#xaniro

Прывітанне, мой дарагі чытач.

Вітаю цябе ў часопісе "Запіскі вандроўніка ".

Я запрашаю цябе ў новае падарожжа да каньёна Гювер.

Падарожжа выхаднога дню

Люты

Калі хочацца выехаць, падыхаць свежым паветрам, адразу ж шукаеш на мапе прыгожае, ціхае месца.

Каб і вочы адпачнуць змаглі, і душа.

Вось неяк так мы і адправіліся ў Гювер каньён.

У пошуках вадаспада, якога няма

Мы крыху заблукалі, калі з’ехалі з галоўнай дарогі. Заехалі аж у нейкі фермерскі куток. Прытуліўся ён сярод сялянскай сцежкі. Цішыня толькі птушкі ціўкаюць. Там ужо сапраўдная зялёная траўка вырасла. Прыгажосць. Зусім вясна. Пастух падганяў стада коз, а другі  чалавеча складваў дровы.

На ангельскай яны не размаўлялі,  але дапамагчы змаглі. Вялікая мова - жэсцікулятыўная.

Мы хацелі  былі знайсці вадаспады. Заехалі ў лес, а там дарога "трасуха" і анічога навокал.  Лес, каменне, толькі дзе-нідзе на ўзгорку кветкі тырчаць. Мы прыслухаліся і пайшлі на гул.

Па невялічкаму разлому ў пародзе бегла бірузовая рэчка. Паабапал яе раскінуліся пралескі ды каменныя выступы, быццам пляцовачкі для пікніку ці трэніровак.  Мы падняліся па напрамку вытоку і знайшлі толькі маленечкі парог... Вадаспадам яго не назавеш.  Крыху засумавалася, але нас чакаў каньён.

Вось мы і паспяшаліся.

Марс

Гювер - вельмі прыгожае месца. На адным ягоным баку зусім забаронены ход машын. /Але мы на байку/. Таму людзі там проста ходзяць і насалоджваюцца відамі ды жыццём.

Што мне падабаецца ў турках - гэта іхнія звычаі ў нядзелю быць з сям'ёй на прыродзе. Памечу, усёй сям'ёй, з дзядулямі і бабулямі, з дзіцямі, нават немаўлятамі, амаль што ўсім кланам. Яны гуляюць у гульні, гатуюць страву і зусім ня п’юць гарэлку. Мо толькі моладзь і то. Гэта цудоўна!

Мы даехалі да каньёна. Там усталяваны спецыяльныя пляцоўкі, каб падзівіцца ўніз ды зрабіць дужа прыгожыя фатакартачкі.

Нашым прыпынкам стала зусім бязлюднае месца амаль што ў канцы маршрута.

Пад нагамі была чырвоная высахлая глеба.

Мне здавалася, што я на Марсе. Але Марсе з раслінамі. Хоць і дзіўнымі.  Некалькі дрэваў паказвалі  галінкамі сімвалічныя жэсты,  размаўляючы са мной. Крыху далей у глыбіню гушчару раслі кветкі, якія змаглі прабіцца скрозь каменні і такі грунт.

Таксама, на галінках, у павуцінні, прытуліліся вельмі дзіўныя чарвячкі.

Думаю, гэта мятлікі робяць свае кукалкі.

Ну, а каньён. Няма словаў.  Ён бег наперад і хаваўся далёка ў гарах. І не баяна было ягонага канцу.  Бірузовая рэчка стала меньш адметнай, змяняючы сваё адценне на карычневы. Яна білася аб парогі, даючы непаўторны гук імкнення. Усё побач выглядае вельмі велічна.

Для мяне, калі сонейка заходзіць, мір быццам прыпыняецца. Ёсць нейкае адчуванне пакоя, прыпынку.

Гледзячы на гэты магічны рух, можна заўважыць, як хутка паварочваецца наша планета. Як хутка хаваецца сонейка.

І ў гэтым касмічным палёце існуем і мы з вамі.

І калі на некалькі імгненняў адкінуць думкі і прыпыніцца, можна напоўніць сваю душу жыццём.

Усім мір🤙🏻

З любоўю ў сэрцы (с) Аксана Машара

Декабрь

Прекрасный декабрьский день стал отличным поводом для нового путешествия.

