nameh

Bir şeyin kendini kanıtlaması için ne kadar beklersin?

Çok ortaklı bir işletmemiz var. Uzun zamandır ben o işletmenin cıvarında ve kışın da içeride çok sayıda kedi bakıyorum. Ortaklarımızdan ikisi bu kedilerden rahatsız oluyor ve ben yokken onlara kötü muamele yapılmış. Ben o sinirle iş yerini terkettim ve çok üzüldüm. Hayvana hayrı olmayan insanın işi rast gitmez ve insana da hayrı olmaz diye düşünüp onlarla kopma noktasına geldim. İki yakın arkadaşım rahatsız olanların hissesini satın almayı teklif ettiler. Bu şekilde problemi çözmek istediler.

İnsan; kanaatkâr olduğunda ve emeği ekmeğe dönüştürdüğünde, bencillikten uzak; doyduğundan fazlasını bir cana bölüştüğünde insandır.

Kelimelerini içinde gizleyen ve bazen de farkında olmayan çok insan vardır; hissettikleri şeyler bir birini tutmuyor, derinlik hissedip sığ yaşıyor. Bir gün derinliğini yaşayabilecek bir yer bulduğunda o yer ona dünyanın en güzel yeri gibi geliyor. Bu yer bir bir kişi olabilir, bir ev, bir ağaç olabilir… İnsanın kendini bulduğu her yer, onun esrarengiz yanını bozuyor, kelimelerini açığa çıkarıyor. Kelimeler döküldükçe derinlik büyüyor ve insanın içi dışına sirayet ediyor. Kendini bulmak da denebilir.

‘’Bazı son konuşmalar, yüzleşmeler karşılıklı olarak gerçekleşmez’’

Bir insan bir yere bakıyorsa orada ilgilendiği bir şey vardır. Bir insan bir yere hiç bakmıyorsa, orada ilgilendiği bir şey kesinlikle vardır.”