Hep Kendimce.

It feels like life is currently holding me on a leash and dragging me with it. A collar on me, a mount of tasks piling up and I have no will to go along.

Egoist gelmişim, egoist gitmişim…

Ve birkaç söz kalp kırmak için yeterliydi…

It’s tough but I will somehow survive it. Let’s get moving with the winter arc…

Zaten kendini hiç yerime koymadın ki, neyi anlayacağın

Beni görmüyorsun işte

"Belki denize ulaşır içimizdeki nehirler bir gün."

I don’t know where to start, where to pick up my broken pieces from

Bi yerlerde başlamak lazım

Çok değer verdiğim, size emanet ettiğim şeye benim kadar sahib çıkamadınız ve bu çok canımı acıttı.

Bugüne kadar kendimi hiç anlatamadım

In a world of danger, it feels too precious and too delicate to let your femininity out.

The seasons were always going to change. So why did I let the cold of the winter make me panic like the world was ending?

Am back and it changed me.

Bu yabancı toprak, umarım içimdeki kaosu bir tatlı rüzgarıyla üfleyiverir.

Now looking back, I’m so glad for the decision I made back then, not letting the fear consume me and stay in the comfort zone.

We must do the things that scare us in order to grow.