In a Time Lapse

വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബുക്ക് ഏകദേശം കഴിയാറായതിനാൽ, പുതിയ ഒരെണ്ണം വാങ്ങാം എന്ന് കരുതി Sharjah Expo Center-ൽ International Book Fair നു പോയി. ഓഫീസിൽ നിന്നും വരുന്ന വഴി ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരുന്നു.

സാമാന്യം നല്ല തിരുക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ DC Books-ന്റെ Stall ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. രണ്ട് ഹാളുകളിൽ ആയി DCയ്ക്ക് തന്നെ അവിടെ അനേകം സ്റ്റാളുകൾ ഉണ്ട്. അതിൽ ഒരു സ്റ്റാളിന്റെ മൂലയ്ക്ക് DCയുടെ badge കഴുത്തിലിട്ടു ഒരു പയ്യൻസ് ഇരിപ്പുണ്ട്. Book Festനു വേണ്ടി മാത്രം DC പ്രത്യേകം hire ചെയ്ത അനേകം ചെറുപ്പക്കാരിൽ ഒരുവനാണ്. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഞാൻ അന്വേഷിച്ചു വന്ന ബുക്ക് കാണാത്തത് കൊണ്ട് അതിവിടെയുണ്ടോ എന്ന് അവനോട് തന്നെ ചോദിക്കാം എന്ന് കരുതി. ഏതോ ഒരു ബുക്ക് മറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ അടുത്ത് വന്നു ഞാൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു.

"The Selfish Gene ഉണ്ടോ"?

തല ഉയർത്തി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടു ലവൻ.

"ഇല്ല"

ഞാൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് പുസ്തകങ്ങളുള്ള DCയുടെ സ്റ്റാളിൽ ഒരു particular book ഉണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഇത്ര confident ആയി ഇല്ല എന്ന് പറയണമെങ്കിൽ അവിടെയുള്ള അത്രയും പുസ്തകങ്ങളുടെ പേരുകൾ അവനു മനഃപാഠമായിരിക്കണം. (Which is nearly impossible) അല്ലെങ്കിൽ അവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ inquiry വന്ന പുസ്തകം അതായിരിക്കണം. അങ്ങനെയാകുമ്പോൾ stock out ആയാൽ ഓർത്തുവയ്ക്കുവാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ, ഞാൻ ചോദിച്ച book ആകട്ടെ, അങ്ങനെ എല്ലാവരും അന്വേഷിച്ചു വരാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒന്നല്ല താനും.

പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതെ ഞാൻ അവനോടു അതെഴുതിയ ആളിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു. (ചിലപ്പോ ബിരിയാണി കിട്ടിയാലോ)

ജനിച്ചതിൽ പിന്നെ അങ്ങനെ ഒരാളുടെ പേര് കേട്ടിട്ടേ ഇല്ല എന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു expression മുഖത്ത് വാരി വിതറിയിട്ടു വീണ്ടും അതേ confidence ഓട് കൂടി അവൻ പറഞ്ഞു, "ഇല്ല ചേട്ടാ"..

"ശേയ്‌.. ഇവനെന്താണ് ഇങ്ങനെ" എന്ന് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നപ്പോൾ അതേ സ്റ്റാളിന്റെ മറ്റൊരു മൂലയ്ക്ക് നല്ല പ്രായമുള്ള മറ്റൊരു staff കമ്പ്യൂട്ടറിൽ എന്തോ type ചെയ്യ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ആള് DCയുടെ ദുബായ് ബ്രാഞ്ചിലെ official staff ആണ്. നേരത്തെ തന്നെ ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം കാണുകയാണെങ്കിലും പെട്ടന്ന് തന്നെ അദ്ദേഹം എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കുശലാന്വേഷണങ്ങൾക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹത്തോട് ഞാൻ തേടി വന്ന ആ പുസ്തകം അവിടെയുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു.

ചെറുതായി ഒന്ന് നെറ്റി ചുളിച്ചു, ആ ബുക്കിന്റെ പേര് ചെറുതായി ഉരുവിട്ട് കൊണ്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിലെ stock list എടുത്തു ഞാൻ ചോദിച്ച ബുക്കിന്റെ പേര് type ചെയ്തു. നോക്കിയപ്പോൾ മലയാള പരിഭാഷയുണ്ട്. Science book ആയതിനാൽ English തന്നെയാണ് നല്ലതെന്നു തോന്നി അത് വേണ്ടെന്നു വച്ചു.

"Authorന്റെ പേരൊന്നു പറയാമോ" അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അത് കേട്ട മാത്രയിൽ തന്നെ പുള്ളി എന്നെയൊന്നു നോക്കി. പിന്നെ ആ പേര് type ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല.

"മോനെ അതിവിടെ കിട്ടില്ല, ഇവിടെ banned ആണ്"

ആ author എഴുതിയ, വളരെ വളരെ പ്രശസ്തമായ മറ്റൊരു ബുക്ക് ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽ എവിടെയും കിട്ടില്ല എന്നെനിക്ക് അറിയാം. പക്ഷെ ഇത് science related ആയതിനാൽ ഇവിടെ കിട്ടുമെന്ന് കരുതി. ആമസോണിൽ ലഭ്യമാണെങ്കിലും നാട്ടിൽ ഉള്ളതിനേക്കാൾ മൂന്നിരട്ടിയാണ് വില. അദ്ദേഹത്തിനോട് നിരാശ കലർന്ന ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ bye പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി.

അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സ് നിറയെ ആ പയ്യൻ ആയിരുന്നു. അവനും അവനെക്കാൾ പ്രായം കൊണ്ടും experience കൊണ്ടും ഒരുപാട് senior ആയ ആ മനുഷ്യനും പറഞ്ഞ മറുപടികൾ ഒന്ന് തന്നെ ആയിരുന്നുവെങ്കിലും തങ്ങളുടെ പക്കൽ ആ book ഉണ്ടോയെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ അദ്ദേഹം സന്നദ്ധത കാണിച്ചു. ഒരു sales man/woman-നു ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഏറ്റവും നല്ല qualitiesൽ ഒന്ന് ആ അന്വേഷണത്വരയാണ്.

അല്ല.. അവർക്കു മാത്രമല്ല, നമ്മൾ ഓരോരുത്തർക്കും..

