Anna Christiaens schreef verschillende gedichten tijdens de workshop ‘Sensory Writing’ van Astrid Haerens. Geïnspireerd door de zintuigen, trokken ze de natuur in en verzamelden ze tekst en geluid.

Edelweiss

Toen ik 1 was, bloeide ik nog niet en zaten mijn blaadjes nog opgerold in mijn armen.

Toen ik 2 was, wilde ik nog even wachten, tot de sneeuw gesmolten was.

Toen ik 3 was, scheen de zon, stak ik mijn hoofd door de rots.

Toen ik 4 was, had ik voor het eerst zonlicht geproefd.

Toen ik 5 was, wilden mijn blaadjes opengaan.

Toen ik 6 was, gaf ik toe.

Toen ik 7 was, wankelde ik nog, durfde ik nog niet volledig open.

Toen ik 8 was, was het licht verdwenen en was de maan mijn enige zicht.

Toen ik 9 was, had ik besloten om zelf het licht te worden.

Toen ik 10 was, stond ik in volle bloei.

Toen ik 11 was, wilde ik nog lang niet stoppen.

Toen ik 12 was, was het genoeg.

Toen ik 13 was, begon ik te kreuken en plooide steeds meer toe.

Toen ik 14 was, werden al mijn blaadjes slapper.

Toen ik 15 was, begon het echt.

Toen ik 16 was, proefde alles zout en werd ik steeds kleiner.

Toen ik 17 was, klapte ik ineen.

Toen ik 18 was, was dat blaadje plots alleen.

Toen ik 19 was, waaide alles harder.

Toen ik 20 was, waaide ik mee.

Iets over mandarijn

Nerfjes aders als een staart

Oranjezachte vrucht verpakt

geknuffeld, in partjes ingeduffeld

Een boog, een pakje

partje van mijn hart

Oranjewittige dons streelt over veel

Zachte huid met een natte glans

voel je zacht als mijn lippen

Als smakelijke handzeep

danst je zuur zoet door mijn neus

Je aders ploppen teder

waar mijn vingers dat niet zijn

Zachtjes bijt ik je door

drink ik je leeg

Terwijl je aders breken

zweven zoet en zuur

door mijn mond

Luisterverhaal

Jorinde Maes maakte een gedicht tijdens de workshop 'Sensory Writing' van Astrid Haerens. Geïnspireerd door de zintuigen, trokken ze de natuur in en verzamelden ze tekst en geluid.

Hoe word je een blaadje?

Zacht, zwevend, zingend, zoet

dansend, lachend, uitgebroed

groen, geel, bruin of rood

springlevend, of morsdood

zalige uren in de wind

zwijg, en voel het ritme mijn kind

ZZZINNGGG

KRAK

melodisch dwarrelend van de tak

aders van water

randen van vuur

eenzaam, verlaten

maar niet voor lange duur

maak dat koortje weer lang

zet je aan het werk

je bent niet bang

Laïs Coppens schreef drie gedichten tijdens de workshop 'Sensory Writing' van Astrid Haerens. Geïnspireerd door de zintuigen, trokken ze de natuur in en verzamelden ze tekst en geluid.

Krijsende noodkreet van Moeder Aarde

Ik ben soms angstig

ik voel me bang

Luister naar de vogels en hun gezang

Altijd

Elke dag

De dingen gebeuren

Elke dag

Je zou erom treuren

Altijd

Luide kinderen

Luie kinderen

Stille kinderen

Huilende kinderen

Altijd, elke dag

De warmte heeft me te pakken,

Zorg ervoor dat onze temperaturen zakken

Altijd, elke dag

Zorg voor meer regen

Dan kan ik er weer tegen

Ik ben uitgeput

Altijd, elke dag

Help me het moet

Zorg ervoor dat iedereen het doet!!!

