#wingless bird

Top: Hat worn by Elspet Gray as Grace Farrier in “The Wingless Bird,“ - (1997)

Bottom left: Same hat, but with added feathers and foliage, worn by Geraldine Somerville as Louisa, Countess of Manton in the 2012 “Titanic” TV Mini Series.

Catherine Cooksons The Wingless Bird. 1997

Claire Skinner.

Julian Wadham.

Anne Reed.

I can't seem to actually go to sleep because I'm too busy alternating between Buffy the Vampire Slayer, The Wingless Bird, and Archer.

Could I have a more diverse range of titles?

Mam dość. Znowu, jak żałośnie. Kolejne zagubione, dorosłe dziecko w tłumie nieznajomych. Nie ma we mnie żadnego poczucia siły, ani w ogóle nadziei, że to się uda. Przecież już raz tak było, więc nie mam nawet motywacji, by nad tym zacząć pracować. To się nie uda i już teraz o tym wiem, ale kiedy już się wydarzy pewnie będę zawiedziona. Tylko czym? … Sobą?

Jestem człowiekiem prostej konstrukcji, niby człowiekiem twardym, ale jednak tylko człowiekiem, więc też kruchym. Wiec dlaczego prawie nikt mnie nie rozumie? Dlaczego nigdzie nie ma odpowiedzi na moje nieuformowane pytania? W ciszy wypluwam z siebie słowa ubrane w emocje licząc na to, że może znajdę kogoś, kto przeczyta i jednak je poczuje. W końcu nie jestem nikim wyjątkowym, jest mnóstwo mi podobnych. Nie wierzę w niezwykłą unikalność jednostki. Już nie.

Nie ma ulgi w cierpieniu, powtarzają ci, którzy nie spróbowali, a ci którzy odnaleźli żałują, że tak się stało. Boję się sprawdzić, ale nęka mnie cień nadziei, że tak będzie, że znajdę w bólu ukojenie, chociaż wcale tego nie chcę. Nie wiem, czego chcę.

Nie czuję już powiązań z przyszłością, ani przyszłością, istnieje tylko teraz. Przeszłość jest czymś odległym, tak dalekim, że nie jestem w stanie do tego sięgnąć. Życie stało się szklaną ścieżką nad przepaścią, która wytwarza się tuż pod moimi stopami i z każdym krokiem kruszy zaraz za mną, a jej odłamki odpływają w kosmos.

Naprawdę doceniam to, że dwie osoby próbują mi jakkolwiek pomóc, jednak są to tylko próby, nie pomoc. Wiem, że one po prostu nie moją tego świadomości, ale ja nie mam serca im tego mówić. Do kogo więc się zwracać, jeśli nie do najbliższych? Brak we mnie wiary w boga i psychologię. Dokąd iść?

Gówno prawda, że sami kierujemy swoim życiem. Jedziemy po torach ułożonych przez innych i czasem pozwolą nam wybrać skręt na rozdrożu.

Duszę się sobą. Nie dość, że kłamię to jeszcze ranię. Wybacz, A, wybacz, nie miałam dziś siły walczyć wraz z tobą. Zapadłam w sen, nie sięgnęłam nawet po głupi telefon.

Nie wiem jak się uspokoić, marzę o morzu, oceanie i słońcu. W niewzburzonej sztormem wodzie wszystko jest takie kojące. Patrząc za okno wciąż jednak widzę śnieg – natura lubi robić sobie ze mnie żarty. Gdzie jesteś droga wiosno, gdy najbardziej cię potrzebuję?

Było w miarę dobrze, więc zaczyna być źle, jak zwykle. Nie było jednak idealnie, nie raz nie dwa już chciałam tu wypłakiwać swoje żale. Ale nie było słów. Nie cierpię tych chwil, tego poczucia beznadziei. Zwierzać się? Z czego, nawet nie wiem jak się skarżyć. Nie mam jak tego ująć, nie wiem o co mi właściwie chodzi. Po prostu jest źle. Jak wszyscy śpią, to nawet nie ma z kim się tym podzielić, a przecież wszyscy składają się z aż 2 osób.

Wysłała mi znów jeden ze swoich nocnych listów, których, jak przypuszczam, większość przede mną chowa, a wysyła dopiero jak mnie nie ma. Trochę się spodziewałam, jednak i tym razem niesamowicie mnie wzruszył. Wciąż gnieździ się we mnie przekonanie, że nie zasługuję by być kochaną. Nie zasługuję na te wszystkie chwile i słowa. Nie zasługuję na tak wspaniałą osobę. Jestem ohydą, potworem, przegniłą duszą w żywym ciele, ale ona zdaje się tego nie widzieć.

Przepraszam, że nie potrafię dać ci tyle, ile jesteś warta.

Chcę trzymać ją za rękę, słuchać jej szalonych pomysłów i opowiadać wszystkie te historie, które siedzą w mojej głowie. Gładzić po policzkach, całować, przytulać, a potem iść spać. Tak po prostu.