Долго не думая, мы прыгнули в машину и погнали вверх по серпантину.

Высоко- высоко в горах

Я уже писала о том, что Горы стали для меня открытием. Особым местом, где живет мое сердце. Это не просто описать словами.

Там целый мир...

Там горные козлы бродят цепочкой друг за другом . Солнце играет с тобой в прятки, то поднимаясь, то снова уходя за вершины.

Воздух такой морозный. Природа переодевается.

Там и покосившиеся дома стоят на горных отвесах, и оранжевые собаки худощавые и грустные бродят среди малахитовых елок. Мраморные скалы, словно пирамиды ещё времён живого Хеопса, отражающие солнце.

Квадратные сосны сплюснуты силой ветра.

Мы долго поднимались по серпантину, пока перед глазами не возникли снежные пики.

Издалека

В прошлом году мне прилетел подарочек на НГ и ДР: обучение горнолыжному катанию.

Т.к. тренер у меня был лучшим

/Gashanich/Гоша Ефимов/,

а я невероятна талантлива и скромна, короче говоря, я быстро начала кататься. И влюбилась ... в лыжи. Влюбилась в снег на наших белорусских вершинах. В адреналин, который крепко держит. Ягер. Бутеры. В этот особый вид активного отдыха.

И только в каком-то смутном представлении, в своих мечтах, я представляла, как же меня будет плющить на настоящих снежных склонах.

Теперь понимаете, к чему я веду...

Дримс Камс тру

Когда асфальтированная дорога закончилась, началась грязевая колея. Мы дрифтанули маленько. Искупали белый ситроен в краснозем. И добрались таки до пункта назначения.

А там...

Там невероятные виды. Словно ты уже не на земле. Словно это фантастический фильм о приключениях в другом измерении.

Холмы, словно искусственно сконструированы. Здесь и вулканическая порода, и краснозем. Трава буро- зелёного цвета. И снег, снег лежащий на вершинах гор.

Нарния

Внутри горной цепи укрылась маленькая деревушка. Эти милые домики, вероятно местные дачи. Мне ярко представляется, как круто прийти туда после катания. Отдохнуть на диванчике, согреваясь у печки.

Эти небольшие дома из красного кирпича и бордовой или терракотовой кровли круто вписываются в пейзаж : каменистую почву с редкой, странной растительностью - на вид как мох, а на ощупь как кактус. С изумрудными пихтами и елями, туйками и кедрами.

Горы добавляют в палитру бледную охру, а камни на земле орашают серостью.

И конечно, это место величаво украшает снежный плед на вершинах.

Планета Земля

Мы любовались видами. Вдыхали горный воздух.

В такие минуты так приятно осознавать величие и разнообразие нашей планеты.

Понимать, что прекрасное прямо у тебя под носом. Только руку протянуть.

И как же сильно мне захотелось прокатиться с этих снежных склонов.

/Сакликент - это ведь горнолыжный курорт с невероятно лояльными ценами. Но об этом, уже в другой колонке. Посвященной непосредственно горнолыжному курорту и катанию/

Дорога домой

День быстро менялся местами с сумерками.

Мы отправились в сторону дома.

Заблудиться возможно где угодно.

Не тот поворот и оп, мы уже едем по другой дороге.

Одна, быть может я ещё дольше кружила бы на местности. Но к счастью, я была не одна.

Путь был найден.

Мы заехали на заправку, помыли ситро.

Дорога в Анталию проходила по другому маршруту, где нас встретил огромный монумент Ататюрка, высеченный из горной породы и увенчанный водопадами, огромными водопадами. Вот это въезд так въезд в город.

Красота.

Пс.

Турция прекрасна. Будете здесь, пишите. Я с радостью встречусь, поболтаем. А потом я напишу новую колонку о нашем путешествии.

Всем мир 🤙🏻

С любовью в сердце, Окс

Май

Anadolu park

С момента последнего путешествия как и  колонки прошло очень много времени.

Мир окончательно сошёл с ума.

А мы продолжаем жить и путешествовать.

Уже май.

Гоняя в Анталию, я совершенно случайно заметила один парк. А сегодня утром, решила туда съездить.

Анадолу парк занимает небольшую, но очень клёвую территорию. Он располагается на возвышенности в сосново-кедровом бору.

