwam. Hij herkende mij maar kon er niet goed aan uit. De context was zo verschillend. Dat moet verwarrend geweest zijn. (lacht)

Wat is het beste concert dat je er ooit hebt gezien? Jens Lekman (guitar based pop) misschien? Ik was grote fan en gelukkig mocht ik toen tappen. Maar er moeten er nog meer zijn…

Welke bands hebben je nog compleet weten te verrassen?  Dat zullen de bands zijn die ik vooral in de beginjaren van Trix zag. Nadien moest ik meestal zelf spelen. Subtle (Avant hop) blies mij volledig weg. Het grappige was ook dat die witte rappers super beleefd waren.

Eppo Janssen werkt sinds 1999 voor Studio Brussel als muzieksamensteller. Hij is de drijvende kracht achter muziekprogramma's zoals Puls, Radar, Antenna, De Maxx  en Duyster. In 2006 werd Janssen programmator in Muziekcentrum TRIX in Antwerpen en nu programmeert hij voor Pukkelpop.  

Wat is je link met TRIX en hoe ben je er terecht gekomen? In 2006 ben ik er begonnen als programmator van de zaal. Arne Van Petegem (de toenmalige directeur) belde me op omdat hij vond dat ik daar de aangewezen persoon voor was. Op dat moment werkte ik nog bij Studio Brussel. Live muziek is het summum van muziekbeleving, dus programmeren in TRIX sprak mij enorm aan. Toen ik de werf bezocht zag ik het helemaal zitten. Uiteindelijk heb ik er toch een dikke 2,5 jaar gewerkt. Maar dan kreeg ik een aanbieding om vast voor Pukkelpop te komen werken. Pukkelpop is zoiets als mijn kindje. Ik kom er al sinds mijn 11 jaar. Maar dit combineren met TRIX was helaas niet mogelijk.

Welk moment is er je het meest bijgebleven?  Dat zijn er belachelijk veel. Het zijn vooral dingen die met de opstart te maken hebben. Dan gaat er altijd iets mis. In TRIX liep ik vaak rond met positieve stress -wat niet abnormaal was- gezien sommige omstandigheden. Zo waren er bijvoorbeeld tourmanagers die afbelden voor concerten die dezelfde avond plaatsvonden, wc’s van de backstage die ineens overliepen of bandleden die met hun volledige PA vastzaten in de lift…  Ik herinner me nog dat ik –als programmator- zelf de club heb moeten kuisen omdat de poetsdiensten niet kwamen opdagen. The Datsuns kwamen spelen en de avond ervoor ging er een stevig feestje door. Op een zondagochtend zat ik dan een machine met ingebouwde dweilen voort te duwen zodat die jongens toch in een propere zaal konden optreden. En als je denkt dat je alles gehad hebt, dan was er de man van de GB naast ons, die klaagde omdat High On Fire te luid klonk. De voedingswaren daverden  er letterlijk uit de rekken! (lacht) Ook een mooie herinnering heb ik aan het optreden van Joan as Police Woman in de Club. Het podium was veel te laag en zij speelde dan ook nog eens zittend aan haar piano. Niemand zag iets van de show! Het publiek is vanzelf gaan zitten. Later hebben we beslist het podium hoger te maken.  Ik kan je garanderen dat die beginjaren een positief effect hadden op mijn fysiek gestel. ’s Avonds werd dat dan wel ruim gecompenseerd met de nodige pinten.

Wat is het meest memorabele concert dat je ooit in TRIX hebt gezien en waarom? Dat zijn er veel maar als ik er toch één moet opnoemen is het Black Mountain, een band die de psychedelische kant van rock opzoekt. Die gasten kwamen achteraf zeggen dat het de beste show van hun tour was, dat ze uitstekend verzorgd werden en het geluid goed vonden. Voor mij was het de enige show waarbij ik geen stress had. Alles verliep smooth. Ik was aan het wegdromen. Daarvoor heb ik dat zelden ervaren in TRIX. Er kwam altijd behoorlijk wat stress bij te kijken. Nadien nam die groep een vlucht vooruit en speelden ze grotere shows.

Welke ontdekkingen deed je in TRIX? De kruisbestuivingen met verschillende partners brachten me veel nieuwe muziek bij. TRIX mikte in het begin vooral op rock en punk. Dat voornamelijk met partner HeartBreakTunes.Toen de Club af was, wilden de gasten van UNTITLED (nu één van de meest voorname dubstepfeesten in Europa) dubstep programmeren. Ik was toen nog van mening dat dat muziek was voor 14 jarigen maar mijn ogen zijn open gegaan. UNTITLED programmeerde heel vernieuwende dingen met een goeie hoek af, of net heel duistere muziek. Dat was tof, dat samen organiseren. Via Skream, één van de eerste en meest bekende dubstep-producers, konden we Julian Blackmore (ambient-electronica) strikken. Nadien kwam er ook Hiphop binnen gesijpeld in TRIX door samen te werken met Eigen Makelij.  

