Het zijn de jaren-30-woningen in woonbotenland en het is een vrij nieuw fenomeen in de Amsterdamse wateren: spiksplinternieuwe, vaak historiserend gebouwde woonschepen zonder motor. Het ziet er uit als een schip, maar het zal nooit zelfstandig varen. Net als bij de historiserende architectuur op het land, soms zijn ze nauwelijks van echte vrachtschepen te onderscheiden, soms wel. Het fenomeen komt voort uit de (Amsterdamse) welstandsnota, waar in bepaalde gebieden specifiek om schepen gevraagd wordt. Aangezien bestaande schepen vaak niet aan de eisen voldoen om goed te wonen, worden hagelnieuwe woonboten gebouwd met een sterk ‘nautisch karakter’. Bij Helldörfer lasbedrijf of UrbanShips zijn de voorbeelden te vinden. Het werpt de vraag op of authenticiteit van belang is. Is een echt oud vrachtschip dat verbouwd is tot woning beter dan een neppert dat aan alle comfortwensen voldoet? Doet dat er toe in de historische context van de stad, of is het een vorm van geschiedvervalsing en disneyversering?