Я обожаю лес. Там все по-другому: свежий хвойный запах, могучие деревья, растения всякие.

Так вот, парк разделён на две части, одна для пейнтбола, а вторая - настоящий верёвочный городок.

Из окна автобуса, он казался мелким и совершенно детским. Но! Когда я приехала туда, посмотрела наверх, скажу честно, я собирала всю свою храбрость  минут 5. Я не шучу.

Деревья огромные. На них по всему периметру растянуты канаты и самые различные препятствия, пути, движущиеся кострукции.

А еще сегодня было много детворы, подростков, но они тусовались внизу. У них там было что-то вроде спортландии. Очень здорово.

Когда я набралась мужества и подошла к работнику парка, дескать, с какого древа мне начать... мне сообщили, что наверх нельзя, там очень опасно. Вот так. Я взгрустнула немного. А потом, не без подсказки очень любимого мне человека, было принято решение - нужно идти в Перге - античный городок, что совсем рядом.

Открыла гугл карты и отправилась в путь.

Выйдя из парка ко мне пришёл страх. Страх собак. Не секрет,что в Турции любят животных и огромные собаки гуляют тут и там. Иногда они добрые, а они и котёнка порвать могут. Тут  мне на ум пришла пословица, как всегда, собственно: "Волков бояться , в лес не ходить". И я спросила себя, так как же я пойду в большой поход, если в маленьком боюсь встретить собаку. Взяла штатив в руку и пошла.

Аксу. Дорога

Я шла по дорожке, спрятанной от большого мира.  Здесь и дворики, усеянные цветами, и аутентичные домики, хозяйство.  Очень живописно.

И вот, когда я присела на скамейку передохнуть,  вдруг поняла. Я же в походе. Пусть маленьком,  но в походе. И так мне стало от этого хорошо.  Не передать словами .

Ещё вокруг все такое красивое, цветущее.  Весна в Турции- невероятно милая,  нежная пора года. Очень советую.

Аксу -небольшой городок. На моем пути  мне встретились школы,  университет, больничка и парк.

Не повернешь, не узнаешь

А за поворотом меня ждала совершенно другая картина. Огромное жёлтое  поле.  Жыта /бел.мова/. Какая же красота. Уже созревшее здесь азимое во всю колосится на ветру. И только горы на заднем плане выдают местность.  Тут же повстречался мне и обрыв, и он был очень похож на Зейтинташ.  /см.в предыдущей колонке/.  И цветы... Вокруг все цветёт.

Вот так поворот.

Перге

/Античный город,  датируется 1 в.до н.э. /

Уже подходя к городу  я видела Руины.

Но не еле стоящие, а прям бодрые такие руины. Я вошла, купила билет /75лир/, прошла метров 5. Все вокруг такое красивое, камень этот многовековой,  арки...  чуть-чуть прошла вперед, а за ней огромный 15 тысячный театр.

Он сохранился великолепно. Ступени, даже лестницы. Вокруг сцены лепнина с античными сюжетами. Невероятное зрелище.  Я немного полазала по камням, потрогала все вокруг.  Впечатления потрясающие.

Я провела в театре около получаса.

Думаю, а что ещё посмотреть, не может же быть, что только театр сохранился.

Я пошла к охраннику все выяснять. Оказалось,что сходить есть куда, что там целый город, и билет новый покупать не нужно. 

Город

Сам город встречает почти разрушенной башней.

Kule tower

А потом тут же, римские ворота.  А за ними улицы, отделённые  одна от другой колоннами. Тут и бани, и хамам и еще что-то.  И все в таком потрясающем состоянии, что честно сказать, с трудом вериться, что это античность. Вот она, только руку протяни.

Мрамор к месту. Агора. Я словно в фильме побывала, на реальных локациях. 

Мурашки по коже.

Я обошла весь город, сделала кучу фотограий.

Пришло время возвращаться домой.

Эпи

В этом античном городке очень уютно, самобытно. Столько всего. Здесь и постройки, и арки, и башни. Здесь и сувенирка клевая. И людей утром мало.

Для меня стал открытием этот античный город.

Перге - ван лав.