ഓർമ്മകൾ അങ്ങനെയാണ്. പിന്നിലോട്ടു സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. നമ്മൾ കടന്നുവന്ന വഴികളിലൂടെയെല്ലാം നമ്മളെ കൂട്ടികൊണ്ടു പോകും. നാം നാമായി മാറിയ നിമിഷങ്ങളും നാം നാമല്ലാതെ മാറിയ നിമിഷങ്ങളും നമ്മൾ കാണും. നമ്മൾ നടന്നു വന്ന വഴിയും നാം നടക്കുവാൻ മടിച്ച വഴിയും കാണും. നേടിയതും നഷ്ടപ്പെട്ടതും നമ്മുടെ മുന്നിൽ തെളിയും. ഒരിക്കൽ അനുഭവിച്ച സ്നേഹവും നൊമ്പരവും നമ്മൾ വീണ്ടും അനുഭവിക്കും. മുന്നോട്ടുള്ള നമ്മുടെ യാത്രയെ നയിക്കുന്നത് പ്രതീക്ഷകളാകാം. എന്നാൽ.. എല്ലാം ആ പ്രതീക്ഷകൾ നമ്മളെ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്ന ആ 'നാളെ', നമുക്കു കൂട്ടായിട്ടുണ്ടായിരിക്കുക ഈ ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരിക്കും..

Click Here

നമ്മൾ ക്ലിക്ക് ചെയ്യും. കാരണം ഇതുപോലെ ഒരു headline ഇട്ടവരുടെ ലക്ഷ്യവും അതുതന്നെയാണ്. നമ്മുടെ 'വിലയേറിയ ക്ലിക്കുകൾ'

Clickbait Headlines

നമ്മുടെ ജിജ്ഞാസയെ ഉണർത്തി ഒരു ആർട്ടിക്കിളിലേക്കോ, ഇമേജിലേക്കോ, വീഡിയോയിലേക്കോ നമ്മളെ ലീഡ് ചെയ്യിക്കുന്ന ലിങ്കുകൾ ആണ് clickbait headlines. ഇവയുടെ ലക്‌ഷ്യം പ്രധാനമായും വാർത്ത അറിയിക്കുക എന്നതല്ല, മറിച്ചു പരസ്യദാതാക്കളിൽ നിന്നും ആ ലിങ്ക് host ചെയുന്ന വെബ്‌സൈറ്റിന് ലഭിക്കുന്ന വരുമാനമാണ്. ഓരോ തവണയും നമ്മൾ ആ ലിങ്കിൽ ക്ലിക്ക് ചെയുമ്പോൾ, ആ വെബ്സൈറ്റിന്റെ ഉടമയ്ക്ക് അല്ലെങ്കിൽ അത് manage ചെയ്യുന്നവർക്ക് പണം ലഭിക്കുന്നു. ആ ലിങ്കിൽ നമ്മൾ ക്ലിക്ക് ചെയ്യണമെങ്കിൽ അതിന്റെ headline നമ്മുടെ കൗതുകത്തെ ജനിപ്പിക്കുന്ന വിധമായിരിക്കണം. പക്ഷെ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു കഴിയുമ്പോഴാണ് "സോറി, കൗതുകം ലേശം കൂടിപ്പോയി" എന്ന് നമുക്കു തോന്നിപോകുക. കാരണം, ഇത്തരം ലിങ്കുകൾ തരുന്ന വാർത്തകൾ മിക്കപ്പോഴും വസ്തുനിഷ്ടം ആകില്ല. വസ്തുനിഷ്ഠമായ വാർത്തകൾക്കു ഇങ്ങനത്തെ sensational ആയ headlinesന്റെ ആവശ്യവും വരില്ല. ഇതൊരു പുതിയ രീതിയല്ല, ഏതാണ്ട് പത്തൊൻമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ തന്നെ print media കളിൽ ഇതേപോലത്തെ headlines ഉണ്ട്. വനിത പോലെയുള്ള മാഗസിനുകളുടെ കവറിൽ നമുക്കു ഇത്തരം headlines കാണാം. 'കാവ്യാ മാധവന്റെ പ്രണയരഹസ്യം', 'ആദ്യരാത്രി എന്നുമെന്നും ഓർമിക്കുവാൻ വേണ്ടി' തുടങ്ങിയ headlines നമുക്ക് കാണാം. അതെന്താണെന്നു അറിയണമെങ്കിൽ തുറന്നു വായിക്കണം. തീർച്ചയായും അതിനായി നമ്മൾ അത് പണം നൽകി വാങ്ങണം. മാധ്യമങ്ങൾ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തേക്ക് മാറിയപ്പോൾ ഇവയുടെ ഉപയോഗം കൂടി എന്ന് മാത്രം. സിമ്പിൾ ആയി പറഞ്ഞാൽ ഒരു marketing തന്ത്രമാണ് Clickbait Headlines.

ഇനി നമുക്കു ആദ്യത്തെ ചോദ്യത്തിലേക്ക് വരാം. അതായത് പൃത്വിരാജ് ആദ്യമായി ഒരു പെൺകുട്ടിയെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തപ്പോൾ ലഭിച്ച മറുപടി. ഇത്തരം ഒരു headline കാണുമ്പോൾ ചാടിക്കയറി അതിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ് ഇതിൽ വല്ല News value വും ഉണ്ടോ എന്ന് നമ്മൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? സാധാരണയായി ഒരു പുരുഷൻ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ propose ചെയ്യുമ്പോൾ എന്തൊക്കെ മറുപടികൾ ആയിരിക്കും നോർമൽ ആയും ലഭിക്കുക?:

a. ഇഷ്ടമാണ്

b. ഇഷ്ടമല്ല

c. താല്പര്യമില്ല

d. സോറി, ഞാൻ committed ആണ്

e. ഇനി ഇതും പറഞ്ഞോണ്ട് എന്റെ പുറകിൽ വന്നേക്കരുത്

f. ഇനി അനിയത്തിപ്രാവിലെ മിനിയെ പോലെ ഒരു ലോലഹൃദയയാണ് പെൺകുട്ടിയെങ്കിൽ, "ശോ! എന്താ ഇങ്ങനെയൊക്കെ" എന്നാകും

പൃത്വിരാജ് അല്ല Canadian പ്രധാനമന്ത്രി Justin Trudeau ആയാലും ശരി, ആ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്നും ഇത്രയും മറുപടികൾ തന്നെയേ ലഭിക്കൂ. രസം എന്താണെന്നു വച്ചാൽ ഇതിന്റെ ഉത്തരം ഇതൊക്കെ തന്നെയാണെന്ന് അത് ക്ലിക്ക് ചെയ്യാതെ തന്നെ നമുക്കു അറിയാം എന്നതാണ്. പക്ഷെ നമ്മൾ ക്ലിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. ഇത്തരം ലിങ്കുകൾ സ്ത്രീകളെയും പുരുഷന്മാരെയും ഒരേപോലെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും.

