#informacje

Mniej popularne pytanie, ale też czasem się pojawia.

Dlatego warto coś napisać. Poniżej znajdziecie bardzo dużo informacji na temat tego, jak lubię tworzyć.

Jestem z tych, którzy nie rozdzielają jakości i ilości. Nie rozumiem stwierdzenia „ważniejsza jest jakość niż ilość”. Możesz napisać mi najpiękniejsze dwa zdania na całym świecie, jednak to wciąż będzie dla mnie za mało. Jestem tu dla prozy, nie dla poezji. A proza jednak zakłada nieco dłuższą formę. 

Czy to znaczy, że mam jakieś minimum?  Tak. I nie. 

Najlepiej czuję się w przedziale od 5 tysięcy znaków (ze spacjami) do 11 tysięcy znaków (nadal ze spacjami). Ale to nie znaczy, że nie mogę napisać więcej lub mniej. Wszystko jest do uzgodnienia. Aczkolwiek ciężko mi czasami zejść poniżej 3 tysięcy znaków, jeżeli w grę nie wchodzą interakcje między postaciami. Więc możemy luźno zaznaczyć, że to moje minimum. Gdy dajemy postaciom przestrzeń dla siebie, mogę napisać nawet 50 tysięcy znaków, jeżeli ktoś sobie tego życzy. Albo więcej. Ale oczekuję w zamian tego samego.

Bardzo ważną częścią mojego procesu tworzenia z drugą osobą jest ustalanie szczegółów. Te początkowe ustalenia są wymogiem krytycznym i bez nich nie stworzę niczego z nikim. 

Lubię, gdy kontakt z rozmówcą nie urywa się wraz z początkiem fabuły. Lubię wymieniać się pomysłami. Lubię pytać drugiej strony, czy może ma jakieś życzenia, zanim zacznę pisać odpowiedź. Lubię, gdy druga strona się angażuje. Czy jest to wymagane, żeby cokolwiek stworzyć? Nie. Ale czy pomaga to stworzyć dobrą fabułę, z którą chcemy zostać na dłużej? Jak najbardziej. Wręcz bez tego dobra fabuła nie ma prawa istnieć.

Przechodząc sprawnie do powiązanego tematu — nie toleruję kierowania moją postacią. Bardzo łatwo tego uniknąć, jeżeli wymieniamy się pomysłami na bieżąco i utrzymujemy kontakt jako „autorzy” (nawiasem mówiąc, bardzo nie lubię tego określenia), ale jeżeli ktoś nie chce tego robić, bo nie i koniec, niech przynajmniej wie, że kierowanie moją postacią jest całkowicie zakazane.  To się tyczy też narzucaniu jakichkolwiek reakcji. Nie piszcie, że moja postać się zdziwiła, jeżeli nie wiecie, że się zdziwi. Jak możecie być tego pewni? Wystarczy zapytać. Nie chcecie pytać? Wystarczy tego nie robić. Od opisywania mojej postaci i jej reakcji jestem ja. Skupcie się na swoich.  Mam też kilka postaci, które są ważne w historii Raphaëla, toteż mają swoją historię i konkretne charaktery. One też są (mniej lub bardziej) poza zasięgiem. Ale o tym zazwyczaj informuje na początku fabuły. 

Pisząc, skupiam się głównie na postaci. Dlatego preferuję fabuły, w których akcja rozwija się wolniej. Bardzo lubię opisy o tym, co postać przeżywa. Bardzo lubię też gdy postacie mają możliwość rozwijać się niezależnie od siebie. Czasem zwyczajnie potrzebują czasu dla siebie.

Nie znaczy to, że w moich fabułach „nic się nie dzieje”. Rzeczy zwyczajnie dzieją się swoim tempem. Czasami nawet pojawią się jakieś pościgi i wybuchy, jeżeli w fabule jest na to czas i miejsce. Zwyczajnie nie jest to coś, co mnie interesuje i jest moim pierwszym wyborem.

Ważną informacją, której zazwyczaj nie lubię wyciągać na samym początku (toteż znajduje się na samym końcu), jest to, że mam autyzm, ADHD i parę innych rzeczy, które wpływają na proces komunikacji i tworzenia.

Dlaczego o tym piszę? Bo będzie to miało wpływ na naszą fabułę. Czasem pozytywny. Częściej negatywny. Czasem ludzie odbierają mnie jako kogoś bardzo oschłego i zdystansowanego, a czasem wręcz przeciwnie — kogoś kto przekracza granice i przesadnie angażuje się w relacje, których nie ma lub nie powinno być. Tak było, jest i będzie. Nic na to nie poradzę. Mam bardzo specyficzny sposób komunikacji. W 99% przypadków mam na myśli dokładnie to, co napisałem i nie trzeba szukać niczego między wierszami. W tym jednym procencie wychodzi mój autyzm, bo czasem mam problem z odróżnieniem mojej wiedzy, od wiedzy drugiej osoby i uznaje niektóre rzeczy za oczywiste. Dlatego też cenie sobie osoby, które nie boją się dopytać jeżeli czegoś nie rozumieją. Albo takie, które mówią wprost, jeżeli poczują się urażone. To samo tyczy się fabuł. Mam bardzo niezdrowy nawyk analizowania każdych szczegółów. Na przykład zmiany w sposobie pisania. Albo w czasie odpisywania, jeżeli będzie różnić się od wcześniejszej rutyny. Dlatego czasem pytam, czy rozmówcy na pewno odpowiada dana fabuła. Naprawdę, nie widzę nic złego w jej zmianie. Więc jeżeli ktoś jest znudzony/zmęczony/cokolwiek innego — warto odpowiedzieć wprost. Bo prawdopodobnie na jednym pytaniu się nie skończy. O ironio, coś, o czym nie lubię mówić, jest najdłuższym punktem. Ale jest to też nieodłączna cześć mnie, która zawsze wychodzi na pierwszy plan.