Всем мир 🤙🏻

Чэрвень 2024

Мы планавалі гэтае падарожжа яшчэ вясной. Чыталі, калі можна паехаць да гэтага мястэчка. Калі квітнее лілія і адчынена возера.

'Шляхам кветак'

Кожнае наступнае лета адзначаецца новымі кветкамі. Сёлета была лаванда а сёння ружы, ліліі і сланечнікі.

Такі пейзаж я вам скажу. Вачэй не адарваць.

Мы выехалі а шостай раніцы, каб паспець да сонейка. Шлях трымаў 3 гадзіны ў адзін бок.

Возера вялікае. Столькі птушак, розных самых, я нават і не ведаю хто. Толькі пелікан э, такі вялікі і гарны, што я пераблытала з лебедзем, балканы, нейкія хахлатыя качкі. Прыгажосць.

Мы арандавалі човен. Паехалі па возеру. Наш капітан ведаў маршрут. Калі мы зупыніліся - падалося, што ўвесь мір зупынтўся разам з намі. Ліліі паўсюль, малькі, стракозы. У такія моманты няма часу, яго не існуе.

Неверагодныя пачуцці пакою і насалоды.

І хоць пасля падарожжа вельмі цяжка фізічна, але душа, душа адпачыла. А на моц погляд, менавіта гэтага нам усім так не хапае.

З любоўю ў сэрцы

(с) Аксана Машара

Прывітанне, мой дарагі чытач. Вітаю цябе ў часопісе 'Запіскі Вандроўніка'. Сёння я запрашаю цябе ў падарожжа на вяршыню гары Оваджык.

Люты 2024

Новы напрамак

У гэта падарожжа мы збіраліся па-лёгкаму. Не бралі зашмат ежы, нават былі без гарбаты. Так, лустачкі каўбаскі, хлеба ды памідораў.

Да нас гэты шлях ужо праходзілі і была састаўлена мапа, па якой мы ішлі. Усё абяцала быць спакойным і вясёлым. Але...

Вялікія прыгоды

Пачатак

Мы даехалі да кропкі старта хутка. Ад нашага дому да пачатку шляха каля гадзіны на байку. Сама сцежка пачалася ў маленькай вёсцы. Паабапал толькі тры дамы і ўсё.

Мы пайшлі рашуча. Перапрыгваючы невялічкую рэчку мы наблізіліся да хаты. Яна не паходзіла на дом для людзей, хутчэй на вялікі хлеў. І такіх хлявоў там было шмат.

Я вельмі баюся хадзіць праз двары, тым больш калі няма гаспадара поруч. Бо вядома, што каля сядзібы будзе сабака. Так і было.

Мы прайшлі праз двор як учулі яе. Але дзякуй богу, ці то яна спала, калі мы ішлі, ці ў іншым месцы была, я ня ведаю. На момант, калі мы мірна ішлі ўгару, сабака крычала ўнізе.

Я як заўсёды знайшла сабе кій, каб лягчэй было ісці. І, ідучы наверх, у галаве ўжо бегалі думкі пра новае падарожжа, новую калонку і невялічкія прыгоды.

Як у кіно

Да першай вяршыні, такога сабе хрыбту, мы дайшлі дзесьці за гадзіну- паўтары. Усё было добра. Ішлі па маршруце. Сцежка была лясістай, толькі інадзі трапляліся камяні. Вецер дзьмуў вельмі моцна. Але ўвесь лес апрануўся ў кветкі. Так, негледзячы на тое, што і ў турэччыне зараз зіма, павінны ліць дажджы і быць вельмі халодна. Мы ўжо сустракаем раннюю вясну. Мясцовыя пралескі то тут то там, бэзавыя і пурпуровыя. Міндаль ды персікі таксама апранулі свае прыгожыя сукенкі. А пах які... Цуд!

Так мы ішлі і ўбіралі ў сябе наваколле. А потым і зусім дайшлі да пераходу. Вось там было як у Хобіце ці Ўладары.

Натура - быццам пастановачная.

Нізінка. Паабапал горы, вялізарныя такія. Ні ветрыку, ні шуму.  Дрэвы вялікія на столькі, што аж страшна было побач. Не мала паваленых пажарам. Не мала паваленых і векам. Знайшлі мы крыніцы. Невялічкія такія прабіваліся то тут, то там.