Stilte

Zee, bos

Ik voel stilte in mijn aders

Luide geluiden worden uitgedoofd

Rillingen in mijn voeten, mijn knokkels

Mijn zenuwen

Maar luister hoe de stilte steeds luider word

Hoe mijn stilte zich ontwikkeld als een fort

Het voelt niet meer stil

Het klinkt niet meer stil

Ik hoor sterren en ruik de maan

Waardoor mijn trommelvliezen op trillen staan 

Luide geluiden die de stilte onderbreken

Zelf begraafplaatsen kunnen er van meespreken

Wat zintuigen zeggen bij het stilstaan in Bouillon

Ik voel kippenvel door de ijskoude wind, als een ijslaagje over mijn huid

Ik ruik de frisheid van jonge planten, maar ik ruik vooral de herfst

Ik proef de frisse lucht die mijn tanden een beetje pijnlijk laten voelen

Alles beweegt, maar toch zie ik geen actie, ik zie

Kleine huisjes

Vele kleuren

Piepkleine mensen in de verte

Ik hoor de kerktorens

De auto’s

De machines

De krijsende kinderen, en hun heimwee

De waterput

Louis De Boeck schreef een gedicht tijdens de workshop 'Sensory Writing' van Astrid Haerens. Geïnspireerd door de zintuigen, trokken ze de natuur in en verzamelden ze tekst en geluid.

Eenzaamheid

21 september

Rode Besjes

Kika Van Looy schreef een kortverhaal tijdens de workshop van Simone Basani. "Am I Evil?" is een langer lopend onderzoek rond verlangen, schrijven en macht.

Misbruik?

Ik werd wakker, ik had een fel oranje pak aan en zat in een betonnen kubus leek het wel. Ik had het erg koud en m’n keel voelde droog aan alsof ik al zes uur niet meer had gedronken of gegeten. Het duurde even voor ik me realiseerde waar ik was. Tegenover mij zag ik een kleine magere vrouw, rond de 50. Ze keek heel erg zuur voor zich uit en observeerde me wel 5 minuten lang, zonder ook maar een woord te zeggen of een rimpeltje in haar gezicht te bewegen. Ik verschoot me heel erg toen er een luide bel afging. Opeens ontstond er heel veel geruis. De cipiers kwamen al de cellen een voor een opendoen. Een kleine, mooie vrouw met kuiltjes in haar wangen opende mijn cel, aan de linkerkant van haar uniform stond er een naamkaartje waar de naam “Stella” op stond. Ze had iets ondeugend in haar dat je niet meteen zou opvallen, maar tegelijk ook iets verlegen. Zonder ook maar iets te zeggen stapte ze naar de volgende cel.

Alle gevangenen liepen allemaal in een rij achter elkaar naar een grote, open zaal. Het was donker. Er stonden 10 lange tafels van wel 6 meter lang naast elkaar, aan de linkerkant zag ik een open keuken waar je je eten kon gaan halen. Ik zag dat Stella van een afstandje naar me staarde. Wanneer ze door had dat ik haar betrapt had, keek ze snel weg. Aan tafel zaten allemaal mannen en vrouwen te schreeuwen tegen elkaar, en aten alsof ze al 3 dagen geen eten meer hadden gekregen. Maar ik niet, ik kreeg amper iets binnen want ik begreep nog steeds niet wat er daarnet allemaal gebeurd was. Ik was in een vreemd land in de gevangenis beland, en werd beschuldigd van een moord waar ik niets mee te maken had. Na het eten werden we meteen terug de cel ingestuurd. De tijd ging slopend traag voorbij, ik spendeerde mijn tijd door te denken hoe ik hieruit zou geraken. Stella liep voorbij, ik riep snel haar naam zodat ik even met haar kon praten. Ze twijfelde of ze wel zou komen, maar kwam dan toch. Ik zei haar dat ik niet wist wat ik moest doen omdat ze me hadden opgepakt voor een moord die ik niet had gepleegt. En dat ik me hier heel erg onveilig voelde met de andere gevangenen. Ze knikte enkel, maar ik zag in haar blik dat ze me niet geloofde. Ik raakte wat gefrustreerd, en vroeg haar waarom ze me niet geloofde. Zonder te antwoorden draaide ze zich om en verdween weer uit mijn zicht. De dagen verliepen zo verschrikkelijk moeizaam, elke dag zag ik haar in de kille eetzaal waar ze telkens opnieuw naar me staarde. En daarna, liep ze elke keer voorbij mijn cel, en riep ik “Stella!” waarna ze elke keer weer twijfelde maar toch naar me toe kwam. Ik vertelde haar elke keer wat meer over me, en ik had haar ook al uitgelegd hoe ik normaal gezien op een business trip hier in Amerika zou gaan, maar toen ik uit het vliegtuig stapte brutaal gearresteerd en beschuldigd werd. Ze luisterde telkens wel en ik wist dat ze het stiekem ook interessant vond als ik met haar praatte. Maar ze zou het me nooit toegeven. Ondertussen kende ik haar ook al wat beter. Ze werkte hier al twee jaar, maar werd nog steeds onrespectvol behandeld door de andere gevangenen. Dat had ze me niet verteld, maar ik zag het wel gebeuren. Ze kon ook meer dan enkel luisteren. Ze lachte heel erg veel, en had echt zo een mooie lach. En haar ogen waren prachtig, diepblauw alsof ze uit de oceaan kwamen. Als ze naar me keek, met die diepblauwe ogen was het alsof ze me kon verleiden met enkel een blik. 