Cris De Backer is marktkramer van beroep en verkoopt bijna elke week hamburgers aan de concertgangers van TRIX. Hoe blikt hij terug op 10 jaar TRIX? We vroegen het hem. 

Wat is je link met TRIX en hoe ben je er terecht gekomen? Eigenlijk sta ik al 20 jaar lang met mijn hamburgerkraam aan de inkom van TRIX, waar het vroegere Hof ter Lo was. Rik Thijs, een goede kennis die toen voor Hof Ter Lo werkte, wist mij te vertellen dat het publiek dikwijls zin had in hamburgers maar dat er helaas nooit iemand stond. Aangezien ik er om de hoek woon, nam ik het er graag bij.

Welk moment is je er het meest bijgebleven? Ik heb er al zoveel meegemaakt maar wat ik nooit zal vergeten is de sfeer voor en na het optreden van Katastroof. Er waren zoveel leuke mensen, echt behoorlijk gek volk, als ik dat zo mag zeggen. Wat ook erg fijn was – en wat nu niet meer doorgaat- waren de concerten van 12u ’s middags tot middernacht, die de Biebob organiseerde. Dat waren dan meestal heavy metal optredens maar eigenlijk werd er praktisch nooit gevochten. Neem het van mij aan, hoe ruiger het volk, hoe braver ze zijn. Als ik met mijn hamburgerkraam sta te werken tijdens  metal concerten, zijn er nooit problemen. Maar als er 17 jarigen in strakke outfits rondlopen is het rap ambras. 

Wat is het meest memorabele concert dat je ooit in TRIX hebt gezien en waarom? Dat was een concert van Arno Hintjes. Ik vind hem fantastisch. Ook al weet ik dan dat het Arno-publiek veel minder hamburgers eet dan het doorsnee publiek aanwezig. Het is soms een mes dat langs twee kanten snijdt. Als fulltime marktkramer moet ik ook zien te overleven natuurlijk. Maar tijdens concerten die volledig uitverkocht zijn verdien ik dan weer veel meer. Ik mag niet klagen. Ondertussen hou ik de boel buiten in het oog. Ik zorg ervoor dat TRIX op mij kan rekenen want ik vind het een enorm toffe samenwerking.

Welke ontdekkingen heb je gedaan in TRIX? Ik ga eerlijk zijn. Ik ben 51 jaar en ik ken niks van moderne muziek. Thuis luister ik naar Rod Steward en Barry White. Naar Hard Rock luister ik ook wel graag maar vraag me dan geen namen. Maar als ik dan toch iemand moet vernoemen die me zeer aangenaam verraste, is het Nneka (hip hop soul). Ik had nog nooit van haar gehoord maar haar optreden was zo goed dat ik meteen een cd heb gekocht.

  Luc Nowé is al ruim tien jaar directeur bij Poppunt en stond mee aan de wieg van TRIX. Tijd voor een praatje. 

Op welke manier ben je verbonden aan TRIX of hoe ben je er terecht gekomen? Op zich was ik er vanaf dag 1 bij betrokken. De stad maakte plannen om een nieuwe invulling te geven aan een net gebouwd centrum met kinderateliers. Vanuit mijn functie bij Poppunt werd ik gevraagd om mee na te denken hoe er een muziekcentrum van te maken, naar analogie met de Muziekodroom te Hasselt. Samen met o.a. Hildo Leroy, Heiko Van Muylder, Steven Josephi, Arne Van Petegem en enkele vertegenwoordigers vanuit de stad hebben we gebrainstormd over hoe een Antwerps Muziekcentrum er zou moeten uit zien. Het was best een moeilijke oefening om vanuit een leegstaand gebouw een dynamische werking uit te bouwen: de juiste mensen zoeken om de dagelijkse werking uit te bouwen, de zoektocht naar financiële middelen , de zakelijke en wettelijke kant uitwerken, subsidieaanvragen maken op Vlaams niveau, etc... De beginjaren waren niet evident. Maar met een dosis passie en een hart voor muziek kan je veel aan!