Адмечу, што шлях гэты да такой ступені не турыстычны, што і смецця не было. Гэта вельмі радавала.

Прывал

Так па крыху мы выйшлі на вялікае поле. Яно было разрэна рэчкай, толькі вады ў ёй зусім не было. Удалечы мы пабачылі пастуха і коз. Я напужалася, бо дзе козы там і сабака. Але, супакойваў факт прысутнасці гаспадара. Мы павіталіся і вырашылі зрабіць прывал. На гадзінніку была ўжо палова 4-ай. Не вельмі добры час у тым сэнсе, што хутка будзе захад. Але, мы не паспяшаліся, бо шлях быў спакойны. Селі на вялікі камень і прыслухаліся. Птушкі гаманілі, такія крыкуны. І быў яшчэ нейкі шум. Пакуль елі не маглі зразумець, што гэта. І толькі калі скончылі свой адпачынак і адправіліся рабіць, як мая матуля казала, 'апошні рывок', толькі тады пабачылі ў канцы гэтай змяі, якая разрэзала поле - маленькі вадаспад. Вось гэта цуд. Я была ўраджана. 

Тым часам шлях вёў нас угару, пад 45-50градусаў. І тут ужо нас чакала вялікае каменне. Ды што там, вялізарныя хвоі, якіх дагэтуль я не бачыла.

Ружы

Так яшчэ хвілін 40 і мы дайшлі да вяршыні. Але гэты шлях быў адметным, бо пад нагамі ляжалі памаранчавыя пялёсткі. Што гэта было? А гэта такія шышкі. Вельмі цікавыя. На галінках тырчаць як ліхтарыкі, а на зямлі як ружы. Вось дык дзіва. Так мы і апынуліся на вяршыне.

Гэта асаблівы смак задавальнення. Гара быццам сіхла. Толькі мы і сонейка, што яшчэ трымалася на небасхіле.

Экшн муві альбо як мы вярталіся

Так як мы ішлі па маршруце, то не дужа хваляваліся за шлях назад.  Мы трымаліся мапы і проста ішлі. Было вельмі дзіўна, таму што ішлі мы менавіта па вяршыне, па хрыбту. А хрыбет гэты: як зубы востры. І не відаць было ні канцу ні краю. Тут мы задаліся пытаннем, няўжо ўвесь шлях назад ідзе па хрыбту? Немагчыма, бо гэта ж спуск. А спуск павінен весці нас у ніз.

Калі сонейка амаль што схавалася за суседнюю гару, мы вырашылі рызыкнуць - ісці ўніз уласным шляхам. Чым мы маглі б паплаціцца? А тым, што маглі б трапіць да стромкай скалы і ўсё. Гэта была б пастка.

Сілы нас пакрыху пакідалі.

Мы пачалі спуск.

Калыска кабана

Мы стараліся ісці траверсам, тобок трымаліся дыяганалі. Бо шлях быў вельмі складаны. Мы не сыходзілі з каменняў. Стромкія скалы пужалі так, што ў некаторыя моманты я не магла прыйсці да сябе. Было і смешна, бо такога не выдумаць, і страшна, бо сонейка закацілася і пачыналіся прыцемкі. Вы памятаеце, што мы не збіраліся ў доўгі шлях... Таму вады з сабой зашмат не было, а таксама быў толькі адзін ліхтарык.

Мы трымаліся тэмпу, спяшаліся злесці са скал да цемры. І вось ўпершыню за апошнія 300метраў скалалазання ўніз мы ступілі на зямлю. Я крыху абрадвалася, як пачула, як Станіслаў кажа: ' Кабан! Тут калыска кабана! Ён пабег!'

У гэтую хвіліну скажу сумленна, мне было вельмі цікава, які ён, дзік. Але потым стала крышачку страшна. Бо мо гэты дзік і збег ад нас, але можа ёсць цэлая каманда.

Каменне

Мы ўсё спускаліся, а каменне ўсё было і было. Я не магла зразумець, як так. Ішлі мы па лесу, а вяртаемся проста па скалах. Кавалачак зямлі  і той перакананы дзікамі.

А на нас пачала апускацца цемра. Яна прыходзіць ціха. Зоркі на небасхіле пачалі блішчаць прыгожа. Можна было пабачыць увесь небасхіл, нават млечны шлях.