"അംബാനിയുടെ വിജയരഹസ്യം അറിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ ഞെട്ടും"

"ഈ സ്ഥലത്തു കൂടെ രാത്രി യാത്ര ചെയ്തവർക്ക് പറ്റിയത്"

"ഈ ദൃശ്യങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ചിന്താഗതിയെ മാറ്റിമറിക്കും"

എന്ന് തുടങ്ങി ഭാവങ്ങളിൽ, പല രൂപങ്ങളിൽ നമുക്ക് കാണാം.

Covid-19 ന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പുതിയ നമ്പരുകളാണ് കാണുന്നത്

"ഈ 12 കാര്യങ്ങൾ ചെയ്താൽ കോവിഡിനെ പമ്പ കടത്താം"

(പമ്പ പോയിട്ടു കൊറോണയെ പഞ്ചായത്ത് ഗ്രൗണ്ട് കടത്താൻ പോലും ഇതുവരെ സാധിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് നമുക്കു അറിയാമെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും നമ്മൾ ക്ലിക്കുകയും ചെയ്യും. ലിങ്ക് തുറന്നു കഴിഞ്ഞാലോ ഒന്നുകിൽ pseudotherapyകളോ അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയും ഇവിടെയും തൊടാത്ത രീതിയിലുള്ള എന്തെങ്കിലും വിവരങ്ങളും ആകും.)

ഇനി gender ലക്ഷ്യമാക്കിയിട്ടുള്ള baits.

"നയൻതാരയുടെ സൗന്ദര്യരഹസ്യം എന്താണെന്നു അറിയാമോ"

"വെറും വയറ്റിൽ ഇത് കഴിച്ചാൽ ഇതാണ് ഗുണം എന്ന് മുൻ ലോകസുന്ദരി ഐശ്വര്യ റായ്"

ആദ്യത്തേതിൽ ഒരു bait ഉം രണ്ടാമത്തെ ലിങ്കിൽ രണ്ടു bait ഉം ആണ്. അതായത് ഒന്നാമത്തേതിൽ നയൻതാരയുടെ സൗന്ദര്യരഹസ്യം എന്താണെന്നു മാത്രമേ ഉള്ളപ്പോൾ, രണ്ടാമത്തേതിൽ indirect ആയി ഐശ്വര്യാറായുടെ സൗന്ദര്യരഹസ്യവും പറയുന്നു. "ഇത് കഴിച്ചാൽ" "ഇതാണ് ഗുണം" എന്നിവയാണ് ഇതിലെ baits. സ്ത്രീജനങ്ങൾ കണ്ണുമടച്ചു ക്ലിക്കുകയും ചെയ്യും. നയൻതാരയെയും ഐശ്വര്യാറായിയെയും പോലെ സൗന്ദര്യം വേണമെന്ന് ഏതു പെൺകുട്ടിയാണ് ആഗ്രഹിക്കാത്തത്?

സൗന്ദര്യം എന്നത് subjective ആയ കാര്യമാണെന്നും ഓരോ വ്യക്തികൾക്ക് സൗന്ദര്യത്തെ പറ്റി വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ ആണെന്നും നമ്മൾ ഓർക്കാറില്ല എന്നതാണ് സത്യം. രൂപഭംഗി എന്നുള്ളത് ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. വെറും വയറ്റിൽ ഇത് കഴിച്ചാൽ ഒന്നുകിൽ വെറും വയർ അല്ലാതാകുകയോ അല്ലെങ്കിൽ വിശപ്പ് മാറുകയോ മാത്രമേ സംഭവിക്കൂ. അത് ഐശ്വര്യ റായ് ആണെങ്കിലും നമ്മൾ ആണെങ്കിലും. എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക ഭക്ഷണം കഴിച്ചു സൗന്ദര്യം കൂട്ടുവാൻ കഴിയില്ല.

"ജോണി സിൻസിന്റെ സ്റ്റാമിനയുടെ രഹസ്യം അദ്ദേഹം തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു"

പുരുഷകേസരികൾ പീലിവിടർത്തിയാടി ക്ലിക്കും. (Johnny Sins ആരാണെന്നു അറിയാത്തവർ ക്ഷമിക്കുക. തത്കാലം ഒരു വല്യ സിൽമാ നടൻ ആണെന്ന് മാത്രം മനസിലാക്കിയാൽ മതി)

പോൺ വീഡിയോസ് മണിക്കൂറുകളോ ചിലപ്പോൾ ദിവസങ്ങൾ എടുത്തോ ഷൂട്ട് ചെയ്യുന്നതാണ്. REEL LIFE PERFORMANCE ഉം REAL LIFE PERFORMANCE ഉം തമ്മിൽ വലിയൊരു വ്യത്യാസം കാണും. ഈ അറിവില്ലാതെ ജോണി സിൻസിനെ പോലെയാകാൻ ആ ലിങ്ക് ക്ലിക്ക് ചെയ്തു വായിച്ചാൽ പോസ്റ്റ് മുതലാളിക്ക് കാശ് കിട്ടും എന്നല്ലാതെ നമുക്കു വേറെ പ്രയോജനമൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല.

"ടോവിനോയുടെ സിക്സ് പായ്ക്കിന്റെ രഹസ്യം"

"ആമിർ ഖാൻ കുടവയർ കുറച്ചത് എങ്ങനെയാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ ഞെട്ടും"

കൃത്യമായ വ്യായാമവും ശ്രദ്ധയോടെയുള്ള ആഹാര രീതിയും അല്ലാതെ ഇതിൽ വേറൊരു രഹസ്യവും ഉണ്ടാകില്ല.

