Trende Bir Kitap

Bugünlerde insanlar her şeyin fiyatını biliyorlar ama hiçbir şeyin değerinden haberleri yok.

yapayalnızım ama bir kente yürüyen ordu gibiyim.

Bütün dünya bana bir yaşama borçlu.

Belli bir yaşayış uygulamışlar bana. Görünmeyen bir giysi giydirmişler. Sıkıyor beni, çıkarıp atamıyorum. Düşmelerini çözemem mi. Bu bile güç. Ya çıkarıp atanlar? Tutuyorlar onları. Deliler evine kapıyorlar ya da kodese.

Kendini öldürenlerin yaşamayı aşırı sevenler olduğunu düşünürdüm.

Sıkıştık mı yalnızlığımız daha koyulaşıyor.

Her şeyin eskiden denenmiş bir çıkmaz yola gidişindeki kesinliğin önüne geçemeyecek miyiz? Yok mu kurtuluş?

"eğer bu vakte kadar kederden ölmediysem o zaman hayatımın iplerini kendi ellerime alacağım."

Gerçekten bucak bucak kaçıyorum. Birini sıkıntıda görünce çocuk gibi ortadan kaybolmak istiyorum. Korkaklıktan değil kendimi onun yerine koymaktan. İnsanların karşısında bazen de o eski aptalca utangaçlığını yüzünden dikilip kalıyorum. Gitmek gerektiği hâlde bir türlü uzaklaşamıyorum. Her zaman gerekenin tersini yapıyorum, çocuklar gibi. Kitaplarla, yani bir çeşit masal dünyası ile hayatı karıştırıyorum eskisi gibi. Galiba gittikçe de düzeltilemez oluyorum bu konuda. Masalın nerede bittiğini, hayatın nerede başladığını fark edemiyorum. Bazen, suratıma bir garip bakıyorlar; o zaman uyanır gibi oluyorum.