Zübeşt Hattab

İçinde kaybolurken kendimizi bulmak için var…

Bazı insanlar geçer,

Bazı anlar iz bırakır,

Bazı sessizlikler ise yıllarca içimizde konuşur..

Sabaha kalmanın,

Bizden başlayan şeylerin

Ve bizimle sona erecek şeylerin,

Ta ki sırtında beliren izlerin ağırlığı ile hızın artana dek..

Kapanacak sandığın bir karanlığın ardı daha da karanlıkken; üzerimizde sürdürdüğümüz bu yalancı seyirlerin, oluştan sıyrılan hallerini kabul etmemeliydik.

Ölçüsüz ve keskin kokan bir ormanın sıklığında biçare hissederken; daha çok hoyrat ve korkusuz yudumlamalıydık geceyi..

Tavanı kadar mahcup ve yeri kadar hüzün bulmuş yerlerimizde kısraklar koşsun ki; alnım açık bir şekilde öleceğim.

Doyasıya öleceğim.

Umutla yok olacağım.

Israrla bulunmak istenen gerçekliğin, hangimizin doğrusunda ve eğrisinde bulunacağı belirsizliği sarih iken;

Kopuk bağların netleşmeyen geçmişlerinden gelecek peyda olmaz mı?

Doldurulmuş namluların çığırtkan seslerinde mazi kadar kısacıkken hayat;

Sarılmanın gücü kadar bir faciayı yaşatacak zamanın, henüz kıvamında ve bulunabilecek her şeyin zannıyla bizi harekete geçirmeyi umut edişinde;

Bir yerlerde kendimi unutma arzusunun ve keşfedilecek iç ve dış savaşların nihayetine göz dikmek kadar oluşabilecek faciaların, zihinlerimizde hatırlatılacak ve dahi ukde kalacak kadar sinir bozucu bir nüansı ile yaşamaya çalışmanın çok da matah bir şey olmaması;