Clickbait ടൈപ്പുകൾ ഇനിയുമുണ്ട്. പോസ്റ്റ് വലിച്ചു നീട്ടേണ്ട എന്ന് കരുതി എഴുതുന്നില്ല എന്നേയുള്ളൂ..

ഒരു headline കാണുമ്പോൾ നമ്മുടെ നമ്മുടെ ആകാംക്ഷ, കൗതുകം പോലെയുള്ള വികാരങ്ങൾ ഉണരുന്നുവെങ്കിൽ ഉറപ്പിക്കാം, they are clickbaits. വസ്തുനിഷ്ഠമായ വാർത്തകൾക്കു നിങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെ ഉണർത്തി വായിപ്പിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

"Covid-19 ന്റെ വാക്സിനേഷൻ ഇതാണെന്നറിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ ഞെട്ടും"

എന്ന headline ഉള്ള ഒരു ആർട്ടിക്കിൾ World Health Organisation ന്റെ വെബ്സൈറ്റിലോ പേജിലോ നമ്മൾ കാണില്ല..

സോ.. ഇത്തരം baitകൾ കണ്ടാൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് ഒന്നുകൂടി ആലോചിക്കുക.

അനാവശ്യമായ ബഹുമാനവും ബഹുമതിയും ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ വാരിക്കോരി കൊടുക്കുന്ന ശീലം നമ്മുടെ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നതാണ്. വിഷയം സംഗീതമായതു കൊണ്ട് അതെ കുറിച്ച് മാത്രം പറയാം. ഒരു ഗാനം ഇഷ്ടപ്പെടാനും ഇഷ്ടപെടാതിരിക്കാനും നമുക്ക് അവകാശമുണ്ട്. ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല എങ്കിൽ സിമ്പിൾ ആയി സ്റ്റോപ്പ് ചെയ്യുകയോ അല്ലെങ്കിൽ അത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സ്ഥലത്തു നിന്നും മാന്യമായി ഇറങ്ങിപോകുകയോ ചെയ്യാം. പക്ഷെ, പാട്ടാണ്, ഇങ്ങനെ ഒരു വേദിയിൽ perform ചെയ്യപ്പെടാനുള്ള മഹത്വം ആ പാട്ടിനുണ്ടോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചാൽ മഹത്വം ഉള്ള പാട്ടുകളും മഹത്വം ഇല്ലാത്ത പാട്ടുകളും എന്താണെന്നു അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കേണ്ടി വരും. Why this kolaveri എന്ന പാട്ടു അനിരുദ്ധ് എന്ന സംഗീതസംവിധായകന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്. താൻ കല്പിച്ചുണ്ടാക്കിയ മഹത്വം ആ പാട്ടിനില്ല എന് കാരണം കൊണ്ട് അതിനെ അപമാനിച്ചപ്പോൾ അപമാനിക്കപ്പെട്ടത് അനിരുദ്ധും കൂടെയാണ്. ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷയോടെ ആ പാട്ടു സ്റ്റേജിൽ പാടാൻ വന്ന ചെറുപ്പക്കാരനും കൂടെയാണ്.

ശുദ്ധസംഗീതം. നമ്മളെല്ലാം ഏറെ കേട്ടു പരിചയിച്ച ഒരു വാക്കാണ് അത്. കർണാട്ടിക് സംഗീതപ്രേമികളാണ് കൂടുതലും ഈ വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചു കണ്ടിട്ടുള്ളത്. അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ലോകസംഗീതത്തിൽ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായത് കർണാട്ടിക് മ്യൂസിക് മാത്രം ആയിരിക്കും. സത്യത്തിൽ എന്താണ് ഈ ശുദ്ധസംഗീതം? സംഗീതത്തിൽ അങ്ങനെയൊന്നുണ്ടോ? ശുദ്ധമായ പശുവിൻ പാൽ, ശുദ്ധമായ വെളിച്ചെണ്ണ എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് പോലെ എന്തെങ്കിലുമാണോ ഈ ശുദ്ധസംഗീതം? ശുദ്ധമായത് എന്ന് പറയുമ്പോൾ അതിന് ഒരു polar opposite ഉണ്ടായിരിക്കണം. അതായത് "ശുദ്ധമല്ലാത്ത", "മായം കലർന്ന' സംഗീതം ഉണ്ടാകണം. വെള്ളം ചേർത്ത പാൽ, മായം ചേർത്ത മുളകുപൊടി എന്നത് പോലെ, അതന്റെ ശുദ്ധപ്രകൃതിയ്ക്ക് മാറ്റം വരുത്തുന്ന എന്തെങ്കിലും പുറമെ നിന്നും add ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകണം. സംഗീതത്തിന് അങ്ങനെ ഒരു ശുദ്ധതയും മായം കലർന്ന ഒരു അവസ്ഥയുമൊക്കെ ഉണ്ടോയെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം ഇല്ല എന്നുതന്നെയാണ്. സംഗീതത്തിൽ ഉള്ളത് വ്യത്യസ്തതകൾ ആണ്. ക്ലാസ്സിക്കലും, പോപ്പും, റോക്ക് മ്യൂസിക്കും, റാപ്പും, ഹെവി മെറ്റലും ഡെത്ത് മെറ്റലും അങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമായ നിരവധി Genres ചേരുന്നതാണ് സംഗീതം. ഒന്ന് ഒന്നിനേക്കാൾ മികച്ചത് എന്ന് ഒരിക്കലും പറയുവാൻ കഴിയില്ല. സംഗീതം എന്നത് സബ്ജെക്റ്റീവ് ആയി മാത്രം അനുഭവിക്കാവുന്ന ഒന്നായതിനാൽ, അത് കേൾക്കുന്ന വ്യക്തികളുടെ അഭിരുചികൾക്കു അനുസരിച്ചിരിക്കും അതിന്റെ ആസ്വാദനം എന്ന് മാത്രം. പൊതുവേ ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള ഒരു ക്ലാസിക്കൽ പീസ് ഇഷ്ടപെടുന്ന ഒരു വ്യക്തിയ്ക്ക്‌ death metal എന്ന genre അരോചകമായി മാത്രമേ തോന്നൂ. പക്ഷെ ആ അരോചകം എന്ന വികാരത്തെ മാനദണ്ഡമാക്കി Death Metal എന്ന genre കൊള്ളില്ല, ശുദ്ധസംഗീതമല്ല എന്നൊക്കെ പ്രസ്താവിച്ചാൽ ശുദ്ധവിവരക്കേട്‌ എന്ന് മാത്രമേ അതിനെ വിളിക്കുവാൻ കഴിയൂ.