Welk moment is je er het meest bijgebleven? Zo veel om op te noemen. Bijvoorbeeld Eppo Janssen die vanuit Studio Brussel naar TRIX overstapte om er als programmator aan de slag te gaan. Eppo heeft veel voor TRIX betekend. Maar ik denk ook aan de talloze nachtelijke vergaderingen waar we soms tot in de vroege uurtjes praatten over onze aanpak, over nieuwe mogelijkheden en over hoe we onze visie beter in de praktijk konden omzetten. Op een bepaald moment, nog in het prille begin van TRIX, moest ik aan enkele architecten een rondleiding geven. Hun opdracht was om bepaalde ruimtes aan te passen aan de noden van een Muziekcentrum. Nu moet je weten dat het gebouw oorspronkelijk gebouwd was voor kinderen. Toen we na de repetitielokalen in de wc’s op het gelijkvloers belandden, wees ik de architecten er op dat wanneer ze er een Muziekcentrum van wilden maken ze rekening dienden te houden om ook de urinoirs op maat van volwassenen te installeren. Je had de gezichten van die architecten moeten zien.  Eigenlijk hangen ze vandaag nog steeds op dezelfde hoogte. Mijn expertise en feedback hebben toen blijkbaar niet veel indruk gemaakt. (lacht)

Welk concert dat je er zag was het meest memorabel? Dat was zonder twijfel Queens of the Stone Age. En dat heeft een welbepaalde reden. Naast het feit dat ik heel het concert kippenvel had, was het voor mij de eerste keer dat ik in de zaal stond en doorhad dat er in onze zaal een band met internationale allure op ons podium stond. Achteraf kregen we van Livenation erg lovende kritieken over de geweldige sound en de uitstekende zichtlijnen op alle plaatsen in de zaal. Dat was een mooie bevestiging van al het harde werk. Die avond ben ik op wolkjes gaan slapen. (lacht)

Welke muzikale ontdekkingen heb je gedaan in TRIX? Ik heb er mijn horizon enorm kunnen verbreden. The War on Drugs heeft me enorm verrast. Pomrad ook. Die gast kende ik nog van jaren terug, toen hij bij TRIX softwarelessen nam en dan zie je hem enkele jaren later op zijn cd-release in de club, die overigens helemaal vol stond. Er ontstond een mooie verbinding tussen het lokale talent, de show op zich en dan de hele scene die aanwezig was. Yeasayer en de Franse indietronic band M83 kon ik ook best pruimen.

Walter Broes kreeg als rootsmuzikant een klinkende naam met zijn voormalige band The Seatsniffers. Bij TRIX gaf hij jaren les als gitaarleraar. We gingen op gesprek. 

Hoe ben je in TRIX terechtgekomen? Dat was op het podium met mijn toenmalige band The Seatsniffers die nu bijna drie jaar niet meer bestaat. Meer dan eens hebben we er gespeeld. We repeteerden er ook  af en toe en we begeleidden er enkele bands. Uiteindelijk ben ik er de voorbije drie jaar als gitaarleraar aan de slag gegaan. Maar daar komt nu een einde aan.

Welk moment is jou het meest bijgebleven? Op een bepaald moment werd ons busje waar ons materiaal in zat gestolen. Een mooi oud drumstel, een basinstallatie, mijn gitaarversterker, pedaaltjes en ons busje zelf, dat waren we allemaal kwijt. Om ons een hart onder de financiële riem te steken, werd in het toenmalige Hof Ter Lo samen met een heleboel andere mensen een benefietconcert georganiseerd. Die avond speelden we samen met met Stef Kamil Carlens, Joost Zwegers, Triggerfinger, Admiral Freebee, Jan de Smet en nog wat vrienden. Uiteindelijk is er toen genoeg verdiend zodat wij een tijdje voort konden. Ok, we konden er misschien geen nieuw busje mee kopen maar deze prachtige avond zal ik toch niet snel vergeten.

 Welk concert was er het meest memorabel? Dat was het concert waarbij we Wanda Jackson begeleidden met The Seatsniffers. Nadien mochten we met haar op Europse tour, wat wel bijzonder was. Zij is tenslotte de nog levende legende die heel even het lief van Elvis is geweest. In de jaren ‘50 was zij één van de weinige zangeressen die rock- ‘n-roll kon zingen en met een paar hits bekend werd. Als rootsmuzikant vind ik het uiteraard enorm aangenaam om iemand te mogen begeleiden die echt prominent aanwezig is in de rock-’n- roll/blues scene. Ze had verhalen over mensen die voor mij verre idolen waren. Zij had die mensen gekend! Daarnaast heb ik nog een klein verhaal dat niet over mezelf gaat, maar over zanger Chris Gafaney van de Hacienda Brothers (alternatieve Country uit San Diego). In eerste instantie zag ik hun schitterende concert  in TRIX. De dag nadien bracht ik samen met hen door, want ze verbleven toen bij een vriendin van mij. Zo leerde ik Chris beter kennen. Wat een fantastische kerel. Nog geen jaar later was hij dood. Pancreaskanker gaat zo vreselijk snel. Amerikanen hebben over het algemeen geen ziekenkas dus werden er enkele benefieten georganiseerd.  Maar nog voor het eerste concert gespeeld werd, was hij al overleden. Dat concert in TRIX  kreeg achteraf meer betekenis omdat dat de laatste keer was dat ik hem zag. Daar was ik toch niet zo goed van.

