*

karınca ısırığı kadar bir umut vardıysa eğer hiç kaybolmaması için şehrin bütün yağmurları bana yağsın istedim

bir şey oldu bana, bunu nasıl anlatabilirim bilmiyorum. bir patlama, ani bir fren veya keskin bir dönüş değildi. bir cümle işittim. cümle, koca koca dağları devirme gayesi taşımıyordu. bilmediğim bir şeyi fark ettirmeye çalışmıyordu. aslına bakarsan üzerine düşünmem bile beklenmiyordu. bütün bunlara rağmen o cümleden beri bir değişiğim. anlatabildim mi

“hafızamızın en güçlü kısmı bizim dışımızda, çisentili bir rüzgarda, bir odanın rutubet kokusunda veya yanmaya başlayan bir ateşin ilk andaki kokusundadır; kendi benliğimize ait,zekamızın işe yaramaz diye küçümsediği şeyi, geçmişin son ve en güçlü kalıntısını, bütün gözyaşlarımız dinmiş gibi görünürken hâlâ bizi ağlatabilen şeyi bulduğumuz her yerdedir.”

göğsünde saksısıyla caz çiçeği 

bir şey var genzimi yakıyor. oysa ağlayabilmeliyim.

kim kime ne anlatabilir ki çok gürültü var

her şey bittiğinde geride sadece biz kalırız. ve bunu biliriz. günleri böyle yaşar, tüketiriz. günler de bizi böyle yaşar ve tüketir.

dünyanın en romantik kürtçe kelimelerinden biri de “xemilîn”dir. türkçe olarak “süslenmek” diyoruz. duvarda asılı bir ayna düşün, öyle güzel.

taş olsam suyum çıkar, dağ olsam yıkılırdım. tanrı olsam kıyameti kopartır, melek olsam sura üflerdim. insan ayakta kalabiliyor, ne garip.

geçtiğimiz altı ayda çok şey oldu, herkes koşarken bağdaş kurmayı öğrendim

sabah uyanırsın da yutkunabilir misin “parsel parsel eylenmiş” dünyayı. sanmam. “hadi bana yaşasın de” etrafı ateşler alsın. malumdur dünya yanar, dostluk çürür. ne gelir ellerinden. “hadi bana yaşasın de”