Raphaël Lacroix

Przydatne linki: ㅤStrona główna ‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ★‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ ‎‎‎‎‎‎‎‎‎Informacje ogólne ‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎★ㅤ Więcej o postaci

Valentine jest alternatywną wersją Raphaëla. Małe „co by było gdyby”, w którym wychował się z matką. 

Co się zmienia?  Niewiele, szczerze mówiąc. 

Nadal będzie modelem, nadal będzie aroganckim i narcystycznym dupkiem, nadal będzie uzależniony od... dosłownie wszystkiego, ale jego życie i kariera będą wyglądały nieco inaczej. Już nie będzie wychowany w pałacach, a na Zachodnim Wybrzeżu. Jego kariera zacznie się jeszcze zanim w ogóle będzie świadomy swojego istnienia. Toteż już nie Raphaël będzie jego drugim imieniem, a „Sława”. Trzecim może być „Skandal”. Bardzo wdzięczne, prawda? 

Jednak Valentine będzie zdecydowanie łatwiejszy do osadzenia w fabułach. Zdecydowanie łatwiej będzie dla niego znaleźć jakąś motywację. Nadal rozpieszczony, jednak nie będzie miał dosłownie wszystkiego. Czasem będzie chciał coś zrobić dla pieniędzy, czasem będzie musiał zrobić coś dla kariery, bo nie będzie miał za plecami rodzinnej fortuny, którą może wydawać bez końca. 

De La Croix dosłownie oznacza „z krzyża”. I taka była tematyka postaci.  Raphaël inspirowany był rodem francuskich Burbonów i mimo tego, że otrzymał imię ostatniego Ludwika, główną inspiracją był Król Słońce. Miał być najlepszym, co spotkało Francję. Darem od boga. A nawet samym bogiem. 

Skoro Raphaël był „z krzyża”, Valentine jest „na krzyżu”.  Oczywiście nie dosłownie. 

Valentine nie zaczął kariery z pasji do mody. Nigdy nie miał wyboru. Nikt nigdy nie zapytał go, czy chce to robić. Tak wygląda jego życie i tyle. Chociaż nie ma problemu zrobić z niego aktora lub muzyka. Możemy szaleć. Po prostu przy okazji będzie też modelem.

🠖 Podstawowy opis postaci 🠖 Karta postaci (na razie jedynie w języku angielskim) 🠖 Więcej o postaci (i możliwych fabułach) 🠖 Informacje ogólne

Co możemy z nim zrobić?

Większość rzeczy, których nie możemy z Raphaëlem, bo nie ma to w jego przypadku sensu. Oczywiście w granicach rozsądku.

Domyślnie Valentine został wychowany przez matkę, która mimo młodego wieku zdecydowała się nie tylko urodzić dziecko, ale też nie powiedziała nikomu, kim jest ojciec dziecka. Inaczej powtórzyłaby się oryginalna historia i tyle by było z życia z matką. Bardzo chętnie poprowadzę fabuły, w których Valentine będzie odkrywać, kim jest jego ojciec. I co go ominęło.

Mniej popularne pytanie, ale też czasem się pojawia.

Dlatego warto coś napisać. Poniżej znajdziecie bardzo dużo informacji na temat tego, jak lubię tworzyć.

Jestem z tych, którzy nie rozdzielają jakości i ilości. Nie rozumiem stwierdzenia „ważniejsza jest jakość niż ilość”. Możesz napisać mi najpiękniejsze dwa zdania na całym świecie, jednak to wciąż będzie dla mnie za mało. Jestem tu dla prozy, nie dla poezji. A proza jednak zakłada nieco dłuższą formę. 

Czy to znaczy, że mam jakieś minimum?  Tak. I nie. 

Najlepiej czuję się w przedziale od 5 tysięcy znaków (ze spacjami) do 11 tysięcy znaków (nadal ze spacjami). Ale to nie znaczy, że nie mogę napisać więcej lub mniej. Wszystko jest do uzgodnienia. Aczkolwiek ciężko mi czasami zejść poniżej 3 tysięcy znaków, jeżeli w grę nie wchodzą interakcje między postaciami. Więc możemy luźno zaznaczyć, że to moje minimum. Gdy dajemy postaciom przestrzeń dla siebie, mogę napisać nawet 50 tysięcy znaków, jeżeli ktoś sobie tego życzy. Albo więcej. Ale oczekuję w zamian tego samego.