സിനിമസംഗീതം എന്ന ഒരു മേഖലയിൽ മാത്രം കഴിവ് തെളിയിച്ച ഗായകർക്ക്, പലപ്പോഴും അവർ അർഹിക്കുന്നതിലും അപ്പുറം ബഹുമതികൾ നാം കൊടുക്കാറുണ്ട്. സംഗീതത്തെ കുറിച്ച് അവർ പറയുന്നതെന്തും, അതൊരു ശരിയായ statement എന്ന് കരുതി നാം അങ്ങനെതന്നെ വിശ്വസിക്കാറുണ്ട്. സംഗീതം കടലാണ്, കൊക്കയാണ്, അതിന്റെ തീരത്തു നിന്നും മീൻ പിടിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ് എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ ഒരു സാധാരണക്കാരന് അപ്രാപ്യമായ, ഒരു supernatural ലോകത്തു നിന്നും വരുന്ന എന്തോ ദിവ്യമായ ഒന്നാണ് സംഗീതം എന്ന് നാം ധരിക്കാറുണ്ട്. ഈ ധാരണമൂലം അങ്ങനെ പാടുന്നവർക്കും, സംഗീതഉപകരണങ്ങൾ വായിക്കുന്നവർക്കും ഒരു ദിവ്യപരിവേഷം നാം ചാർത്തികൊടുക്കുകയും ചെയ്യും.

ഗന്ധർവൻ പോലെയുള്ള പ്രയോഗങ്ങൾ അങ്ങനെ വന്നതാണ്. ഒരിക്കൽ ഒരു സ്റ്റേജിൽ നമ്മുടെ ഒരു പ്രശസ്ത ഗായകൻ ഇന്ത്യൻ സംഗീതം നിരവധി രാഗങ്ങളാൽ സമ്പുഷ്ടമാണെന്നും വെസ്റ്റേൺ സംഗീതത്തിൽ ഇത്രയും രാഗങ്ങളില്ല എന്ന് പ്രസ്താവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ നേരിൽ കേട്ടതാണ്. ഇന്ത്യൻ ക്ലാസിക്കൽ മ്യൂസിക് എന്നാൽ മോണോഫോണിക് അധിഷ്ഠിതമാണെന്നും വെസ്റ്റേൺ മ്യൂസിക് പോളിഫോണിക് based ആണെന്നും ഉള്ള അടിസ്ഥാന അറിവ് ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് മാത്രമാണെന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസ്താവനയെ പറയുവാൻ കഴിയൂ. രാഗങ്ങൾ എന്നാൽ ഒരു കൂട്ടം സ്വരങ്ങളെ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ ക്രമപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതാണ്. ഒരു reference പോലെ മാത്രം ഉപയോഗിക്കേണ്ടതാണ് അവ. അതല്ലാതെ രാഗങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടിയാൽ മഹത്വം കൂടുകയോ, എണ്ണം കുറഞ്ഞാൽ മഹത്വം കുറയുകയോ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.

ഒരു നല്ല സംഗീതജ്ഞൻ എന്നാൽ സംഗീതപരമായ തന്റെ കഴിവിനെ മികവുറ്റ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന വ്യക്തി എന്നെ അർത്ഥമുള്ളൂ. അങ്ങനെയൊരാളെ നമ്മുടെ അഭിരുചിയ്ക്കനുസരിച് നമുക്ക് ഇഷ്ടപെടാം. പക്ഷെ സംഗീതത്തെ കുറിച്ച് അവർ പറയുന്നതെന്തും ആധികാരികമാണെന്നു കരുതരുത്. അവർ പറയുന്നത് അവരുടെ അഭിപ്രായം മാത്രമാണ്. ഒരു നല്ല singer ആയതു കൊണ്ടോ നല്ല pianist ആയതുകൊണ്ടോ അവർ പറയുന്നത് ശരിയാകണം എന്നില്ല. Online വഴി സംഗീതം പഠിക്കുവാൻ ഒരുപക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയില്ലായിരിക്കും. പക്ഷെ എല്ലാവർക്കും അങ്ങനെയാണ് എന്ന് എങ്ങനെ ഉറപ്പിക്കാം? ദക്ഷിണദിക്കിലേക്കു തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഗുരുവിനു അഭിമുഖമായിരുന്നു പഠിച്ചാലേ യഥാർത്ഥ സംഗീതം പഠിക്കുവാൻ കഴിയൂ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ അങ്ങനെ ഒരു tradition follow ചെയ്യാതെ സംഗീതം പഠിച്ച എല്ലാവരും യഥാർത്ഥ സംഗീതജ്ഞർ അല്ല എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. ആ കൂട്ടത്തിൽ മൊസാർട്ടിനെയും ബീഥോവനെയും മൈക്കൾ ജാക്‌സനെയും ഹാൻസ് സിമ്മറിനെയും എല്ലാം ഉൾപ്പെടുത്തേണ്ടി വരും.

ബഹുമാനം എന്നത് പ്രായത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയല്ല, പ്രവർത്തിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് നൽകേണ്ടത്. ഒരു കർണാടിക് സംഗീതജ്ഞന് അമിത ബഹുമാനവും ഒരു വെസ്റ്റേൺ സംഗീതജ്ഞന് കുറവ് ബഹുമാനവും നൽകേണ്ടതില്ല. പ്രായം ചെന്ന ഒരു കർണാടിക് സംഗീതജ്ഞൻ സംഗീതത്തെ കുറിച്ച് പറയുന്നത് എല്ലാം ശരിയാകണം എന്നുമില്ല.

എന്താ?

അമ്പെയ്ത്തു പഠിക്കണം.

മയിലാടുംകുന്നിൽ കിളിവേട്ടയ്ക്കു ഇറങ്ങിയ ഏകലവ്യൻ ചെന്നുപെട്ടത് ഒരു സിംഹത്തിന്റെ മടയിൽ. ഉസ്താദ് ദ്രോണാചാര്യർ. അങ്ങനെ ലോക്കൽ ഗുരുവൊന്നുമല്ല, രാജഗുരുവാണ്. വിനയത്തോടെ ആഗ്രഹം അറിയിച്ചു.