Ik zat ondertussen al een week in die cel, met diezelfde vrouw die me aanstaarde, gisteren was de eerste keer geweest dat ze zelf naar me kwam zonder dat ik haar naam moest roepen, ze had toen heel stilletjes “Pssst..” gefluisterd. Ik was overeind gesprongen omdat ik haar niet had horen aankomen. Ik keek haar verward aan. “Kom hier!” fluisterde ze. Ik stapte naar haar toe en keek in haar ogen, haar prachtige blauwe ogen, "Wat?" , "Wat is er?” vroeg ik. “Ssst. Stil, anders horen ze me nog.” zei ze. “Je wordt verplaatst naar een nieuwe cel.” vertelde ze me. Ik zag kort een glimlachje op haar gezicht verschijnen. “Wat? Wanneer? Nu?” zei ik enthousiast. “Nee, dommerik. Morgen.” “Waarom? Wat heb ik gedaan?” vroeg ik ongerust nadat ik besefte dat ik haar misschien dan nooit meer zou zien. “Niks, dat is net het ding. Je hebt niets verkeerd gedaan dus mag je naar een betere cel, zonder kamergenoot.” En maak je geen zorgen mij zie je nog steeds elke dag! Ze knipoogde naar me. “Heb jij hier iets mee te maken?” vroeg ik verward. “Misschien”, zei ze en ze verdween weer uit het zicht. De volgende dag werd ik geplaatst in mijn nieuwe cel, die niet zo zo koud was en waar ik een soort van bed had, maar vooral ook alleen zat zonder die enge vrouw. Ik zag Stella in de refter, ze keek dromerig naar me, maar ze zag niet dat ik het zag. Ik wandelde verder en ging eten. Ondertussen was ik al wat gewend geraakt aan het eten. Ik vroeg me af waarom Stella dit had gedaan voor me, betekende ik dan iets voor haar? Was dat het? Zou ze me dan ook helpen bij andere dingen? Er liep iemand tegen me, ik verschoot. Toen ik opkeek zag ik dat het Stella was die met een ondeugend lachje naar me keek. Ik kreeg meteen zelf een lach op men gezicht, ik realiseerde me dat ik misschien wat voor haar begon te voelen.

Dagen gingen voorbij, en Stella en ik kregen elke dag steeds een betere band. Maar mijn nood om eindelijk nog eens buiten te komen ook. Want waarom moest ik vast zitten voor iets wat ik niet had gedaan! Die gedachte maakte me woedend. Ik vroeg me opeens af of dat Stella me niet kon helpen vrij te geraken. Zij moest toch wel weten hoe ik hier weg kon!

Weken gingen voorbij, ik werd heel erg ongeduldig de enige gedachte die nog in mijn hoofd opkwam was ontsnappen. Ik had het Stella voor de eerste keer gevraagd, waarop ze me verward aankeek. Ze zich daarna meteen omdraaide en zonder iets te zeggen weer verdween. Ik had heel veel schrik dat ze niet meer terug zou komen, dat ik haar kwijt was. En dat wou ik echt niet, want ik hield van haar! Echt waar maar ik was het ook zo beu vast te zitten! Pas een week later zag ik haar terug in de cel, ze fluisterde mijn naam.