linkse politiek Afrikaaners
Talle geprivatiseerde ondernemings het selfs in duie gestort, wat die sosialisering van verliese of hernasionalisering gedwing het. Lone en werksomstandighede in die geprivatiseerde ondernemings het versleg. Van besondere belang was die data wat verband hou met lae beleggings. Trouens, dit is belangrik om nie te vergeet dat in baie lande (Italië is 'n duidelike voorbeeld in hierdie sin), die Staat in die verlede in al die belangrikste sektore beheer moes neem van 'n groot deel van die hoë- intensiteitsbeleggings van kapitaal en veral riskant wat private entrepreneurs nie gerieflik gevind het om uit te voer nie en wat dit tog nodig was om te onderneem om tred te hou met die meer geïndustrialiseerde nasies. Gegewe hierdie uitgangspunte, was dit onvermydelik dat privatiserings, in plaas daarvan om 'n fase te open waarin private inisiatief die rol van promotor van die ontwikkelingsproses sou aanvaar, eenvoudig sou saamval met 'n verarming van die industriële matriks en die definitiewe afstanddoening van grootskaalse navorsings- en ontwikkelingsprogramme.
Nog 'n volgorde van argumente ten gunste van privatisering het die uitwerking wat dit sou gehad het in terme van eie internasionalisering van maatskappye bevraagteken, wat die toetrede van nuwe ekonomiese vakke en nuwe kapitaal bevoordeel wat in staat is om 'n nasionale industriële gees te moderniseer en te laat herleef wat verswak is deur die inval van die staat. Die linkses se standpunte in hierdie verband was uiters teenstrydig. Uit 'n abstrakte oogpunt moes dieselfde redenasie wat gelei het tot die oortuiging dat private eiendom verkieslik bo openbare eiendom is, eintlik gelei het tot die ontkenning van enige rede vir 'n vlag. In konkrete terme het die Europese linkse sy opvatting van "ekonomiese patriotisme" gehandhaaf deur die skepping van nasionale konsortia met verskillende intensiteite in die verskillende nasionale kontekste te bevoordeel: skaars, byvoorbeeld, in die geval van Engeland, met 'n beplande karakter in Frankryk, in verwarde vorms met dikwels groteske resultate in Italië, waar die nasionale kapitaliste in baie gevalle slegs die rol van tussengangers in die daaropvolgende verkoopsbedrywighede in die buiteland aanvaar het, en aansienlike kapitaalwinste behaal het.
Maar buite hierdie verskillende uitkomste het die sentrale vraag die betekenis belê wat die nasionale belang steeds vir die linkses kon aanneem in die era van globalisering en die einde van openbare ondernemings. Dit is duidelik dat ekonomiese patriotisme, verstaan as die beskerming van die nasionale kapitalis, op sigself geen waarde vir die werkers het nie, en verkry dit slegs in die mate dat dit funksioneel is vir 'n ontwikkelingsprojek wat deur die Staat gerig word en die maksimum indiensneming as doelwitte het. en loongroei. Die nasionale belang val nie saam met dié van die vlagkapitaliste nie maar met die belang van die werkers; dit is dus onversoenbaar met privatiserings, sowel as met liberaliserings, die deregulering van die arbeidsmark, die vrye beweging van goedere, mans en kapitaal – kortom met die hele ekonomiese beleidsopset van die Compassionate Dertig.