Але ў нашым становішчы, зоркі былі нібы русалкі, што заманьваюць рыбакоў у балоты.  Нельга было заглядацца на іх. Шлях ішоў ніжэй. Падавалася, што мы пралезлі ўжо так многа. У вакенцах з'явіліся агні, брахаў сабака і мы чулі котку. Так, ня ведаю адкуль, але мы чулі котку.

Хутка змоўклі птушкі, нават сабакі. І вось тут стала не па сабе.

Цемра. Ліхтарык свеціць на метраў 5 ўніз. А там, нічога не бачна. Стромкія скалы і ўсё. Мы лезлі, я некалькі разоў падала ўніз. Кацілася па камяністай зямлі. Ногі рэзаў мясцовы дзядоўнік, мо цярноўка, ня ведаю. Памятаю толькі боль. Некалькі разоў у мяне атрымалася спусціцца па скале толькі дзякуючы Станіславу, які лавіў мяне, падстаўляў рукі і плечы. Памятаеце Высоцкага? Калі не, пачытайце, ёсць у яго верш годны пра горы.

Там мы ішлі, паўзлі. Калені зусім адказвалі. Адчай, боль. Мы весяліліся як маглі. Бо галоўнае - працягваць рухацца.

Таксама мы бачылі нейкі ліхтарык і падавалася, што ліхтарык таксама набліжаецца. Мы прыкінулі, што мясцовыя ідуць па нас.

Жулікі

Камяні ўсё не сканчаліся. Яны былі. Гэта выводзіла з сябе. Ведаеце, чаму мы абрадвалася ў гэты момант? Калі скончыліся вялізарныя хвоі. Калі пачаліся звычайныя сосны. Мы былі на ўзроўні іхных вяршынь, але гэта былі ўжо звычайныя дрэвы. А значыць - блізка зямля. Так і адбылося. Мы ўсё спускаліся па скалах і тут бачым людзей. Жанчына і два дзяценка. Адзін - зусім маленькі жулік, мо гады 3. Другі старэйшы, мо гады на 2. Яны прышлі па нас. Бо хваляваліся.

Побач мы выйшлі на лясістую сцежку і дайшлі да іхнага доміка, які праходзілі з сабакай. А сабакі там дзве. І дзве брахалі злосна, як дэманы нейкія. На лбу ў мяне быў уключаны ліхтарык, гарэў чырвоным. І я падняла галаву, а насупраць мяне мільён вачэй блішчалі. Нібы тыя ж зоркі. Гэта былі козы і гаспадарка пастуха, якога мы сустрэлі на пераходзе.

Каля вагню быў яшчэ мужчына. Мы распавялі сваю гісторыю прыгод, як маглі. Яны нам сказалі, што не ляглі б спаць, пакуль мы б да іх не выйшлі.

Вось яны - звычайныя туркі. Не разбэшчаныя турызмам. Ветлівы і добры народ. Які пойдзе на дапамогу нават з дзіцямі, якія адчыняць дзверы і накормяць. У такой Турцыі хочацца быць.

Раллі

І гэта быў бы добры фінал.

Але не. Іншы мужчына прапанаваў падкінуць нас да байка, які чакаў, ну мо з кіламетр. Адмовіцца было б не камільфо. Мы селі ў машыну. Божа, я думала можна выдыхаць аж не. Сцежка лясная - гэта не як у нас, дзве колы і траўка. Тут камяні, ямы ад ліўняў. Адзін раз машына так нахілілася, што я пачала групіравацца, каб потым вылезці, калі машына перавернецца. Я прамаўляла пра сябе, гэты мужчына тут не раз ездзіў, ўсё добра, супакойся. Але супакою не было. Зараз пішу і мне крыху смешна. Учора да смеху было, як да неба, ці да зямлі, больш паходзіць на наш выпадак.

Там мы заехалі на гарбату да яго хаты. Нас сустрэлі як родных. Жонка і дзеці. Частавалі ўсім, чым было, прапанавалі і вячэру. Таксама расказвалі, што бачылі нас на скалістым плато. Ведалі, што там не прайсці.

Але мы змаглі.