ഏകലവ്യനെ ശിഷ്യനാക്കുന്നതിൽ ദ്രോണാചാര്യർക്കു പ്രത്യേകിച്ച് എതിർപ്പൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ അന്നത്തെ തരംഗമായിരുന്ന ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ Crest and trough ഒക്കെ കണക്കിലെടുത്താൽ ഒരു രാജഗുരുവിനു താഴത്തട്ടിലുള്ള കാട്ടാളന് വിദ്യ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ forbidden ആയ കാര്യമായിരുന്നു.

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ ആചാര്യൻ ഏകലവ്യന് അഡ്മിഷൻ നിഷേധിച്ചു.

പാവം ഏകലവ്യൻ

കരഞ്ഞും കെഞ്ചിയുമൊക്കെ നോക്കി. മൂപ്പർ എട്ടിനും അടുക്കുന്നില്ല. അവസാനം വേറെ വഴിയില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ഏകലവ്യൻ ഒരുപിടി പച്ചമണ്ണ് കുഴച്ചു ആചാര്യന്റെ പ്രതിമയുണ്ടാക്കി.. എന്നിട്ടു അതിന്റെ മുൻപിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ സങ്കൽപ്പിച്ചു കഷ്ടപെട്ടു അമ്പെയ്യാൻ പഠിച്ചു..

ടൈം കടന്നു പോയി

ഏകലവ്യൻ നല്ല കിടുവായി അമ്പെയ്യാൻ പഠിച്ചു മിടുക്കനായി.. ആചാര്യൻ ഇതൊന്നുമറിയാതെ രാജമക്കളെ പഠിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആങ്ങനെ ഒരിക്കൽ ആചാര്യൻ പ്രിയശിഷ്യൻ അർജുനന്റെ കൂടെ വേട്ടയാടാൻ കാട്ടിൽ പോയി. കൂടെയുണ്ടാരുന്ന വേട്ടപ്പട്ടി ഭയങ്കര അലമ്പ്. കുരയോട് കുര. മിണ്ടാണ്ടിരിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ല. ഈ സമയം ആ കാടിന്റെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മൂലയ്ക്ക് archery practice ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു നമ്മുടെ ഏകലവ്യൻ. ഏകാഗ്രതയോടെ അമ്പെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന ഏകലവ്യന്റെ concentration പട്ടിയുടെ നിർത്താതെ ഉള്ള കുര കാരണം കംപ്ലീറ്റ് നഷ്ടപെട്ടു. കലിപ്പ് കേറിയ ഏകലവ്യൻ ശബ്ദത്തിന്റെ source സ്പോട്ട് ചെയ്തു ഒന്നിന് പുറകെ ഏഴു അമ്പുകൾ അയച്ചു. ഒന്ന് പോലും ലക്ഷ്യം തെറ്റിയില്ല, എല്ലാ അമ്പുകളും കൃത്യമായി പട്ടിയുടെ വായിൽ തന്നെ എത്തി. ഈ സമയം ഭാവി പരിപാടികളെ പറ്റി കൂലംകുഷമായി ആലോചിച്ചു നിന്ന അർജ്ജുനൻ പട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

"ശെടാ, ഇവനെന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ അമ്പുകളും കടിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്?"

ആർജ്ജുനൻ പിന്നേം ചിന്താവിഷ്ടനായി.

"ഡേയ്, പട്ടി അമ്പു കടിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നതല്ല, അവന്റെ വായിൽ ആരോ എയ്തു കൊള്ളിച്ചതാണ്."

ശിഷ്യന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് കിളിപോയ ആചാര്യൻ സംശയനിവാരണം നടത്തികൊടുത്തു.

ആർജ്ജുനന്റെ മാരക സംശയങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയാൻ നിന്നാൽ എഞ്ചുവടി തൊട്ടു ക്വാണ്ടം മെക്കാനിക്സ് വരെ എടുത്തിട്ട് അലക്കേണ്ടി വരും എന്നറിയാവുന്ന ആചാര്യൻ അധികം സംസാരിക്കാതെ അമ്പുകൾ വന്ന ദിക്ക് ലക്ഷ്യമാക്കി വണ്ടി വിട്ടു. ആരാണ് ഇങ്ങനെയൊരു പണി ചെയ്തത് എന്നറിയണമല്ലോ. അമ്പുകളുടെ ടോർക്കും മൊമെന്റവും ഒക്കെ കണക്കു കൂട്ടിയാൽ എയ്തവൻ പുലിയാകാനാണ് സാധ്യത. വാകമരചില്ലകൾ വകഞ്ഞു മാറ്റി ചെന്ന ഗുരുജിയും ശിഷ്യനും കണ്ട കാഴ്ച!! ഒരുത്തൻ അവിടെ നിന്ന് അമ്പെയ്തു പഠിക്കുന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്ത്‌ ആചാര്യന്റെ ആറടി നീളമുള്ള സ്റ്റാച്യുവും. ആചാര്യന്റെ കിളികൾ വീണ്ടും ചിറകടിച്ചുയരാൻ തുടങ്ങി.

"ഉണ്ണീ"

ഏകലവ്യന്റെ പരിശീലനം വീണ്ടും interrupt ചെയ്തോണ്ട് ആചാര്യൻ അങ്ങോട്ട് രംഗപ്രവേശനം ചെയ്തു.

സൗണ്ട് കേട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഏകലവ്യൻ കണ്ടത് പ്രിയ ഗുരുവിനെ.

വിനയം കൊണ്ട് ഏകലവ്യൻ തല കുനിച്ചു.

"നീ ആരാണ്, വീടും കുടിയും എവിടെയാണ്, ഏതു പ്രമുഖ സ്ഥാപനത്തിൽ നിന്നുമാണ് നീ ഇങ്ങനെ അമ്പെയ്യാൻ പഠിച്ചത്"?

ആചാര്യൻ ചോദിച്ചു.

ഇനിയും കുനിഞ്ഞാൽ തല ടെക്ടോണിക് പ്ലേറ്റിൽ വരെ ചെന്ന് മുട്ടും എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്ന ഏകലവ്യൻ തല അല്പം ഒന്നുയർത്തി പറഞ്ഞു

"ഗുരോ, ഞാൻ ഏകലവ്യൻ. നിഷാദൻ."

"ഏതു നിഷാന്ത്?"

