bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim. yalnızdım, karışıktım. beni tanıyan kimse yoktu. hiç yoktu. içime kapanıktım. alıp başımı gitmek isterdim, isterdim ama- kalırdım.*

olmayışını, olamayışını sevmek olur mu? bunu da sevmiştim halbuki. bir anlamı olmayan hareketlerinden anlamlar çıkarmayı da sevmiştim. karşılaşmalardan anlamlar çıkarmayı sevmiştim. seni konuşmayı sevmiştim, konumun sen olmasını. sonra yanıma gelince, gözlerime öyle bakınca, anlamlıyım zannetmiştim, nereden bileyim? senin gözünde bir anlamım olabilme ihtimalini sevmiştim belki. kaderin olabilme ihtimalini. saf sevmeyi sevmiştim. şimdi fark ediyorum da ne çok sevmişim seni, ne çok sevmemişsin beni.

En çok seninle ilgili her şeyi işaret zannetmeyi sevmiştim.

"O kadar cesur ve sessizsin ki acı çektiğini unutuyorum."

Döndüm yine başa

dışı tenha insanın, içi mahşer.

Yanlış insanların eli değmiş ruhuna.

"evet, teslim olsun ama mücadele etsin de öyle. gücü yenmeye yetmesin ama karşı koymaya yetsin."