waiting

1) They treat my feelings like trash  Parang candy lang ba to? Muka bang ganun kashallow feelings ko?   Para kasing sobrang irrelevant ng nararamdaman ko.. walang kwenta lang

2) They treat me like a child Everytime: “napaka naive mo” parang wala kong alam sa mundo.. 

aral na ko ng aral.. tanga tanga ko pa din

dami ko ng nakikita , natutunan.. tanga tanga ko pa din

lahat ng mali iniiwasan ko.. tanga tanga ko pa din

hinde ko ba talaga kaya magdesisyon para sa sarili ko

parang kailangan ko lang lagi na isang 

3) They don’t trust me

 Kahit kailan hinde ako nag sinungaling.. lahat sinasabi ko. Kahit mga text pinakita ko na.. Wala pa rin. 

4) It’s like God is so tiny

Di ba talaga ko maalagaan ni God? Parang hinde ko pinagprapray.. parang hinde ko binibigay sa King of Kings, sa Maker ng Universe tong bagay na to

5) It’s like they don’t care about my happiness

alam naman nilang masaya ko

alam naman nilang gusto ko talaga sya (nawala na.. tapos bumalik na naman)

pero dahil hinde nila gusto, dahil hinde sila masaya.. hinde pwede, hinde maganda para sakin

Alam ko naman na ang intensyon nila ay alagaan ako.. pero kasi nahihirapan na ko. Lalo na’t pakiramdam ko hinde na ko iniisip nila. Sarili na lang nila. Dahil ayaw nila kaya hinde pwede. Ang sakit lang kasi.. dati ko pa naiimagine yung araw na magkakaroon ako ng boyfriend. Pupunta sya sa bahay.. magpapaalam.. matutuwa sila.. masaya lahat. 

Pero hinde ganun. Pag pumunta daw sya bahay di na magchuchurch si papa. 

Kanina magkikita na sana kami.. umuwi na lang ako dahil feeling ko napalaking kasalanan yung gagawin ko. 

Ang sakit lang.