Welke bands heb je ontdekt in TRIX? Geen. Ik denk niet dat ik daar iets gezien heb dat volslagen nieuw voor me was. If any, Sharon Jones and The Dapkings. Ik kende hun muziek maar ik had hen nog nooit live gezien. Ik zag ze voor het eerst in TRIX maar dat was dan eerder een soort dubbele bevestiging.

Melissa Janssen liep stage bij TRIX en is er de voorbije jaren niet weg te denken als vrijwilligster. 

Hoe ben je in TRIX terecht gekomen? Een tweetal jaar geleden zocht ik een stageplaats bij mijn opleiding eventmanagement. TRIX was het eerste muziekcentrum waarbij ik solliciteerde. Ik heb altijd geweten dat ik in het concertlandschap terecht wilde komen. Zelf groeide ik op in een grijs, saai dorp dat niet meer dan vijf straten telt. Maar binnen in ons huis, daar leefde de hele wereld. De Jimi’s, de Bob’s, de Joe’s.  Dat werd er met de paplepel ingegoten.  Mijn ouders organiseerden vroeger ook concertjes samen met Herman Schuermans. Daar was ik altijd heel jaloers op. Maar goed, TRIX was één van de weinige plekken waarbij ik effectief stage wílde lopen omdat TRIX nog pure rock-’n-roll ademt, aanstormend talent een podium biedt en het een plek is waar je nog echt muziek ontdekt. Onbekende bandjes checken, verliefd worden, de plaat van de eerste hand kopen en die vervolgens kapot spelen. Dat soort dingen. Vanaf  januari 2013 liep ik er dus vrolijk rond, elke dag én elke avond. Ik begon als stagiaire communicatie en deed later ook productie. Met veel pijn in het hart stopte mijn stage in juni. Nadien ben ik er blijven plakken als vrijwilligster en concertganger, waardoor TRIX de laatste twee jaar zowat als thuis aanvoelt.  

Welk moment is er je het meest bijgebleven? Mijn eerste herinneringen aan TRIX gaan ver terug, ergens in de tijden van de eerste Untitled feestjes in 2008. Natuurlijk heb ik TRIX pas écht leren kennen door er stage te lopen. Dan denk ik aan het geweldige TRIX-team, de mensen die er elke avond voor zorgen dat een heleboel concertgangers een fijne avond tegemoet gaan.  Ik denk ook aan de vrijwilligers achter de toog of aan de inkom.  Stuk voor stuk zijn dat allemaal mensen die ik nu als vrienden beschouw.

Welk concert was er het meest memorabel? Local Natives was ongetwijfeld mijn favoriet. Ik heb hen zeker vijf keer aan het werk gezien maar dit keer waren ze onvergetelijk goed. Ze kregen heel het publiek mee en sloten af met Sun Hands. Ik ben grote fan. Nog een memorabel concert was dat van City &Colour in de zaal. Dat moet drie jaar geleden zijn toen ik net in Antwerpen kwam wonen. Wat een adembenemend concert.

Welke ontdekkingen heb je er gedaan? Dat zijn er een paar. Daniel Johnston bijvoorbeeld, wat een held. Mac Demarco, Coasts, Dark Dark Dark,… Oddisee ook, dat was het beste hip hop concert ooit. Daarnaast  nog Israel Nash waar ik op slag verliefd op werd. Recenter ontdekte ik er Freddie Gibbs en The Goastt met Sean Lennon en zijn vriendin. Hij is zonder twijfel de meest coole persoon op deze aardbol. Desalniettemin word ik vaak verliefd op de mensen voor de schermen. Bands die ik in TRIX op het barpodium zag optreden die ik in de nazomer dan nog eens zag ik in volle tent op Pukkelpop. Dat kenmerkt TRIX eigenlijk wel. TRIX verrast en lijkt altijd een paar jaar voor op de rest van de wereld.