I’ve been listening to “Tulog Na Mahal Ko” endlessly. I think it perfectly encapsulates the very first time that I was battling with myself for who I really am.
Watching the finale episode of Gaya Sa Pelikula made me remember the pain I felt when I wasn’t ready. The very first instance that I acknowledge that I might me be gay. Let me tell you a story of Room 100. A room that holds a special place in my heart.
First year college, naassign ako na tumira sa isang campus dorm, Room 100 to be exact. Bilang mahiyain na tao, I was thankful na may roommates ako na nagpafeel na welcome ako the very first day. I felt less afraid of the new world thrown upon me. A world where 16 year old boys, who are yet to make a mark on it, stay in a dormitory building together. Malayó sa lahat.
Ito ang nagudyok sa isa’t-isa na makipaghalubilo at makipag-kaibigan. Nang naging komportable na kami, ang kwarto namin ang naging pangalawa naming tahanan. Kapag tapos na ang klase ay pumupunta ang mga kaibigan namin sa kwarto para magtipon. Napuno ang mga araw ng saya. Nagtulungan sa mga assignments at projects. Nagkantahan. Nagsayawan. Sa sobrang ayos namin sa isa’t-isa, dinadala na ng iba ang mga kama nila sa kwarto para dun na magpalipas ng gabi. Nagpatuloy iyon hanggang matapos ang sem.
Second sem, nanatili ako sa Room 100, at nanatili rin itong lugar kung saan maaari kaming maging masaya. Around March, doon ko napansin si A. May isang beses na napadpad siya sa kwarto namin. Hindi kami nag-usap noon, pero doon ko siya unang nakita nang malapitan. Doon sa lugar kung saan malaya ako kasama ang mga kaibigan ko.
Naaalala ko yung una naming pag-uusap, malapit na mag holy week nun. Habang nasa hallway ako papunta sa kwarto, nagulat ako nang may biglang umakbay sa akin at tinanong ako kung uuwi ba ako para sa holy week, siya yun. Sinagot ko siya ng oo. Pagkatapos noon ay bumitaw na siya at nagpatuloy ng paglalakad na parang walang nangyari. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa akin, pero inisip ko na gusto ko siya maging kaibigan. Doon ko unang namalayan na gusto ko makipagkaibigan, na ako ang unang lalapit.
Pagtapos ng holy week, pumunta siya sa kwarto namin para magpatulong sa math. Napansin ko na nahihirapan pa rin siya sa pagtapos magpaliwanag ng iba kong kaibigan. Doon ko na nilakasan yung loob ko na lumapit at tulungan siya. Pagkatapos namin magsagot ng mga tanong, napansin ko na bumilis yung tibok ng puso ko. Hindi ko mapaliwanag, pero ang alam ko ay masaya ako.
Kinagabihan ng pagtatagpong iyon ay dumalaw muli siya sa kwarto namin. Doon ay naging mas komportable siya na makihalubilo sa amin. Dumating na ang oras ng pagtulog, hindi ko alam kung bakit pero namalayan ko na lang na hinihiling ko na dito na siya magpalipas ng gabi, dito sa kwarto. Sa kwarto kung saan pakiramdam ko na ligtas ako maging malaya, malayó sa lahat.
Natupad iyon. At iyon ang unang beses na magkatabi kaming natulog.
Napadalas ang pagdalaw niya sa kwarto, kasabay nito ang pagdalas din ng pagtabi namin sa pagtulog. Sa bawat gabing lumilipas mas napapalapit kami sa isa’t-isa. Hanggang isang gabi ay hinagkan niya ako habang natutulog.
♪♫ Atin ang gabing ito at ‘di ma-ikakaila na tayong dalawa sa iisang mundong ginagawa ♫♪
Dito ko na nalaman na hindi na normal ang nararamdaman ko. Sinubukan kong ikulong ang mga bulong ng isipan ko. Dahil para sa akin, hindi ito maaari, hindi ito tama. Dumating ang punto ng semester na napapansin na ng mga kaibigan ko na mayroong namamagitan sa amin. Hindi sigurado, gumawa sila ng paraan para mapaghiwalay kami. Dahil alam nila na “straight” ako at si A ang lumalapit sa akin para mabali ako.
Naaalala ko, pumunta ako sa kwarto nila A para magkulong at malayò sa kwarto na inakala kong malaya ako. Takot at hindi alam ang gagawin, sinubukan kong linawin sa lahat ang kinalalagyan namin. Pinilit kong ipalabas na kaibigan ko lang siya at wala ng damdamin na lagpas pa sa puntong iyon. Kaibigan. Habang pinapaliwanag sa kanila, kita ko sa mga mata nila na hindi sila naniniwala.
Iyong gabi na ‘yon, umalis sila sa Room 100 at nagpalipas ng gabi sa ibang kwarto. Sa unang pagkakataon, yung kwarto, na nagbigay sa akin ng mainit na yakap noon, ay nagbigay na lang ng lamig at kalungkutan. Sa unang pagkakataon hiniling kong huwag malayò sa lahat.
Simula noon, nawala na ang sigla ng kwartong tinuturing kong tahanan. Alam kong nawala na ang tiwala ng mga kaibigan ko sa akin. Kasabay ng pagtanggi ko sa sarili ko. Natapos na lang ang sem, nakakulong pa rin ako sa kwarto ko, malayó na sa lahat. Ang kwarto na tagpuan ng magkakaibigan matapos ang araw ng mga klase noon, ngayo’y kulungan ng pusong duwag.
Dumating ang midyear at dun ko inamin sa maliit na parte ng grupo namin na may nararamdaman ako para kay A. Hinayaan ko na ang hangin ang magdikta kung paano dadaloy ang kwento namin. Takot pero alam kong wala na akong kawala sa mga mata ng ibang tao. Kung magmamahal ako, alam kong kailangan kong iwan 'yong kwartong nagbibigay sa akin ng ginahawa.
Nung nalaman nila, naging masaya naman sila pero pakiramdam ko dinaya ko sila. Dinaya ko yung sarili ko. Papunta rin naman pala doon, bakit kinailangan ko pa gumawa ng istorya na nagtatago ng tunay kong nararamdaman.
Siguro kaya ganito ako, takot pa rin. Hindi marunong maglabas ng saloobin. Takot na mahusgahan. Takot na makilala.
Ano kayang mangyayari kung hindi ko kailangan matakot?
Don’t get me wrong, I don’t want to be with A again. I just regret lying to my friends, to myself. Creating this invisible distance between me and them.
Sana magkalakas ako ng loob, I want to be like Vlad. I want to live outside, too.
To being true to yourself,
tangentwithtanner
vaporwave
titsay
romaincrisis
blakekathryn
stormborns
annaxmalina
ellievsbear
