Kadiri putek. Bakit ganon itsura. Hahaha

Gusto ko pang mag pababy sa mama ko.

Nauurat ako sa Lazada ads. Hahahahhahaha

So ayun, nag resign pala na ako sa office after being with them for 4 years.

Ayaw ko sana, kasi sayang. Sayang yung 4 years at ayaw ko na naman yung feeling na hopeless.

Nag resign ako kasi taga Cavite na ko then yung office ko sa eastwood. Well, kaya ko naman yung biyahe ang kinakabaliw ko lang is yung mag pump sa office, i-uwi yung na pump, ipadede kay baby, tapos kapag bitin si baby, dede pa sha sakin bago pako matulog.

Hindi kinakaya ng mental health ko yung pagod kasi pakiramdam ko, nagiging doble pagod ko after dumede sakin ng anak ko.

Madalas iniiyak ko to sa bus, sa mrt, sa jeep. Like, papasok na ko. Madalas, kusa nalang tutulo luha ko tapos hindi ako makakahinga ng maayos tapos para kong hihikaen kasi naiisip ko gagawin ko sa office. Tapos habang nasa bus byahe pauwi, maiiyak na naman ako kasi, dedede na naman si baby sa dede ko.

Basta. Nakaka baliw.

Nakakapagod.

Pero nakakaenjoy mag padede ng babg na maliit.

Kahapon, we rushed my boyfriend sa er na malapit samen and to tell you, public hospital po ito at hindi naman kasi ako mayaman and fact is, yun ang pinaka malapit na hospital samen.

Bakit nga ba namen dinala boyfriend ko? Sobrang di nya maigalaw ang mga paa at braso nya. Kaya nag decide na sila papa ko na dalin sa er. Dapat Sabado pa ng gabi, kaso ayaw naman ng jowa ko. Kahapon ng umaga, siguro sobrang hindi na sha nakagalaw, sha na nag sabe. "By, dalin mo na ko. Wala ng pwersa mga binti at braso ko. "

Imagine this, 5'9 with a weight of 110kgs. Di namen na expect na maalalayan sha pababa ng tito, papa ko at isang kapit bahay na ka-height nya at 50 % almost the same body weight.

So pag dating namen sa ER, kanya kanya pala dun..eh as a first timer, di ko alam kung anong gagawin.

Kumuha akong wheelchair, buti nalang di ako pinabayaan ng tito at papa ko. Umalis lang sila nung nakausap na kami ng Nurse.

Yung Nurse, attentive naman pero nakasimangot. Given na siguro kasi mainit at madaming tao. Na-sulatan na ng form yung jowa ko then, pinag stay put muna kami sa baba, kasama ng mga ibang tao pero nakahiga na yung jowa ko sa hospital bed.

Siguro, mga 2hrs na kaming nag hihintay dun bago may dumating na nurse para pag kuha dugo sa jowa ko. Siguro mga 5-7 minutes lang yun. Ang bilin, 1-2 hrs daw yung result nun. Pero parang hindi naman. So nag follow up ako sa nurse station kasi tinawag na ko para kumuha ng gamot.

"hello po, may result na po? Alonzo?"

"Wala pa. 2hrs. Dalin mo to dun tapos balik ka dito" without looking at me kasi nag susulat ng form.

Ayaw kong makipag talo at nag aalala ko sa jowa ko. So nagpunta kong pharma para kunin pinapakuha.

Pagkaabot ko, sabe nung nurse "Bakit di mo pa sinama pasyente?"

Nakasimangot nako "Ay kasi maam, paakyat kasi to, di ko kaya yung wheel chair"

So in short, nakakainis ang mga gawi, ang mga tono ng mga nurse dun at yung mga aide. Di naman ako pwedeng mag reklamo dahil nakakaano lang. Nagegets ko naman pero, dapat ba ganun?

So, ayun nga. Sunday afternoon. Siesta namen ng jowa ko. Like nag cecellphone sha, nag babasa at nag cecellphone ako.

Niyakap nya ko, as a malanding jowa, sumiksik pa ko lalo then nag tigil mag cellphone and asked bakit?

Di ko napansin kung saan sha nakatingin kung sakin ba, or kung saan kasi madilim pero magkaharapan kami. Sabe nya, "Baby, kapag umalis ako rito, sasama ka ba sakin?"

Me: ha? San ka punta?

Him: Aalis. Lipat ng bahay.

Me: Bakit ka aalis? Like, sasama naman ako, pero alam mo stand ko ganyan. Papaalam mo ko samen.

Him: So, sasama ka nga?

Me: Oo nga. Basta ipapaalam mo ko. Tsaka bakit ka aalis?

Him: Ayaw ko na rito by, Nauubos na ko, puro ako tulong sa kanila.

Me: Aalis ka, mag dadagdag ka ng bayarin. Isipin mo, monthly yang rent, electricity, water bill at pagkaen natin. Kaya naman natin kasi may work ako, may sideline ka. Pero, isipin mo, sayang. Pero kung gusto mo, go lang.

Him: Puro nalang ako tulong.

Me: Alam mo naman ang sasabihin ko na, hindi masama ang tumanggi. Di mamasamain ng ibang tao ang pagtanggi mo. Ipa-realize mo naman na di lahat kaya mo. Ikaw kasi.

Him: Bahala na. Basta kapag umalis si mama rito. Aalis rin ako.

Me: Pag isipan mo, madami kang matitipid kung dito ka. Kung naano ka sa bills, mag pa submeter ka. Tumanggi ka sa ibang tao na lalapit sayo.

Naamaze ako.

I prayed for someone na hindi nag yoyosi kasi for 5 years, 2nd hand smoke ako and pagod na pagod na kong maki 2nd hand smoke. So I prayed for someone na hindi nag yoyosi.

True to his promise, my boyfriend is not smoking or even vape but, he drinks. Haha! Siguro, kulang talaga prayers. Dapat pala sinabe ko na kay Lord na yung walang bisyo sana.

I posted this kasi, ngayong araw, or kaninglang umaga sa Imus ako umuwi. Like Sponty uwi kasi namimiss ko jowa ko.

Di naman sinabe ng jowa ko na birthday ng pamangkin nya. Eh forda luto luto sha dun so, parang di ko naman sha nakita mashado. Sinalubong nya lang ako kanina tapos pinag almusal tapos natulog na ko. Nagising nalang ako ng may nag bukas ng ilaw at may nag kiss sakin.

Eh amoy empi si gago. Sabe ko "Tangina, aga nyan ah" natawa lang sha. Hayaan ko na daw kasi may birthday. Eh dahil antok nga ako, sige wapakels. Eh naihi ako. Wala sa tabi ko ang gago.

So, chinat ko

So ayun, nakatulog ako ulit. Pero mga bandang 5:30 nagising naman ako kasi may tumabi sakin. Mabango. Naligo si gago tsaka ko nilambing. Hays pano ba ko magagalit ng matagal. Di lo matiis ang bango ni gago.

Nag sorry naman sha and defended himself na di naman daw inom malala yun. Parang naka tatlong shot lang daw sha from earlier. Tapos ngayon papasok ako, sha nag handa ng baon ko.

Maigi pang may ginagawang di ko gusto ehm ang lambing.