Bardzo ważną częścią mojego procesu tworzenia z drugą osobą jest ustalanie szczegółów. Te początkowe ustalenia są wymogiem krytycznym i bez nich nie stworzę niczego z nikim. 

Lubię, gdy kontakt z rozmówcą nie urywa się wraz z początkiem fabuły. Lubię wymieniać się pomysłami. Lubię pytać drugiej strony, czy może ma jakieś życzenia, zanim zacznę pisać odpowiedź. Lubię, gdy druga strona się angażuje. Czy jest to wymagane, żeby cokolwiek stworzyć? Nie. Ale czy pomaga to stworzyć dobrą fabułę, z którą chcemy zostać na dłużej? Jak najbardziej. Wręcz bez tego dobra fabuła nie ma prawa istnieć.

Przechodząc sprawnie do powiązanego tematu — nie toleruję kierowania moją postacią. Bardzo łatwo tego uniknąć, jeżeli wymieniamy się pomysłami na bieżąco i utrzymujemy kontakt jako „autorzy” (nawiasem mówiąc, bardzo nie lubię tego określenia), ale jeżeli ktoś nie chce tego robić, bo nie i koniec, niech przynajmniej wie, że kierowanie moją postacią jest całkowicie zakazane.  To się tyczy też narzucaniu jakichkolwiek reakcji. Nie piszcie, że moja postać się zdziwiła, jeżeli nie wiecie, że się zdziwi. Jak możecie być tego pewni? Wystarczy zapytać. Nie chcecie pytać? Wystarczy tego nie robić. Od opisywania mojej postaci i jej reakcji jestem ja. Skupcie się na swoich.  Mam też kilka postaci, które są ważne w historii Raphaëla, toteż mają swoją historię i konkretne charaktery. One też są (mniej lub bardziej) poza zasięgiem. Ale o tym zazwyczaj informuje na początku fabuły. 

Pisząc, skupiam się głównie na postaci. Dlatego preferuję fabuły, w których akcja rozwija się wolniej. Bardzo lubię opisy o tym, co postać przeżywa. Bardzo lubię też gdy postacie mają możliwość rozwijać się niezależnie od siebie. Czasem zwyczajnie potrzebują czasu dla siebie.

Nie znaczy to, że w moich fabułach „nic się nie dzieje”. Rzeczy zwyczajnie dzieją się swoim tempem. Czasami nawet pojawią się jakieś pościgi i wybuchy, jeżeli w fabule jest na to czas i miejsce. Zwyczajnie nie jest to coś, co mnie interesuje i jest moim pierwszym wyborem.

Ważną informacją, której zazwyczaj nie lubię wyciągać na samym początku (toteż znajduje się na samym końcu), jest to, że mam autyzm, ADHD i parę innych rzeczy, które wpływają na proces komunikacji i tworzenia.

Dlaczego o tym piszę? Bo będzie to miało wpływ na naszą fabułę. Czasem pozytywny. Częściej negatywny. Czasem ludzie odbierają mnie jako kogoś bardzo oschłego i zdystansowanego, a czasem wręcz przeciwnie — kogoś kto przekracza granice i przesadnie angażuje się w relacje, których nie ma lub nie powinno być. Tak było, jest i będzie. Nic na to nie poradzę. Mam bardzo specyficzny sposób komunikacji. W 99% przypadków mam na myśli dokładnie to, co napisałem i nie trzeba szukać niczego między wierszami. W tym jednym procencie wychodzi mój autyzm, bo czasem mam problem z odróżnieniem mojej wiedzy, od wiedzy drugiej osoby i uznaje niektóre rzeczy za oczywiste. Dlatego też cenie sobie osoby, które nie boją się dopytać jeżeli czegoś nie rozumieją. Albo takie, które mówią wprost, jeżeli poczują się urażone. To samo tyczy się fabuł. Mam bardzo niezdrowy nawyk analizowania każdych szczegółów. Na przykład zmiany w sposobie pisania. Albo w czasie odpisywania, jeżeli będzie różnić się od wcześniejszej rutyny. Dlatego czasem pytam, czy rozmówcy na pewno odpowiada dana fabuła. Naprawdę, nie widzę nic złego w jej zmianie. Więc jeżeli ktoś jest znudzony/zmęczony/cokolwiek innego — warto odpowiedzieć wprost. Bo prawdopodobnie na jednym pytaniu się nie skończy. O ironio, coś, o czym nie lubię mówić, jest najdłuższym punktem. Ale jest to też nieodłączna cześć mnie, która zawsze wychodzi na pierwszy plan.

