م

Hangi kuyunun serinliğinde sakladın kederini ki, gözlerin hep uzak bir denizin serpintisiyle ıslak?

bir susuş; söylenmiş tüm sözlerin ağırlığını taşıyan.

Müphem bir sızının kadim bekçisi,

Seni buraya ait sananlar yanılıyor, sen bir gurbet kuşusun.

Gözleyin o her kışın ardında saklanan, dalları tomurcuğa durmuş inatçı umudu.

Tanıdık bir kokunun, bir kâğıdın sinesinde kuruyan mürekkebin ya da bir dostun yüzündeki o sıcak tebessümün yanına bağdaş kurup oturmak, bir ömür orada kalmak istiyorum.

Kırılan ümitlerin kasveti ruhunu esir etmesin. Ömrün geçen kısmı bir rüya misali uçup gitmiş olsa da, mütebaki her anı yeni bir şevk ile ilmik ilmik dokumak hâlâ senin elindedir.

Şeb-i yeldânın en koyu deminde, tanyerinin ağarmasını sabır sîretinde bekleyen aydınlık bir ümit,

Günün yorgun gölgesinin ardında kalbinde kendine mahsus bir ışık bulmak,

şimdi sadece anıların soğuk gölgesinde, henüz yaşanmamış bir baharı bekliyorum.

Bazen bir nazarda çözülür nice muammâ.

Gönlün karanlık bir mahfelde titreşir gibi. Mahzun gönül, kendi derûnunda meşk eder. Ne yansır diline ne de görünür zahirine.

Öyle ki kendini her şeyden üstün görürsün de bir çiçeğin yaprağında, bir kuşun kanadında sarılırsın acziyetine.

Nefsin vehmini ve zamanın fırtınasını göğüslerken,

Taşlara sinen hatıralar.

Bir gün birileri, sizi düşünürken sessiz kalamayacak. Belki dudaklarında hafif bir titreme, belki gözlerinde ansızın beliren bir parıltı olacaksınız. Küçük jestleriniz, sessiz sabrınız, hiç fark etmediğiniz izler bir masalın satırları gibi dökülecek. Bugün öyle yaşayın ki, hatırlayacak kişi sizinle gülümseyebilsin, sizinle derin bir nefes alabilsin. Hatırlarında her daim çiçek açabilin.

İnsan düşüncelerinin labirentinde kaybolurken, ruhunu unutur, kendini unutur. Bir damla gözyaşı gördün mü kalbinde? Döndün mü kendi özüne, kendi derinliğine? Hâlâ kime bakıyorsun, kime ağlıyorsun?Her düşünce bir rüzgâr, her his bir yaprak gibi gelir, konar ve geçer. Geçsin, geçsin ki her geçen seni sana ulaştırsın.