#weronika ancerowicz

Gdy nadejdą złe momenty, piękne wspomnienia będą otulać nasze serca niczym ciepły kokon, dając nadzieję na lepsze jutro.

To nie była bajka, ale mimo to zdarzały się piękne momenty. I o nie warto było walczyć. Szukać światła pośród ciemności. Podnosić się po upadku. Często się uśmiechać i nie dać się wciągnąć w tę czarną otchłań, pełną smutku i bólu.

Życie było trudne. Pełne wzlotów i upadków. Czarne charaktery nie zawsze dostawały za swoje, a dobre postacie nie zawsze zwyciężały.

-Nie miałam pojęcia, że jesteś takim romantykiem. - Nie jestem, ale dla ciebie chcę być.

Uczucie, które mnie teraz wypełniało było nie do opisania. I mógł to zrozumieć tylko ktoś, kto otarł się o śmierć. Ktoś, kto myślał, że to koniec, choć kończyć tego nie chciał. I nagle okazało się, że jego modły zostały wysłuchane i dostał kolejną szansę.

Doceniałam wszystko, co widziałam i zachwycałam się tym. Żyłam. A życie nigdy nie smakowało lepiej.

Miałam w dupie szepty, które się rozległy. Miałam w dupie swoją reputację. Miałam wszystko i wszystkich w dupie.

Przez całe życie dążyłam do cholernej perfekcji. Ale nie mogłam jej osiągnąć. Założyłam więc maskę, zasłaniając swoje paskudne wnętrze. Od tamtej pory wszyscy widzieli we mnie ideał. Zmęczyło mnie to już. Zmęczyło mnie udawanie.