ചോദ്യം കേട്ട് ഏകലവ്യനും ആചാര്യനും ഒരേപോലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

മറ്റാരുമല്ല, അർജ്ജുനൻ തന്നെ. അവനല്ലാതെ ഇമ്മാതിരി ചോദ്യം ആരും ചോദിക്കില്ല എന്ന് നന്നായി അറിയാവുന്ന ആചാര്യൻ പരമാവധി സംയമനം പാലിച്ചു പറഞ്ഞു

"നിഷാന്ത് അല്ല കുട്ട്യേ, നിഷാദൻ. മീൻസ് കാട്ടാളൻ"

ഗുരുജി വീണ്ടും നിവാരണം നടത്തി.

രാജകുമാരൻ ആയിപ്പോയി. അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ തനികൊണം കണ്ടേനെ..

"ആരാണ് നിന്റെ ഗുരു?"

ആചാര്യൻ ഏകലവ്യന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.

"അങ്ങാണ് എന്റെ ഗുരു. അങ്ങയിൽ നിന്നുമാണ് ഞാൻ ഈ വിദ്യ കരസ്ഥമാക്കിയത്"

ഏകലവ്യൻ മറുപടി കൊടുത്തു.

ഇത് കേട്ട അർജ്ജുനൻ ആചാര്യന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി.

"മൊതലാളീ... (ഹരിശ്രീ അശോകൻ ജെപെഗ്).

പുട്ടിനിടയ്ക്ക് പീര എന്നതുപോലെ നാഴികയ്ക്കു നാൽപ്പതു വട്ടം 'അർജ്ജുനാ അമ്പെയ്ത്തിൽ നീ Brady Ellison ക്കാളും പുലി ആണ്' എന്നൊക്കെ തള്ളി മറിച്ചിട്ട്, ദാ ഇപ്പൊ കണ്ടില്ലേ.. അർജ്ജുനൻ ആകെ desp ആയി..

"പൊന്നർജ്ജുനാ, സത്യായിട്ടും ഞാൻ അറിഞ്ഞിട്ടും കൂടെയില്ല. ഞാൻ ഇവനെ ഈ പണി പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. വെറുതെ എന്റെ ചാരിത്ര്യത്തെ സംശയിക്കരുത്."

ആചാര്യൻ കട്ടായം പറഞ്ഞു.

"ഏകലവ്യാ, എനിക്കൊന്നും മനസിലാകുന്നില്ല. ഞാൻ എപ്പോഴാണ് നിന്നെ അമ്പെയ്യാൻ പഠിപ്പിച്ചത്?"

ഏകലവ്യന്റെ മറുപടി കേട്ട് വണ്ടറടിച്ചു നിന്ന ആചാര്യൻ ചോദിച്ചു.

ഏകലവ്യന്റെ മുഖം ക്ലോസപ്പിൽ..

സ്പൈറൽ ആകൃതിയിൽ വിൻഡോസ് മീഡിയ പ്ലെയറിലെ വിഷ്വലൈസേഷൻസ് പോലെ എന്തോ മിന്നി തെളിഞ്ഞു. Yes, FlashBack..

ഇനിയാണ് കഥ സീരിയസ് ആകുന്നത്.. ഏകലവ്യന്റെ ഫ്ലാഷ്ബാക്ക് കേട്ട് ഞെട്ടി നിന്നു പോയി ആചാര്യൻ. യെവൻ പുലിയാണ്. നേരിൽ വിദ്യ അഭ്യസിക്കാതെ ഇത്രയും പഠിച്ചില്ലേ.

പക്ഷെ, ആചാര്യന്റെ മനസ്സിൽ തന്റെ മിടുക്കനായ ശിഷ്യനോടുള്ള വാത്സല്യം ആയിരുന്നില്ല തോന്നിയത്, മറിച്ചു അർജ്ജുനനെക്കാൾ കൂടുതൽ കഴിവ് വെറുമൊരു നിഷാദപുത്രന്‌ ഉണ്ടായാൽ അർജ്ജുനൻ കോംപ്ലക്സ് അടിച്ചിരിക്കും എന്ന വിചാരം ആയിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും ചെയ്തേ പറ്റൂ. അധികം വൈകാതെ തന്നെ ആചാര്യന്റെ കാഞ്ഞ ബുദ്ധിയിൽ ഐഡിയ മിന്നി തെളിഞ്ഞു.

"ഏകലവ്യാ, നീ സമർത്ഥൻ തന്നെ. പക്ഷെ നിന്റെ വിദ്യ പൂർണ്ണം ആകണം എങ്കിൽ ഇനിയുമൊരു കടമ്പ കൂടെ ബാക്കിയുണ്ട്"

"എന്താണ് ഗുരോ?"

ഗുരു ചോദിച്ചാൽ സ്വന്തം പ്രാണൻ വരെ നൽകാൻ തയാറായി നിന്ന ആ നിഷ്കളങ്കനായ കാട്ടാള ബാലൻ ചോദിച്ചു.

പിന്നെ നടന്നത് നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും അറിയാം. പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാത്ത ഒരു വിദ്യയ്ക്ക് ഒരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ ദ്രോണാചാര്യൻ ഏകലവ്യനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത് അവന്റെ പെരും വിരൽ ആയിരുന്നു.. ഒരു കത്തി എടുത്ത് അപ്പോൾ തന്നെ തന്റെ വലതു കയ്യുടെ തള്ളവിരൽ അറുത്തു ഗുരുദക്ഷിണ ആയികൊടുത്ത ഏകലവ്യൻ ലോകമെമ്പാടും ഉള്ള ഉത്തമശിഷ്യന്മാരുടെ മാതൃകാപുരുഷോത്തമനായി വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു, ഗുരുഭക്തിയുടെ പ്രതീകവുമായി.

പറഞ്ഞു വരുന്നത് എന്തെന്നാൽ, നമ്മുടെ ഗുരുഭക്തി എന്നത് വളരെ over-hyped ആയ ഒന്നാണ്. ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും ഗുരുക്കന്മാരെ കണ്ടാൽ ചാടി കയറി ബഹുമാനിച്ചു കളയും. ഇതിനും വേണ്ടി ബഹുമാനം നമ്മുടെ അദ്ധ്യാപകർ അർഹിക്കുന്നുണ്ടോ?

