Voor Lijntje het leeskonijntje Ik zie licht, wit licht, en nevelslierten die opzij schuiven. vanachter die nevelslierten een figuur, een mevrouw, een mooi dikke kwabbige mevrouw. t is mijn moeder, mijn moeder die mij roept, ze spreekt mij toe vanuit hemelse dreven. Kom maar hier kleine jongen, zegt ze, kom maar hier, leg je hoofd maar in mijn schoot. Ik zal pleisters plakken waar je gesneden bent, ik zal de dieren uit je haren halen. En dan doe ik dat dan, leg ik mijn hoofd in haar schoot, en dan aait ze mij, en dan zegt ze: dat ik rust mag zijn, dat ik niet meer moet hopen, dat ik niet meer moet proberen, het helpt toch niet. Ge zijt helemaal alleen, zoals iedereen altijd en overal alleen is in alle talen. Ge zijt bloot en weerloos, ge zijt gemaakt van dun papier. Een windvlaag en ge vliegt omver. Het is niet dat de anderen u niet willen helpen, het is dat ze zelf gemaakt zijn van dun papier. Eén scheurtje en ze scheuren. En ge kijkt naar mij en ge ziet uzelf staan, en ge zegt tegen uzelf wat ge altijd al geweten hebt. Dat uw pijn voor u alleen is, niemand anders kan eraan, niemand heeft er weet van en dat is goed zo. Zo zijn we vrienden, dat soort vrienden zijn we. We proberen niet, hopen niet, we kijken. We kijken elkaar aan en we zeggen: Kom leg uw pijn maar hier bij mij, het zal geen grammetje helpen, kom leg uw hoofd maar in mijn schoot, dat ik u aai, dat ik u zeg, dat ge van geluk moogt spreken dat ge niets betekent. Kom dichterbij kom, ik heb u niets te bieden. Kom vertel mij uw verhaal, ik beloof ik zal er niets van snappen. Kom leg u in een bolleke aan mijn voeten, ik zal een lied zingen voor u, over niets.   —  Wim Helsen
