#zomerdroom

Het is een heel verhaal. Maar lang nog niet het hele verhaal, dat Sigrid Hamelink vertelt in “haar” Batavushuisje onder de rook van Wolvega nabij Nijeholtwolde. Ze laat nog open einden en beantwoord niet alle vragen. Zo ontstaat er het gevoel dat de geschiedenis niet is afgerond. Gelukkig maar, want in positieve zin blijft daardoor haar kunst je bezig houden. Meer dan bezig houden zelfs, het zet je aan het denken. Denken over de zin van alles, zoals de beelden schijnbaar ook doen. Ze keren in zichzelf en hebben geen contact met de omgeving. Met gesloten ogen of zelfs zonder enige blik turen ze in het eigen ik. Alleen de mimiek, de houding van het lijf, spreekt boekdelen. In die hoofdstukken ligt het verhaal. In ieder object is dat afgerond. Er is een begin, daar zijn gebeurtenissen die leiden tot een hoogtepunt en een afloop kennen, waarna het einde volgt. Maar Hamelink zet geen punt, hoewel ze er wel één maakt.

Krum proaters

Vooral in de meervoudige beelden is die levenslijn van de vertelling te doorgronden. Maar als kijker moet je er wel om zoeken, de woorden laten zich niet eenvoudig lezen. De taal die Hamelink spreekt is niet even gangbaar en heeft in sommige werkstukken de tongval van een dialect. Nijeholtwolde ligt beneden de taalgrens van Fryslân, zuidwaarts over de rivier de Tjonger spreekt men Stellingwarfs. Voor Friezen zijn het krum proaters. Maar deze streektaal spreekt Sigrid niet in haar werk, met haar beelden praat ze het verhaal niet krom. Rechttoe rechtaan weet ze de ogen naar het werk te trekken en de aandacht vast te houden. Stevig vast te houden. Want het werk hypnotiseert, het lijkt van een andere wereld. Dat komt omdat het heel normale gevoelens aanboort, die we allang vergeten waren dat we die hadden. Dat oprakelen en aanwakkeren, het ons een spiegel voorhouden biologeert.

Ruimte is restvorm

De door deze kunstenaar gevulde ruimte van het Batavushuisje houdt de bezoekers in de ban, nu en tot het werk een andere plek van vertoeven kiest. Want het werk besluit waar het neerstrijkt en in welke omgeving het best tot recht komt. Onbewust volgt de maakster deze ingeving. Eigenlijk gaat het werk een eigen leven leiden zodra het uit verbeelding en in beeld gevormd is. Onder de handen en door de gereedschappen wordt het een zelfstandige beeltenis, dat zich op een of andere manier verhoudt met de omgeving. De vorm is hoofdzaak, de ruimte is restvorm. De positie bepaalt de situatie waarin de vorm zich het best op de plaats weet, de wijdte of juist de krapte van de sfeer.

Zich een eend bedenkend

Hamelink schept in dit voorjaar een eigen beleefwereld. Ze kijkt terug in de wintertijd en leeft vooruit in een zomerdroom. Daar tussenin verblijft de bezieling. Ongeklede lijven gesneden uit hout – slechts bedekt met een dunne huid verf: de naakte waarheid in vormgeving en beleving. Zich een eend bedenkend of een kleine planeet opblazend. Toeschouwers staan op een rijtje te turen naar een ongezien schouwspel, als het groepsgevoel in het kuddegedrag. De wintertijd heeft Sigrid daadwerkelijk verbeeldt in een kale hibiscusboom waarin keramische vormen kil figureren. De zomerdroom is dan te vinden in een verduisterde ruimte, waarbij de bezoeker in de warmte van een knetterende potkachel mee kan suffen met een rustgevend klankbeeld. En mijmert op een dynamisch stilstaande diapresentatie over de wilde tuin naast het huisje dat zich tussen flinters en takjes keramiek een weg vindt. Het aluminium figuur in grijs t-shirt op zwarte aarde laat zich de gedachte afdwalen. Onder de beleving ontdek je een blauw figuur dat hooghartig de wacht houdt.

Meditatieve beelden

Buiten in de speels rommelige tuin kan de bezoeker zich figuurlijk warmen aan de uitingen van de kunstenaar. Alles in deze buitenruimte lijkt tot kunst te zijn geworden. De blauwe eieren in het gras, het rode beeld in een ontvangende houding en het zwarte evenbeeld dat iedere regendruppel wegslikt door de geopende mond. Je kunt er dolen tussen de takken en verdwalen in de gedachte. Witte lijfjes slingeren als langs een Jacobsladder naar omhoog de boom in. Schommelaars doen hun kunststukje in de bomen.

De meditatieve beelden van Sigrid Hamelink geven hun ware aard pas prijs in een hoger contact, een verdiept samenzijn. Wordt deze relatie niet gelegd dan trekken de beelden zich helemaal in zichzelf terug en blijft het verhaal ongelezen. Het is een heel verhaal het werk te omschrijven, terwijl het eigenlijk weinig woorden nodig heeft en voor zichzelf kan spreken.