അറിവ് നേടുവാൻ പല വഴികളുണ്ട്. വിദ്യാലയങ്ങൾ, ചുറ്റുപാടുകൾ, വ്യക്തികൾ, ഇന്റർനെറ്റ്, പുസ്തകങ്ങൾ, യൂട്യൂബ് വീഡിയോസ്, നിരീക്ഷണം, യാത്ര തുടങ്ങി നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങൾ പോലും ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ പലതും പഠിപ്പിക്കും.

പക്ഷെ നമ്മളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ടീച്ചർമാരോ പ്രൊഫസർമാരോ മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ അദ്ധ്യാപകർ. കൂടുതൽ ബഹുമാനം അർഹിക്കുന്നവരും അവർ തന്നെയാണെന്നാണ് നമ്മുടെ ധാരണ. മാതാപിതാ 'ഗുരു' ദൈവം എന്നൊരു സങ്കൽപം വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ തന്നെ നമ്മളിൽ അടിച്ചേല്പിക്കപെടുന്നു. "ഗുരുവും ദൈവവും ഒരുമിച്ചു മുൻപിൽ വന്നാൽ ഞാൻ ആദ്യം എന്റെ ഗുരുവിനെയാകും തൊഴുക, കാരണം ദൈവത്തിലേക്കുള്ള വഴി എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു തന്നത് എന്റെ ഗുരുനാഥൻ ആണ്" എന്ന് ഏതോ ഒരു മഹദ്‌വ്യക്തി പറഞ്ഞത് നമ്മളെ പഠിപ്പിച്ചത് നമ്മുടെ ടീച്ചർമാർ തന്നെയാണ്. എന്തൊക്കെ നേടിയാലും ഗുരുശാപം മേടിച്ചാൽ ഗുണം പിടിക്കില്ല എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന കഥകളാണ് നമ്മുടെ പുരാണകഥകളിൽ അധികവും. നമ്മുടെ ചിന്തകൾ അങ്ങനെ wired ആണ്.

Academic Education ന്റെ മികവിനെ കുറച്ചു കാട്ടിയതല്ല, വിദ്യാലയങ്ങളിൽ നിന്നും നാം സായത്തമാക്കുന്ന അറിവുകൾ മറ്റു സോഴ്സുകളെക്കാൾ ആധികാരികവും structured ഉം ആണെന്നതിൽ സംശയമില്ല. വിഷയം, അനാവശ്യമായി നാം കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഗുരുഭക്തിയാണ്.

ബഹുമാനം എന്നത് അത് അർഹിക്കുന്നവർക്ക് നാം കൊടുക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. അതിൽ അദ്ധ്യാപകർ മാത്രമല്ല, മാതാപിതാക്കളും സഹോദരങ്ങളും, സുഹൃത്തുക്കളും, കൊച്ചുകുട്ടികളും, നാം നിത്യേന കാണുന്ന വ്യക്തികളും അങ്ങനെ എല്ലാവരും പെടും. ഒരു മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനിയുടെ CEOയും ആ കമ്പനിയിലെ ക്ലീനിങ് സ്റ്റാഫും ഒരേപോലെ തന്നെ ബഹുമാനത്തിനു അർഹരാണ്. അതായത് പെരുമാറ്റവും പ്രവൃത്തികളും കൊണ്ട് ആർജ്ജിച്ചെടുക്കേണ്ട ഒന്നാണ് ബഹുമാനം. സ്കൂളിൽ മണിയടിക്കുന്ന പ്യൂൺ ചേട്ടനും, ഉപ്പുമാവ് ഉണ്ടാക്കുന്ന ചേച്ചിയും കെമിസ്ട്രി പഠിപ്പിക്കുന്ന മാഷും, സ്കൂൾ ബസ് ഓടിക്കുന്ന ഡ്രൈവർ ഏട്ടനും ഒരേപോലെ തന്നെ ബഹുമാനം അർഹിക്കുന്നവരാണ്. അവരുടെ പൊസിഷൻ അല്ല, സ്വന്തം ജോലി എത്ര നന്നായി ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് അവിടെ അവർക്കു ലഭിക്കുന്ന ബഹുമാനത്തിന്റെ ആധാരം. അല്ലാതെ ടീച്ചറെ കാണുമ്പോൾ വളയുകയും പ്യൂൺ ചേട്ടനെ കാണുമ്പോൾ വിളയുകയും ചെയേണ്ടതില്ല.

ഏകലവ്യന്റെ കഥയിലേക്ക് വരാം. പെരുവിരൽ ഗുരുദക്ഷിണയായി ചോദിച്ച ദ്രോണാചാര്യരോട് "പോയി പണി നോക്ക് മാഷേ" എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷെ ചരിത്രം ഏകലവ്യന്റെതായി മാറിയേനെ. അതിനു പകരം വെറുതെ ഓവർ ഗുരുഭക്തിയും വിനയവും കാണിച്ചു മറ്റു വിദ്യാർത്ഥികളെ കൂടി അനാവശ്യമായ കീഴ്‌വഴക്കങ്ങളിലേക്ക് ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ തള്ളിവിട്ട ഏകലവ്യൻ തന്നെയാണ് ഇവിടെ തെറ്റുകാരൻ. അത് ഇനി ദ്രോണാചാര്യർ നേരിട്ട് പഠിപ്പിച്ചാലും ശരി ഇല്ലെങ്കിലും ശരി, ഇജ്ജാതി ഗുരുദക്ഷിണ ഒന്നും എനിക്ക് തരാൻ കഴിയില്ല എന്ന് നട്ടെല്ല് നിവർത്തി തന്നെ പറയുവാൻ ഏകലവ്യന് കഴിയണമായിരുന്നു.

ഓർക്കുക..

അദ്ധ്യാപകരുടെ വിശാല മനസ്സുകൊണ്ട് നമുക്ക് തരുന്ന ഔദാര്യം ഒന്നുമല്ല വിദ്യാഭാസം. അദ്ധ്യാപനം അവരുടെ ഉപജീവനമാർഗ്ഗം കൂടെയാണ്. ശമ്പളം വാങ്ങി ചെയുന്ന ഏതൊരു ജോലിയും പോലെ തന്നെയേ ഉള്ളൂ ഇതും. വില കുറച്ചു കാണുകയല്ല, ആവശ്യമില്ലാതെ വില കൂട്ടി കാണാതിരിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ്.