Французскі фінал

Назад гаспадар ізноў падкінуў. Там нас чакаў наш малюк з рапухай побач. Я ніколі такіх вялікіх рапух не бачыла, а бачыла я зашмат. Яна проста сядзела і нават віду не дадала, што і машына, і свет, і людзі. Толькі калі мы завяліся мужчына паехаў ад нас і рапуху марудна папаўзла ў кусты. А мы стомленыя і шчаслівыя паехалі да дому.

Вандраванне - гэта цудоўная і неад'емная частка майго жыцця. Прыгоды - гэта тое, што адчыняе вочы да людзей, да прыроды, да сябе.

Аваджак гара - Ван лаф.

Усім мір 🤙🏻

З любоўю ў сэрцы,

(с) Аксана Машара

Лістапад

2023

Падарожжа да Таасун

Гэты было не запланавана, даю слова. Але атрымалася вельмі файна. 

Тут адсылка да маёй першай кнігі: 'Гора, которая боялась темноты'. Калі не чыталі, а раіця, калі ласка напішыце мне, я дашлю.

Дык вось...

Гара, якая баялася цемры

Мы чакалі, калі  гэты працоўны тыдзень скончыцца, каб паехаць куды-небудзь на адпачынак. Для нас - гэта прырода. 

Восень у Турэччыне фантастычная. Яна цёплая, але ўжо дыхае свежым і халодным марскім паветрам. Лісце на дрэвах жоўтае. І птушкі, што прыляцелі да нас з Поўначы спяваюць паўсюль.

Ехалі мы па знаёмаму маршруту у напрамку Серык. Тут жа па леваму баку раскінуліся горы, якія сталі прататыпам і для маёй Гары ў кнізе. І вось едзем мы едзем, а  Таасун (такую назву я ёй дала), усё бліжэй і бліжэй. Я так здзівілася, бо так блізка я яшчэ ніколі не была.

І тут адчула сябе героем кнігі.

Тут і лес, і маленькае паселішча, нават возера. Для мяне гэта быў такі сюрпрыз, бо, калі я пісала кнігу, тут я не была, толькі бачыла кавалачак гары-прыгажуні. А на самой справе, каля Таасун такое цікавае жыццё.

Маоры

Ішлі мы камяністымі шляхамі. Паабапал раскінуўся вялізарны каньён, на падножжы валуны. І тут у самым гаю, дзе так гучна спявалі птушкі, запеў сваю песню ручай. А калі мы прайшлі яшчэ глыбей, то знайшлі вадаспад.

Толькі ўявіце сабе - ўсё сапраўды як у кнізе.

Мы пасядзелі крыху, супакоілі думкі пад гук вады, выпілі гарбаты, паслухалі вогнішча.

Час быў вяртацца. Восень, зараз тут цямнее рана.

Возера

На некалькі хвілін мы супыніліся каля возера. Яно зусім цікавае, бо выглядае, быццам іншая планета. Белыя дрэвы і кусты тырчаць на мялізне. Дамы стаяць па калена ў вадзе.  Я зрабіла некалькі фатаграфій і пачула як сабака брэша. Напужалася, то не мая Коко.

Хуценька на байк і паехалі.

Захад

Дзівоснае падарожжа адбылося.

І сустрэча з Таасун. Знаёмства з рэальным мястэчкам, што прытулілася побач.

Мы ехалі наперад праз вёсачкі,залітыя золатам заходнага сонейка. Яно абняло так цёпла. І стала вельмі спакойна.

Мір нібы супыніўся.

А гэта менавіта тое, што так патрэбна.

Таасун - Ван лаф

Усім мір

Лавандавы рай

Столькі часу мінула з таго моманту, а эмоцыі і адчуванні ўсё яшчэ казытаюць унутры.

Ад возера Сальда мы праехалі, можа з кіламетр і знайшлі мястэчка, якое найбольш нас прывабіла.

Гэта было невялікае поле з інсталяцыямі для фатасесій. Такі пейзаж - бэзавае поле ў сонечных залатых праменнях, горы, размытыя хмаркамі. Пчолкі, мітусяцца.

Плюс да ўсяго гэтага -кафэшка з рознымі падарункамі, мёдам і вельмі прыветлівымі гаспадарамі.