Temat niszowy, to fakt, ale od czasu do czasu znajduje się ktoś na tyle szalony, żeby rzucić się w wir fikcji historycznej.

Co możemy napisać?

Okazuje się, że matura z historii jest dobra tylko jeżeli chodzi o daty. Aspekt kulturalny był rozwijany bardziej na rozszerzonym polskim, który mnie ominął (zajęcia z rozszerzenia, nie matura). Nie jestem więc żadnym znawcą historycznym i skupiam się głównie na tym, żeby fabuła miała sens i to, co piszę, na logikę pasowało do epoki.

Preferuję fabuły, które skupiają się na postaciach, osobistych dramatach, lubię politykę wśród arystokracji i intrygi tych, którzy nie mają już nic do stracenia. Bardzo łatwo więc o popełnienie tak zwanego faux pas. Dlatego sam nie pcham się tam, gdzie nie czuję się na siłach i to samo polecam rozmówcom.

Kim będzie Louis-Philippe?

Zdecydowanie kimś z samego szczytu. Może być samym królem, może być księciem, następcą tronu, a może być - jak w oryginale - „zwykłym” dziedzicem bardzo ważnej i szanowanej rodziny.

(Bardzo chętnie łączę fikcję historyczną z fantastyką i jeszcze chętniej zrobię z Louisa prawdziwego wampira-arystokratę) „Kiedy” możemy tworzyć?

Najważniejsze pytanie! Jak pisałem, sens jest dla mnie bardzo ważny, więc sam też nie będę się zabierać za coś, czego w ogóle nie czuję.

Więc niżej wypiszę, w czym sam chciałbym pisać. Proszę jednak pamiętać, że zawsze jestem otwarty na propozycję. Zwłaszcza jeżeli założymy, że nasza fikcja historyczna będzie całkowitą fikcją, jedynie inspirowaną historią.

W czym czuję się dobrze?

𝐗𝐈𝐗 𝐰𝐢𝐞𝐤

W nim czuję się chyba najpewniej. Jestem wielkim fanem literatury z tego okresu, więc też wiedzę mam dosyć obszerną. Jest to zaleta, ale i wada. Mogę (i będę!) czepiać się durnych błędów, które wynikają z ignorancji.

Preferowane miejsca akcji: Wielka Brytania, Francja i Rosja. Ale może być i Ameryka, jeżeli ktoś życzy sobie powiewu świeżości.

𝐗𝐕𝐈𝐈-𝐗𝐕𝐈𝐈𝐈 𝐰𝐢𝐞𝐤

Przedział nie bez powodu szerszy, bo i mniej się w nim orientuję. Niemniej, ciężko ukryć fakt, że w ostatnim czasie nieco mnie zainteresował i nawet nazwałem postać na cześć ostatniego z francuskich monarchów z rodu Burbonów, jednocześnie zakładając, że sam pochodzi z długiej rodziny Ludwików, a tak się trafiło, że on jest czternastym.

W tym przypadku interesuje mnie głównie Wersal i klimaty francuskiej arystokracji, jednak jeżeli trzeba, mogę się doszkolić i dostosować do rozmówcy.

Preferowane miejsca akcji: Zdecydowanie Francja, ale reszta Europy też da radę. Czego się nie podejmę?

𝐖𝐨𝐣𝐞𝐧

Głównie tyczy się to wojen światowych XX wieku, ale szczerze rozszerzona historia (chociaż miała miejsce tyle lat temu) tak mnie skrzywdziła, że nie chcę poruszać tego tematu.

𝐎𝐫𝐢𝐞𝐧𝐭𝐚𝐥𝐢𝐳𝐦

Nic dodać, nic ująć. Możemy naprawdę prowadzić fabuły w różnych miejscach i nasze postacie mogą pochodzić zewsząd, jednak zrozumienie i szacunek dla kultury, którą się inspirujemy, są dla mnie bardzo ważne. Marzą Ci się haremy? Żaden problem. Możemy mieć haremy żeńskie i męskie - ale wymagam realistycznego podejścia. Nie wymagam od nikogo specyficznej wiedzy na temat tego, jak wyglądał harem w czasie panowania Wu Zetian i dlatego ma takie znaczenie dla historii Chin, ale jak już wspominałem - ważna dla mnie jest logika i sens w pisanych fabułach.

