#wimhelsen

En dan zegt ze dat ik rust mag zijn, dat ik niet meer moet hopen, dat ik niet meer moet proberen, het helpt toch niet. Ge zijt helemaal alleen, zoals iedereen altijd en overal alleen is in alle talen. Ge zijt bloot en weerloos. Ge zijt gemaakt van dun papier. Eén windvlaag en ge vliegt omver. Het is niet dat de anderen u niet willen helpen, het is dat ze zelf gemaakt zijn van dun papier. Eén scheurtje en ze scheuren. En ge kijkt naar mij en ge ziet uzelf staan. En ge zegt tegen uzelf wat ge altijd al geweten hebt, dat uw pijn voor u alleen is. Niemand anders kan eraan, niemand anders heeft er weet van en dat is goed zo. Zo zijn we vrienden. Dat soort vrienden zijn we. We proberen niet, hopen niet, we kijken. We kijken elkaar aan en we zeggen: kom, leg uw pijn maar hier bij mij, het zal geen grammetje helpen. Kom, leg uw hoofd in mijn schoot, dat ik u aai, dat ik u zeg dat ge van geluk moogt spreken dat ge niets betekent. Kom dichterbij, kom, ik heb u niets te bieden. Kom, vertel mij uw verhaal. Ik beloof, ik zal er niets van snappen. Kom, leg u in een bolleke aan mijn voeten. Ik zal een lied zingen voor u, over niks. 

Als ge mistroostig zijt en ge weet niet goed waarom. Als ge nog eens goed wilt lachen.  Als ge van de wereld niet veel snapt, en van de mensen nog minder. Als ge niet krijgt wat ge vindt dat ge verdient omdat ze u niet zien staan, de idioten. Als ge op één hand kunt tellen de keren dat ge u het afgelopen jaar vrij hebt gevoeld en onbekommerd. Als ge de dingen kapot wilt slaan maar ge durft niet vanwege de gevolgen. Als ge angstig zijt voor vanalles terwijl ge vroeger dacht dat ge nooit bang zou zijn, voor niets. Als ge’t niet goed meer weet. Kom dan maar bij mij. Bij mij zijt ge veilig.