Jen la rakonto...ne legu se vi ne volas, mi nur volis skribi ĝin.
Jen la afero pri mia koramikino, mia amiko kaj mi.
Antaŭ 14 jaroj, dum mezlernejo, mia amikara grupo kalkulatis je 5 homoj, kun mi ene. Pasadis la tempo kaj tiu lerneja rilato neniam frakasis, neniam disiĝis.
Antaŭ 8 jaroj, Johnny, unu el tiuj amikoj, iris for al milita servo kaj poste al milita lernejo. Tri jaroj poste li revenis.
Antaŭ 7 jaroj mi enamiĝis de mia nuna koramikino. Ni nun loĝas kune kaj ekplanadas nian nupton, kun la helpo de niaj aliaj amikoj.
La tempo estas longa. Kaj ĉio estis bela. Sed antaŭ du monatoj mi rimarkis en li alispecan intereson, krom la kutiman amikecan rigardon, li ekhavis aman intereson. Mi tion rekte demandis lin kaj ŝin. Ambaŭ neis. Li pro tio ke “tiajn agojn oni ne faras al amiko”. Ŝi pro sia vera amo al mi.
Mi suferis pro ĵaluzo dum kelkaj semajnoj. Ĝis kiam mi pensis ke aŭ ĉio estus tiel bone aŭ li irus for. Mi kalmiĝis tute. Mi pretadis por perdi lin aŭ ŝin, en la malplejbona okazo. Kaj pasintsemajne ĉio ŝanĝiĝis. Ĉio.
Sabate mia koramikino estis operaciita kaj bezonis ripozon. Ŝi loĝiris ĉe la gepatroj. Dimanĉe kiam mi alvenis ĉe ŝi, tie estis Johnny. Nenio strange, do li laboras tre proksime al ŝia gepatra domo, kaj ĉar ili developis tre fortan rilaton dum la lastaj du jaroj, estus normale ke la plej bona amiko irus viziti sian plej bonan amikinon.
Lunde kaj marde mi kvazaŭ loĝis ĉe la gepatroj, do mi prizorgis mian fianĉinon. Kaj eventuale, vespere, Johnny aperis ĉe la pordo. Mi neniam suspektis lin, kaj ni kune akompanis ŝin ĉe la lito, ĝis kiam mi devis iri kaj lasi ilin solaj. Sed nenio aperis tra mia kapo.
Merkrede estis ŝia naskiĝdatreveno kaj mi organizis al ŝi etan amikplenan renkontiĝon ĉe la gepatroj. Kaj kiam mi alvenis, tie jam estis li kaj ŝi sidantaj sur la sofo. Mi salutis ilin kaj do, tiam mi rimarkis strangan etosŝanĝon. Mi ne prizorgis.
La festeto estis sukcesa kaj deko da amikoj venis. Johnny veturis min hejmen per sia aŭto, kaj li ludis muzikon de sia poŝtelefono. Mi ne ŝatis la tiaman kanzonon, do mi prenis la telefonon kaj ekserĉis alian kanzonon. Aperis mesaĝeto de mia fianĉino “pardonu min…” mi ne zorgis….pri kio ili parolis ne estis afero mia.
Alveninte hejmen li ŝajnis stranga, sed mi rilatis ĝin al dormemo.
Ĵaŭde, la sekvan tagon, ŝi telefonis min diranta “ni devas paroli”. Tio estas ĉiam zorgiga en la kapo de ĉiuj homoj. Mi tre nervoziĝis kaj ne povis labori tre bone. Alveninte ĉe ŝi, ŝi ploretis, kaj certe ŝi plorintis. Mi demandis kio okazas kaj ŝi diris “via ĵaluzo ne estis senfunda, mi ne plu povas esti amikino de Johnny” kaj diris al mi ke li diris al ŝi ke li amas ŝin kaj ke en tiu punkto nenio plu gravas ol esti kun ŝi, ol kisi ŝin kaj fari ŝin feliĉa. Kio diable? Mia amiko?? Kun mia fianĉino???
Fine ŝi diris ke ili neniam faris ion stultan, ke ŝi amas min kaj preferas perdi sian amikecon kun li multe pli ol min. Sed tio estus tre malfeliĉa afero, ĉar ili tre bone rilatis kiel amikoj. Mi vidis kiel li kaj ŝi havis fortan ligon per siaj ŝatoj kaj humuroj. Mi ĝojis ĉar li ankaŭ estis mia plej bona amiko, kaj nun li estis ankaŭ ŝia!
Post ŝi rompis lian koron, mi tuj telefonvokis lin kaj demandis kiel li fartis. Li diris ke li ne volus senti tion por ŝi, sed li ne povis kontroli tion. Ke li amas ŝin, kaj ke li esperas ke ni estos tre feliĉaj kune. Mi ridetis ĉar mi konis malmulton kaj esperis ke mia amiko solvus siajn mensproblemojn por reveni kiel la plej bona amiko de ĉiam.
Sekvatage mi legis la leterojn. Ŝi ilin oferis al mi por koni certe kion li sentis por ŝi. Tiam min perdis la amiko. Leginte la leterojn mi estis furioza besto kun sanga soifo. Li, mia frato, mia plej malnova amiko, diris al ŝi ke ŝi lasu min por fuĝi kun li, ke li estas pli bona viro ol mi, ke ili kune estus pli feliĉaj ol ni estas nun, ke tio kaj tio alia, ke multaj aferoj pli bonas de li, ke lia aŭto, ke liaj videoludoj, ke lia mono…kio diable okazas al li? Kiam li iĝis tiom konfuzi amon ĉe amikeco? Kiam li komencis vidi min kiel subulo?? Kiam…?
Mi do, estante la furiozulo tiama, sendis al li mesaĝon “haltu vundi vin, haltu ĉagreni ŝin, haltu fari min furioza, vi, perfidulo.”
Perfidulo. Mi fidis lin. Li perfidis min. Li rompis la regulojn de la amikoj. Li decidis iri antaŭen per siaj sentoj. Li decidis kompari sin kun sia amiko. Li decidis daŭri la fiagadon kaj insultis min. Li perdis mian respekton. Li perdis min kiel amikon kaj apogon. Mi perdis nenion, ĉar almenaŭ mi amikon ne havis en li.
perfido: treason (or: by trust)
stormborns
areudirty
izzy806