Żeby było zabawnie - zakładam, że Raphaël nigdy nie uczęszczał do żadnej szkoły. Może na chwilę wysłali go do przedszkola albo podstawówki, jednak finalnie stwierdzili, że to nie jest dla niego. W końcu zasługuje na coś więcej. Więc we Francji cieszył się ekskluzywnym, indywidualnym nauczaniem. 

A co po tym? 

Kanonicznie w wieku 12 lat po raz pierwszy poznał swoją matkę i wtedy też zaczęła się jego kariera modelingowa. A jak wiadomo, ciężko wykorzystywać dzieci do pracy, jeżeli chodzą do szkoły. 

Dlatego też bardzo chętnie wrzuciłbym go do szkoły wbrew jego woli. Może za karę, może w ramach odwyku, a może w ramach kampanii ratowania wizerunku albo uniknięcia prac społecznych, bo ktoś taki jak on nie pracuje (poza tym, że pracuje jako model, oczywiście). 

Jakiej szkoły? Jakiejkolwiek. Może być ekskluzywna, prywatna szkoła gdzieś z dala od cywilizacji, a może być zwykłe liceum, bo akurat było najbliżej. 

Ale z racji, że uwielbiam dręczyć moje postacie, chyba najbardziej ciągnie mnie do poważnej, starej i szanowanej szkoły z mundurkami i internatem. Najlepiej w miejscu, gdzie nie ma zasięgu albo zakazują nowoczesnych technologii. Dodatkowe punkty, jeżeli będzie znajdować się w Wielkiej Brytanii. A już w ogóle ozłocę za szkockie klimaty.

🠖 Podstawowy opis postaci 🠖 Karta postaci (na razie jedynie w języku angielskim) 🠖 Więcej o postaci (i możliwych fabułach) 🠖 Informacje ogólne

Ale równie dobrze możemy wsadzić go do publicznej szkoły.

W przypadku fantastyki moim pierwszym wyborem zawsze będzie wampir. Drugim elf. Najlepiej wampir-elf. Trzecim byłby diabeł lub demon. Miłość do wampirów to jedno, ale uważam za całkiem zabawne, by ktoś tak narcystyczny i skupiony na swoim wyglądzie stracił odbicie w lustrze.

A przynajmniej jeżeli chodzi o „tradycyjne” wampiry. Bo jestem elastyczny i sam mam wiele pomysłów. Nie potrzebujemy XIX wieku i zamku w deszczowej Szkocji czy Siedmiogródzie, żeby cieszyć się wampirem.

Jestem otarty na różne możliwości - high fantasy, low fantasy, a nawet wcale nie fantasy i jedynym niepasującym elementem będzie nasz wampir.

To samo tyczy się czasu. Lubię cofać się w przeszłość (tak długo, jak to nie jest matura i nikt nie każe mi napisać eseju o II Wojnie Światowej), ale równie dobrze możemy zostać w teraźniejszości albo niedalekiej przeszłości. Jako wielki fan Vampire: The Masquerade – Bloodlines uważam, że 2004 rok był najlepszym rokiem w naszej historii i już nigdy nie stworzymy nic tak dobrego.

Wampirzy Raphaël nie będzie się szczególnie różnić od tego obyczajowego. A przynajmniej nie w przypadku pochodzenia i charakteru. Model-celebryta nie zawsze będzie pasował, jednak w przypadku low fantasy ma to racę bytu. Dla osób, które nie zapoznały się wcześniej z podstawową wersją Raphaëla:

🠖 Podstawowy opis postaci 🠖 Karta postaci (na razie jedynie w języku angielskim) 🠖 Więcej o postaci (i możliwych fabułach) 🠖 Informacje ogólne

Model. Chociaż bardziej pasowałoby chyba „celebryta”. Znany w pierwszej kolejności ze swojej atrakcyjności i skandali, które zazwyczaj go otaczają, a dopiero potem ze względu na swoją pracę. 

‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎𝕴 𝖜𝖆𝖓𝖙 𝖙𝖔 𝖋𝖚𝖈𝖐𝖎𝖓𝖌 𝖙𝖊𝖆𝖗 𝖞𝖔𝖚 𝖆𝖕𝖆𝖗𝖙

Wychowany w pałacu i w przeświadczeniu, że jest Słońcem, wokół którego wszystko się kręci. Prawdziwy le Roi-Soleil. O ironio, całkowitym zbiegiem okoliczności też jest czternastym Ludwikiem w swojej rodzinie. Jednak to jedynie przypadek, bo każdy de La Croix wychowywany był w ten sam sposób. Dla przykładu - jego ojciec w ramach hobby kupuje i odnawia opuszczone château, jakby wcale nie kosztowało to niemałej fortuny. Rozpieszczony, narcystyczny i obrzydliwie bogaty. Od syna różni się jedynie tym, że nie jest aż tak przystojny. Aczkolwiek atrakcyjności nie można mu odmówić. W końcu coś musi sprawiać, że obraca się wśród pięknych kobiet i nigdy nie jest widziany dwa razy z tą samą - tego błędu już nie popełni. Jedno niechciane dziecko mu starczy. Matka? Amerykańska supermodelka o urodzie bogini i kręgosłupem moralnym ze skoliozą. Gdyby mogła, nazwałaby syna Valentine. Ale nie mogła. I niespecjalnie jej zależało. Nigdy nie chciała mieć dzieci i pewnie nigdy nie zainteresowałaby się Raphaëlem, gdyby nie był tak śliczny, że od razu chciała wciągnąć go do swojego świata. I wciągnęła.

Raphaël wygląda dobrze. Zbyt dobrze. I doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Jest to jego największa zaleta i fatalna wada. Zawodowo jest modelem, prawdziwym celebrytą, czasem bywa aktorem, a czasem kimś, kto nie pamięta wydarzeń poprzedniego wieczora. Jego życie to nieprzerwany ciąg nie-do-końca-trzeźwych nocy i sesji zdjęciowych, które dziwnym trafem udaje mu się odbyć z pełnym profesjonalizmem mimo wszystkiego, co robi pomiędzy. Nie ma planów, nie ma granic, nie ma potrzeby, żeby udawać, że go coś obchodzi. Z wyjątkiem własnej kariery – bo dziwnym trafem tylko ona daje mu jakiś sens. I satysfakcję. I publikę.

Nie da się go lubić. Ale trzeba się nim zachwycić. Narcystyczny, arogancki, impulsywny i absolutnie niemożliwy do okiełznania. Przez jakiś czas naprawdę próbował udawać, że chce od życia „czegoś więcej”. Może nawet sam w to wierzył. Ale potem pojawiła się kolejna sesja, kolejna impreza, kolejna noc zakończona w cudzym łóżku, cudzym apartamencie, cudzym kraju. I tak jakoś wyszło, że Raphaël nigdy nie zdążył dorosnąć – a może po prostu nigdy nie musiał.

‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ㅤ‎‎‎‎‎‎𝕴𝖋 𝖞𝖔𝖚 𝖔𝖇𝖊𝖞, 𝕴 𝖒𝖎𝖌𝖍𝖙 𝖌𝖎𝖛𝖊 𝖞𝖔𝖚 𝖆 𝖙𝖗𝖊𝖆𝖙

Powyższy opis jest jedynie podstawą do fabuł obyczajowych. Jasne, jestem do tego przywiązany, ale to nie znaczy, że Raphaël został wykuty w kamieniu niczym posąg greckiego boga (chociaż to bardzo do niego pasuje). Każda moja postać jest ulepiona z gliny. Możemy wspólnie ją modelować tak długo, jak będzie pasowała do mojego zamysłu. Bo nie zrobię z niego nagle szefa mafii. Za grosz w nim odpowiedzialności i myśli tylko o sobie. Ale mogę z jego ojca zrobić kogoś takiego, jeżeli ktoś bardzo chce. To, co robi obecnie i w jakim jest wieku jest akurat „do dogadania”. Hulaj dusza, piekła nie ma. Jak widać, jestem elastyczny, jednak mam pewne ograniczenia. Chcę, żeby Raphaël zawsze startował jako narcystyczny dupek i został zmuszony do tego, żeby się zmienić. Nie musi nagle zostawać matką Teresą, ale jeżeli będzie nieco mniej chujowy - to już sukces.  Istotna informacja - wygląd postaci może (ale nie musi) być dostosowany do preferencji rozmówcy.

Nie podejmuję się jedynie erotyki. Nie dość, że nie umiem, to jeszcze nigdy nie wiadomo, kto jest po drugiej stronie. Nie chcę, żeby Chris Hansen wyskoczył mi potem z lodówki albo żeby w internecie mnie zcancelowali, bo pisałem głupoty z jakimś dzieciakiem.