م

Gülün dikenden, gündüzün geceden ayrılmadığı şu imtihan yurdunda adımları kanayan Nebi'nin (s.a.v.) niyazıyla titreyen toprak, bize hangi mutlak saadeti vaadedebilir? Dünya ki, en sevgilinin gözyaşıyla ıslanmış bir gurbet bağıdır. Dünya ki, en güzel rüyaların bile nihayetinde bir uyanış sancısıyla bittiği bir gurbet hanıdır. Orada bülbüllere bile her daim çile düşmüşken, fânînin kalbine yerleşen hangi neşe kalıcı olabilir?

Kırılan ümitlerin kasveti ruhunu esir etmesin. Ömrün geçen kısmı bir rüya misali uçup gitmiş olsa da, mütebaki her anı yeni bir şevk ile ilmik ilmik dokumak hâlâ senin elindedir.

Şeb-i yeldânın en koyu deminde, tanyerinin ağarmasını sabır sîretinde bekleyen aydınlık bir ümit,

Günün yorgun gölgesinin ardında kalbinde kendine mahsus bir ışık bulmak,

şimdi sadece anıların soğuk gölgesinde, henüz yaşanmamış bir baharı bekliyorum.

Bazen bir nazarda çözülür nice muammâ.

Gönlün karanlık bir mahfelde titreşir gibi. Mahzun gönül, kendi derûnunda meşk eder. Ne yansır diline ne de görünür zahirine.

Öyle ki kendini her şeyden üstün görürsün de bir çiçeğin yaprağında, bir kuşun kanadında sarılırsın acziyetine.

Nefsin vehmini ve zamanın fırtınasını göğüslerken,

Taşlara sinen hatıralar.

Bir gün birileri, sizi düşünürken sessiz kalamayacak. Belki dudaklarında hafif bir titreme, belki gözlerinde ansızın beliren bir parıltı olacaksınız. Küçük jestleriniz, sessiz sabrınız, hiç fark etmediğiniz izler bir masalın satırları gibi dökülecek. Bugün öyle yaşayın ki, hatırlayacak kişi sizinle gülümseyebilsin, sizinle derin bir nefes alabilsin. Hatırlarında her daim çiçek açabilin.

İnsan düşüncelerinin labirentinde kaybolurken, ruhunu unutur, kendini unutur. Bir damla gözyaşı gördün mü kalbinde? Döndün mü kendi özüne, kendi derinliğine? Hâlâ kime bakıyorsun, kime ağlıyorsun?Her düşünce bir rüzgâr, her his bir yaprak gibi gelir, konar ve geçer. Geçsin, geçsin ki her geçen seni sana ulaştırsın.

Göğün kapıları usulca aralandı, yeryüzüne ince bir rahmet tülü bırakıldı. Rüzgârın dili yumuşadı, gecenin koynunda saklanan dualarımız birer birer uyanmaya başladı. Kalbimizin paslı kapılarını tıklatan o tanıdık misafir, yine edep ile yine sükût ile eşiğimize vardı. Hoşça geldin gönlümüzün baharı🌙

Nice geceler gördüm ki karanlığı kendinden utandı. Kul dönüş niyetiyle doğruldu mu Allah ona rahmetini seher gibi indirir. Ümitsizlik şeytanın fısıltısı, umut ise Rabb'in daveti. Var şimdi, kalbini avuçlarına al ve dön. Zira O kulunu affetmeyi, kulun affedilmeyi istemesinden daha ziyade murad edendir.

Bir acının eşiğinde büyüyen sabır, hiçbir öğüdün veremeyeceği kadar derin izler bırakır. Ne kadar dinlersen dinle, bazı gerçekler sadece içinden geçerek anlaşılır. Bu yüzden yaşanmışlık sadece öğretmez. Yoğurur, olgunlaştırır ve sessizce değiştirdiği bir bakışla tüm hayata başka bir anlam kazandırır.

çoğu kez hayatın eşiğinde durup rüzgârı suçlarız. hâlbuki savrulan, kendi aceleciliğimizdir. vakti gelmeden açılmasını beklediğimiz kapılara küseriz, gecenin koynunda sabahı yok sayarız. kaderin, ağır adımlarla yürüdüğünü ama boş gelmediğini unuturuz. gönül, her gecikmeyi yoksunluk sanırken hikmet sessizce içeri girer de ruhu inceden terbiye eder. her şeyi kul terazisinde tartmayı terk edip, ilâhî ölçüye tutunarak “şimdi”nin dar aynasına sıkışan benliğimizi ferahlığa kavuşturmaktır evla olan.

Sana gelince içim gül'e durur.