Społeczeństwo często robi z osób niepełnosprawnych i ich najbliższych "cierpiętników", którzy najlepiej aby siedzieli w swoich czterech ścianach.

Nasz widok, naszych dzieci zaburza często ich wizerunek idealnego świata, który teraz się promuje. Człowiek ma być piękny, zdrowy, bogaty. Człowiek ma być po prostu idealny. Niestety życie jest przewrotne i każdego może spotkać nasz los. Każdy może doświadczyć choroby, niepełnosprawności, bólu, łez, samotności.

Nie zamykajmy więc tych najsłabszych w ich domach, pomóżmy im wyjść. Akceptujmy ich takich jakimi są. To ludzie tacy jak my tylko mieli mniej szczęścia i doświadczają chorób.

Każdy z nas chce żyć, chce być, chce doświadczyć szczęścia, przyjaźni, miłości. ❤️ Pozwólmy na to.

Nie bójmy się niepełnosprawności. Tym się nie zarazisz 😉. Miły gest nie boli 😁.

Tyle się mówi teraz o akceptacji drugiego człowieka, o tolerancji. Zacznij więc od swojego niepełnosprawnego sąsiada, od kolegi w klasie swojego dziecka i jego rodziców. Traktuj go jak każdego.  A jeśli jego niepełnosprawność uniemożliwia mu jakieś działania to w miarę swoich możliwości pomóż mu.

Ona i on, młodzi, pełni radości, szczęśliwi. Snują plany na przyszłość. Oboje skończyli wybrane przez siebie szkoły. Pracują może jeszcze nie w wymarzonej pracy ale za parę lat na pewno taką zdobędą. Planują jaki będzie ich dom. Pobrali się lub mają się pobrać. Planują na pewno mieć dzieci. Oczywiście będą one najpiękniejsze na świecie, bardzo mądre i bystre, cudowne i wspaniałe. Po prostu ich mały cud. Już wybierają imiona, kilka dla dziewczynki i kilka dla chłopca. Myślą jakie przedszkole mu wybrać, może to językowe? A potem trudny wybór szkół. Wszystko w marzeniach jest takie idealne. Świat jest taki piękny. W końcu urodziło się ono. I …  świat rzuca ich na kolana. Czas się zatrzymał. Ich własne, wymarzone dziecko jest chore. Czasem diagnoza przychodzi po miesiącach albo latach. 

Najpierw brzmi to tak irracjonalnie. Wstając co rano myślą, że ich życie to tylko sen, zły sen. Mają nadzieję, że w końcu obudzą się. Po jakimś czasie dociera do nich, że ich dziecko jest niepełnosprawne.  To nic, dadzą radę, wyciągną je z tego. Postarają się, poświęcą, zrobią wszystko by wyzdrowiało. Zaczyna się bieganina od jednego specjalisty do drugiego, czasem odwiedzają znachora. Czytają, szukają całe dnie.  Po latach rozumieją, że niestety nie da się. Można tylko poprawić jakość życia i próbować dać dziecku szczęście.

Przychodzą kłótnie, awantury. On coraz częściej wychodzi. Ci silniejsi zostają, ci słabi w końcu odchodzą. Tym silnym tatom, którzy biorą na barki odpowiedzialność za swoją rodzinę niezależnie od tego co przyniesie los należy się wielki szacunek. Matki też czasem odchodzą. Najczęściej jednak ona zostaje sama. Nikt dokładnych badań nie robił ale podobno 8 na 10 matek niepełnosprawnych dzieci zostaje opuszczonych przez ich ojców.  

Matkę chorych dzieci ludzie najczęściej widzą jako super silną kobietę. To prawda jest ona bardzo silna. Ale nawet ta siła sterowana miłością do swojego dziecka potrzebuje doładowania.

Wiele osób pewnie uważa, że daje sobie ona radę sama, że nie potrzebuje nikogo. Być może ta siła czasem tak onieśmiela innych lub tworzy błędne wrażenie o jej wręcz „nadludzkich” mocach, że nie chcą jej ludzie widzieć czy słyszeć. Wielu myśli, że jest niezniszczalna, że nie potrzeba jej pomocy, leczenia, odpoczynku.

Nie pyta się jej czy jest zmęczona, czy coś jej nie dolega. Ma jak opoka trwać i nigdy się nie poddawać. Często świat nie chce jej po prostu zauważać, mimo że silna to jest niewidzialna.

A ona jak każdy czuje, cierpi i upada. Często co dzień towarzyszy jej lęk i strach. Nie jest robotem, jest człowiekiem z krwi i kości.  Potrzebuje zrozumienia, ciepła, przyjaźni, miłości. Po prostu potrzebuje drugiego człowieka. Być może  wydaje się ona zimna lub oschła, bo życie bardziej ją doświadczyło, bo świat przychylny dla niej nie jest i nauczyła się chować w swoja skorupę. Ale niech to nikogo nie myli. Pod tą skorupą jest człowiek, tylko człowiek, który ma takie same potrzeby jak każdy z nas. Potrafi się śmiać, tańczyć, kochać. Lubi dobry film, dobre jedzenie, kolorowy lakier na paznokciach i ładną  sukienkę.

Matkę chorych dzieci ludzie najczęściej widzą jako super silną kobietę. To prawda jest ona bardzo silna. Ale nawet ta siła sterowana miłością do swojego dziecka potrzebuje doładowania.

Wiele osób pewnie uważa, że daje sobie ona radę sama, że nie potrzebuje nikogo. Być może ta siła czasem tak onieśmiela innych lub tworzy błędne wrażenie o jej wręcz „nadludzkich” mocach, że nie chcą jej ludzie widzieć czy słyszeć. Wielu myśli, że jest niezniszczalna, że nie potrzeba jej pomocy, leczenia, odpoczynku.

Nie pyta się jej czy jest zmęczona, czy coś jej nie dolega. Ma jak opoka trwać i nigdy się nie poddawać. Często świat nie chce jej po prostu zauważać, mimo że silna to jest niewidzialna.

A ona jak każdy czuje, cierpi i upada. Często co dzień towarzyszy jej lęk i strach. Nie jest robotem, jest człowiekiem z krwi i kości.  Potrzebuje zrozumienia, ciepła, przyjaźni, miłości. Po prostu potrzebuje drugiego człowieka. Być może  wydaje się ona zimna lub oschła, bo życie bardziej ją doświadczyło, bo świat przychylny dla niej nie jest i nauczyła się chować w swoja skorupę. Ale niech to nikogo nie myli. Pod tą skorupą jest człowiek, tylko człowiek, który ma takie same potrzeby jak każdy z nas. Potrafi się śmiać, tańczyć, kochać. Lubi dobry film, dobre jedzenie, kolorowy lakier na paznokciach i ładną  sukienkę.