Яны і гарбатай напаілі, і дапамаглі зрабіць Тое самае фота, і усё гэта безкаштоўна. Так, так.

Але мы, канешне, набылі для сябе баначку лавандавага мёда. Неверагодны смак. Ды ў падарунак атрымалі падушачкі для сну з лавандай.

Я набыла і крэм, алейка, мыла. Проста цуд. Мяне гэты пах і смак вельмі заспакойваіць.

Гэта падарожжа было адным з адметных для мяне ў гэтым годзе.

Вельмі раю вам таксама апынуцца ў месцы, дзе вашае сэрца будзе біцца часцей.

Лавандавы рай - Ван лаф.

Усім мір🤙🏻

Возера Сальда

Прывітанне, мой дарагі чытач. Вітаю цябе ў часопісе 'Запіскі вандроўніка'. Сёння, я запрашаю цябе ў новае падарожжа да белага пяску возера Сальда і магічнага лавандавага поля.

Ліпень

Гэта той выпадак, калі вандраванне было проста неверагодным. І я клічу гэты дзень - адным з самых шчаслівых у маім жыцці.

Мы паехалі  на паўночны захад. Бо менавіта там, у кратэру былога вулкана, раскінулася невялічкае возера Сальда.

Чым яно знакамітае - можна прачытаць у Вікіпедыі, канешне. Ад сябе скажу так. Увесь шлях да возера - быў цудоўны. Як толькі мы ад'ехалі ад горада зялёная трава змянілася на сена і тырчала сухімі галінкамі. Бо яе тут ніхто не палівае.  Вёсачкі мянялі адна адну. Дзе недзе з'яўляліся паказальнікі да антычных мясцін. А наш шлях вёў нас наперад.

Так мы ехалі каля паўтары гадзіны. Тэмпература павольна паніжалася. Інадзі станавілася так прыемна: свежае паветра, вішнёвыя сады, лясны водар. І потым там сям паабапал раслі лавандавыя кусты. Гэта так дзіўна. І чым далей мы ехалі да возера, тым больш фермаў ды гатэлей з лавандай мы бачылі.

Забаронена

Так мы даехалі да возера. Яно, канешне, цудоўнае. Белы, бялюсенькі пясок амываў блакітнае возера. Я вачмі шукала тое месца са знакамітай граззю. Бо, менавіта пакачацца ў гразі, як парсючку мне так хацелася. Але была адна цікавасць, на возеры, у такое неверагоднае надвор'е, зусім не было людзей.

Мы шукалі месца, дзе было б як мага меней турыстаў. Прыпыніліся ў адным баку і пабачылі знакі забароны. І тут усё стала зразумела. На возеры забаронена купацца, нават падыходзіць. Таму што за час дазволу, турысты ўсё зруйнавалі, і мікрафлору і наваколле.

За 3 хвілінкі да нас завітаўся паліцыянт і папрасіў нас выйсці з тэрыторыі.

Вось так. Але... Так, заўсёды ёсць але. Мы не з тых, хто апускае рукі. Хуценька паехалі ў бок мясцовага, нетурыстычнага сямейнага пляжу. Гэта было, мо ў кіламетры ад забароненага боку. І там нас чакала яно, возера Сальда з дазволам на прыпынак.

Сальда

Я пакуль што не была на Мальдывах, але мне падалося, што Сальда крыху на іх паходзіць. Ну і самае цікавае - гразь. Тая знакамітая гразь.

На беразе раскінулася маленечкай, непрыкметна месца з кафэшкай, парай мясцовых сабачак ды турэцкіх сем'яў.

Так ажыццявілася наша мэта - мы пакачаліся ў гразі, пакупаліся ў халодным возеры з мяккім дном. / Што для мяне было крыху пужлівым. Бо ставячы нагу яна проста правальвалася ўніз. / Ды і проста насаладзіліся неверагоднымі відамі і спакоем.

Цудоўны бераг, цудоўнае возера з заўсёды халоднай граззю, бязлюддзе. І негледзячы на доўгую дарогу да возера,

такі адпачынак - лепшае вырашэнне.

Але гэта толькі першая палова нашага вандравання. Частка другая, лавандавае поле. Чытай далей.

Усім мір.

З любоўю ў сэрцы