Shadow People

if you ever try to befriend me and you expect to be in frequent contact with me i am so sorry. i do that with maybe two people and even then i often go days or weeks withouts saying anything before talking daily for a while. 

Jij

Net nadat je mij geluk heb laten voelen, dump je me als oud vuil langs de straat. Jij klootzak.

Je liet me van het leven genieten, zomaar zonder iets te doen. Ik heb het lang niet kunnen doen. Ik was het gevoel vergeten. Het leven was donker grijs. Geen geluk, geen vrolijk heid. Dagen kruipen voorbij, alles voelt als lood aan mijn voeten. Die mij niet willen laten vliegen, zweven naar boven. Waar alles wel mooi en fijn is. 

Ik kwam hem tegen in de club van Florence waar ik in die tijd woonde. Net nieuwe vrienden gemaakt, gaan we dronken opstap. Geluk voelde ik. Al kwam het puur door het gif in mijn lichaam, het maakte me niet uit. Ik dans, laat mijn heupen gaan en gooi mijn haren los. De tonen van de muziek dansen door mijn oren. De bas voel ik door mijn borstkas heen gaan. Een met de muziek en vrienden om mijn heen geniet ik. 

Hij hangt aan de bar. Ik had hem al lang gezien. Hij kijkt, gaat recht staan en danst op mij af. Hij zegt wat in het italiaans. Met mijn beginnende italiaans begrijp ik dat hij wilt praten en roken. Ik volg hem en laat mijn vrienden achter. Hij praat verder alleen ik onderbreek hem. Of hij Engels tegen mij wilt praten. Hij glundert. Alsof het iets ontzettend aantrekkelijks is. Hij spreekt goed Engels en heeft een prachtige stem. 

De avond loopt af en ik schrijf snel nog mijn nummer op zijn hand. Zoals vroeger. 

Dagen erna spreken we af. Zijn woorden zijn diepzinnig en heftig. Het komt binnen. Hij vertelt over hoe hij de wereld ziet en wat het voor hem uitmaakt. Alsof hij wist wat ik heb gedaan. Wat ik heb gedaan met mijzelf. Hij laat me huilen. Hij heeft me bij mijn ziel te pakken. Lacht lief. Geeft mij een knuffel en zoent me. Ik ben verkocht. Hij. Dat is hem. Deze jongen geeft mij een gevoel. Die ik nog nooit eerder heb gehad. Confronterend. 

Ik zie hem regelmatig. Ik geniet. Geniet van hem, van dingen om me heen. Mijn leven begint zin te krijgen. Dagen worden beter en gaan sneller. Michelle helpt me. Ik word beter. 

Hij neemt me overal mee naar toe. Zijn vrienden, zijn lievelings plekken. Hij laat me Italie ervaren. Het was de beste tijd uit mijn leven, ik dacht dat ik die persoon had gevonden voor heel even. 

Hij belt me op. ‘Heb je zin om naar mijn ouderlijk huis te komen?‘

Natuurlijk. Ik sprint naar huis, pak mijn spullen en doe er alles aan om die laatste trein naar zijn dorp te nemen. Ik red het en helemaal buiten adem bel ik hem op. Ik heb de trein gehaald en hij haalt me een uur later op het station op. 

Zijn beste vriend zit in de auto. Die geen woord Engels spreekt. Via Michelle hadden we nog een heel gesprek gehad onderweg. Michelle zou me naar een mooie plek brengen ergens op een berg. We komen aan tegen middernacht. Op de berg staat een klein kasteeltje wat omringd is met bomen. Ik loop verder naar de rand. Het uitzicht is adembenemend en ik word stil. Het hele dorp is verlicht door de heldere avond zijn de hogere bergen in de verte te zien. De wind gaat door mijn haren en het geruis maakt me stil. De geur van die plek vergeet ik nooit meer. De geur van dennen naalden, frisse lucht net na een zomerse dag. Hij omhelst me en bevestigt me dat het er mooi is. Zijn favoriete plek om te komen. 

We keren terug naar zijn huis, alsof het niet mooier kan worden. Aan het einde van het dorp woont zijn moeder daar waar hij af en toe nog langskomt. We gaan naar binnen. Het huis is klein maar zo warmgevend. Zijn moeder had eten voor mij achtergelaten omdat ze wist dat ik zou komen. Ik leef in een droom. Het eten was heerlijk en ik had gezelschap van een heerlijke jongen die mij begrijpt. Zijn slaapkamer was boven, langs een moeilijke trap naar boven te gaan sta ik in zijn kamer. Een zolder kamer, helemaal van hout. Adembenemend. Een vakantiehuis waar je jaren over zou dromen. 

Ik val in slaap in zijn armen. Jezus, wat voelde ik me fijn.

Zijn werk ging verder en ik zou mee gaan. Ik word vroeg gewekt. Ik kijk uit over het balkon. Kilometers van uitgestreken land. Een rivier die vlak voor het huis zijn weg probeert te vinden maakt een geruststellend geluid. Op de achtergrond de zelfde bergen. De geur van vrijheid. Van geluk.

Hij brengt me naar het huis van zijn oom, waar hij te werk gaat. Hij werkt bij hem thuis beetje opruimen, dingen bouwen. Het huis is gevestigd op een berg, vol met bomen. Geluk voel ik. Het is zo mooi, ik geniet intens. 

Hij wekt me op. We gaan terug naar Florence omdat hij naar school moest. Zijn moeder zet ons af op het station. We nemen afscheid en ik ga naar huis. 

Het was godverdomme de laatste keer dat ik die jongen zag. Dagen weken gingen voorbij. Zonder antwoord, zonder appje. Zonder iets te laten weten. Mijn geluk verdween. Snel. Alsof ik het verdiende.

Ik kon het niet begrijpen. Hoe je dat iemand kan aan doen, hoe je uit iemand zijn leven kan stappen. Alsof het hem niks heeft geboeid. Al die maanden samen. Pijn.

 Hij heeft me nooit meer iets gestuurd of laten weten. Hij liet me daar.

Zonder reden

Zonder afscheid

Zonder een zoen